सौनिक...

सौनिक-२२

2012-02-17T06:53:00.000-08:00

पूर्वार्ध

आणि तो दिवस आला....घराबाहेर ट्रक उभा होता....हळूहळू सगळ सामान ट्रक मध्ये जात होत...दादा काहीतरी खायला घेऊन आला होता....आजी तिची औषध नीट बांधून घेत होती..बाबा नाशिकच्या लोकांशी फोनवर बोलत होते....आई देवाची पूजा करत होती....आणि मी मात्र वेड्यासारख galleryमध्ये उभा होतो....सगळ्या दिशा सुन्न वाटत होत्या...निधी आणि माझी त्यादिवासानंतर भेटच झाली नव्हती....बऱ्याच शब्दांचे अर्थ तसेच कपाटात बंद होते....त्या कापाटाची किल्ली काही केल्या मिळत नव्हती..मी हताश होऊन डोळे मिटले....डोळ्यासमोर काळोख होता.....तेवढयात माझ्या खांद्यावर कोणीतरी हात ठेवला....मी दचकलो....आणि वळलो...आजी होती....माझ्या डोळ्यातला थेंब पुसत म्हणाली...

" अरे बाळा, काय अस दुरून फुल उमलायची वाट बघतोयेस....ते कधी उमलेल आणि कोण तोडून नेईल तुला पत्ताही लागायचा नाही...आणि मग अचानक एक दिवस तूच विकत घेतलेल्या गुत्छामध्ये ते दिसेल....आणि मग तू ते धड त्यातून काढूपण शकणार नाहीस आणि ते देवू पण शकणार नाहीस....त्यापेक्षा... आत्ताच जा आणि त्या फुलला तोडून आण....म्हणजे कायम स्वरूपी ते तुझ्या जवळ राहील...."

खरच आजी?? आस होईल..?? तेवढ्यात......

galleryच दार उघडलं...निधी बाहेर आली.....मला काहीच कळेना की मी काय कराव....घोड्याला मैदान दिसावं पण पळता येवू नये असं काहीस झालं होत....तेवढ्यात mobile वाजला..निधीने message केला होता....ice-cream च्या दुकानात बोलावलं होत.....पण भर दुपारी आईला .ice-cream खायला जातो आहे हे कसं सांगणार होतो...मी घरात आलो....मनाशी दोन मिनिट विचार केला आणि हाक मारली....

" आई ए आई.....मी आशीशकडे जाऊन येतोय...आलोच...!!!

ख्वाईशें...

2012-02-06T00:05:00.000-08:00

बेनाम थी जिंदगी

बेरंग थी हर ख़ुशी...

दिलने तब माँगा जिसे...

ख्वाईशें...ख्वाइशे ....ख्वाइशे

रबने कहा फिर उसे...

जिसके सहारे जिया

ख्वाबोका ये कारवा

खोके भी पाया जिसे

रबकाही था वोह दिया...

देके बचाकुछ जो उसे

ख्वाईशें...ख्वाइशे ....ख्वाइशे

रबने कहा फिर उसे...

नाम था तेरा लिया...

सासोने था सून लिया

दिलतक जब बात गयी

मांगी फिर उसने दुआ

भेजा फिर रबने जिसे....

ख्वाईशें...ख्वाइशे ....ख्वाइशे

रबने कहा फिर उसे...

सौनिक-२१

2012-01-26T03:36:00.000-08:00

पूर्वार्ध

आमच्या परीक्षा जवळ आल्या होत्या....त्यामुळे संध्याकाळच लगोरी खेळण बंद झाल होत.....जशी जशी परीक्षा संपायची तारीख जवळ येवू लागली तस तस एक नकोसं दडपण येयला सुरुवात झाली....परीक्षा झाल्यावर आम्ही नाशिकला शिफ्ट होणार होतो......मी आजून निधीला काहीच सांगितलं नव्हत...ह्या सगळ्या गोष्टींमध्ये मी सौनिक बद्दल पण निधीशी काहीच बोललो नव्हतो...मधून मधून रियाचे messages चालूच होते....सगळ प्रकाशाच्या वेगानी घडत होत.......पण परीक्षा संपेल त्या दिवशी निधीला सांगून टाकायचं अस मी ठरवल आणि पुन्हा आभ्यासाला लागलो....

अखेर परीक्षा संपली ......शेवटचा पेपर थोडासा आवघड गेला होता....पण असो....आज मला निधीला सांगायचं होत.....आज जवळपास सगळ्यांचीच परीक्षा संपली असल्याने .....सगळे लगोरी खेळायला जमणार होते....त्याप्रमाणे सगळे ५ वाजता आले.....आम्ही खेळायला सुरुवात केली....आजून निधीचा पत्ता नव्हता ....नेहमीच ती एक दोन डाव झाल्यावर येयची.....त्याप्रमाणे ती आली....नंतर आम्ही २-३ डाव खेळलो .....ते सम्पेस्तोर ७ वाजले होते..... सगळे आपल्या आपल्या घरी गेले.....मी निधीला आवाज दिला...

" निधीssssss, जरा थांब

काय रे??

ice cream??

अरे उशीर झालाय??

जाऊयात ना....कसाटा खाउयात मग तर झाल??

बर चालेल...."

आम्ही त्या ice creamच्या दुकानात गेलो...दोन कसाटा घेतले आणि तिथल्याच कट्ट्यावर जाऊन बसलो....

"निधी......आज तू मला एक गोष्ट सांगणारेस ..??

गोष्ट ? कोणती गोष्ट?? लहानेस का तू रोहित गोष्टी ऐकायला ..

निधी.....हे सौनिक म्हणजे काय आहे??

पुन्हा तेच .....तुला म्हणला न की संगीत पुन्हा कधीतरी....वेळ आली की सांगीन...

आग पुन्हा तू सांगशील हे खर आहे ....पण ऐकायला मी असेन की नाही हे माहित नाही....

काय??? तू कुठे जाणारेस???...काहीपण काय???

नाशिकला??....आमची बदली झालीये....पुढच्या आठवड्यात बहुतेक आम्ही जाऊ नाशिकला....

काय??" असं निधी म्हणाली आणि तिच्या हातातून ते ice-cream खाली पडल....ती काही न बोलताच तिथून निघून गेली.....त्या दिवशीपण चंद्र दिमाखात माझ्याकडे बघून जणू मला हसत होता....मला चिडवत होता...आणि मी स्वतःला चिडवून घेत होतो...

सौनिक-२०

2012-01-20T21:00:00.000-08:00

पूर्वार्ध

मी डोळे चोळत जागा झालो....बरोबर नको त्या गोष्टी नको त्यावेळी आठवतात आणि झोपमोड करतात हे मला जाणवल...मी हॉल मध्ये गेलो....आई पेपर वाचत होती...आईला म्हणलं

" आई चहा कर न थोडा....डोक जरा जड झालंय...

तेव्हड्यात बेल वाजली...मी दार उघडलं.....निधी आली होती....

" hi

निधी, ये न आत.....

हेलो काकू...

ये निधी...बरेच दिवसांनी आलीयेस..??

हो ना काकू...सध्या वेळच होत नाही.....आज खरंतर मी गणित समजावून घेयला आली आहे रोहीतकडून

बर बर....तू बस ....चहा घेणारेस....रोहीतसाठी बनव्तीये मी ...

हो घेईन ना ....

थांब आधी तुला पेढा देते ...

पेढा?? वां!!!! कशाबद्दल??

आग ते रोहितच्या बाबांचं प्रमोशन....SSSSSS

आई ....आम्हाला आभ्यास करायचाय....तू चहा झाला की हाक मार ...मी येतो घेयला....असं म्हणून मी त्याचं संभाषण तोडलं...माल काही केल्या निधीला बदली झाल्याच कळू देयच नव्हत...

बर मी देते आवाज...असं म्हणून आई चहा करायला गेली....मी आणि निधी माझ्या खोलीत गेलो...तिने गणिताची पुस्तकं आणि नवनीतच गाईड बाहेर काढलं....

सो निधी सांग काय येत नाहीये तुला..??

मला आधी सांग ...कसला पेढा देत होत्या काकू..??

आरे तुला पेढा महत्वाचा आहे की अभ्यास ..??

of course पेढा ....!!!!...hahahaha!!!!

निधी .....गणित सुरु कर ...पेढा आला की सांगेन...

बर बाबा ....हे उदाहरणसंग्रह १२ मधल १९ व गणित मला सुटत नाहीये ...

थांब बघू दे मला ...अरे हे तर सोपं आहे गणित....त्यांनी जे उद्यान म्हणलंय न गणितामध्ये ते काटकोन त्रिकोणी आकारात आहे तेव्हा तुला गणितात दिल्याप्रमाणे त्याची आकृती काढावी लागेल ...मग लगेच सुटेल...बघ सोडवून....

रोहित ....चहा झालाय रे....ये लवकर !!!!....आईने हाक मारली

बर आलो ....निधी तू सोडव मी आलो ...

दे ग आई...

हा ...हे घे चहा ....आणि हे दोन पेढे...

बर ..म्हणून मी ते सगळ घेऊन माझ्या खोलीत आलो....

मला सुटल रे ते गणित.....माझ्या लक्षात नाही आल ते की काटकोन त्रिकोणात आहे.....

ह्म्म्म.....बर चहा घे....आणि हा पेढापण...

हो.....आणि आता सांग...हा पेढा कशासाठी आहे ते...

आग....बाबांचं प्रमोशन झालंय.....त्याबद्दलचा आहे....

वॉव!!!!.....एकदम झकास....काकांना माझ्याकडून congrats सांग ....

ह्म्म्म सांगेन...."

मी निधीला आजून २-३ गणित समजावून दिली..... मी कटाक्षाने बदलीचा विषय टाळला होता...पण मला हे माहित होत की ....काही गोष्टी टाळतापण येत नाहीत आणि सांगतापण येत नाहीत.... !!!!!!!!

सौनिक-१९

2012-01-14T20:56:00.000-08:00

पूर्वार्ध

मी अखेर त्या unkown नंबर ला फोन लावला....

" हेलो" , असं अगदी गोड आवाजात मला ऐकू आल..मी म्हणल..

" कोण बोलतय?? तुमच्या फोन वरून message आला होता...कोण आहात आपण..??

अरे अहो-जाओ काय करतोयेस रोहित, मी रिया ...आपण 8th standard ला बरोबर होतो ....ओळखल नाहीस???

तू ....तर ती तू आहेस?? ढोल्याकडून तू नंबर घेतला होतास माझा?? तुला म्हणल होता न की माझ्याशी कुठलाही contact ठेवू नकोस...तरी पुन्हा??

हे बघ रोहित, मला वाटत ते सगळ विसरून जाऊयात.....आणि तासही आता मी इकडे नाशिकला असते सो परत भेटून भांडण्याचा प्रश्नच येत नाही....फक्त मधून मधून आपल hi hello केलं तेवढच पुरेस आहे..

काय????? तू नाशिकला आहेस?......

हो ...मी नाशिकलाच आहे .....म्हणून म्हणल....भेटायचा प्रश्न नाही....पण उगाच भांडण कशाला जपून ठेवायचं त्यापेक्षा दूरची मैत्री बरी ....नाही का??

हे बघ ....रिया .....मला माहित नाही.....हे सगळ....पण मी तुला आत्ताचकाही सांगू शकत नाही....मी विचार करेन सध्या आजून बरच काही चालू आहे सो मी सांगेन....असं म्हणून मी फोन ठेवून दिला....निधीचे ४ missed calls आले होते...मी तिला फोन लावला...

"काय रे रोहित??.....इतकावेळ कोणाशी बोलत होतास??

कोणी नाही....तू बोल काय म्हणतीयेस ??

काही नाही....रे मला ना परत trigonometryची काही गणितं सुटत नाहीयेत....मी येवू का ...मला सांगतोस का तेवढी ...

ये न....सांगतो की....मला आजून एक महत्वाची गोष्ट पण सांगायची आहे तुला...

काय??

आधी गणित मग गोष्ट....चल ये पटकन..."असं म्हणून मी फोन ठेवून दिला...दोन मिनिट डोळे मिटून टेबल वर डोक ठेवलं...कधी डोळा लागला कळलच नाही...आणि मी भुतकाळात गेलो...

मला तो दिवस आठवला...gathering चा दिवस होता....मी शाळेच्या स्नेहसंमेलनाच सुत्रसंचालन करणार होतो.....त्यासाठी मी काय बोलायचं ते लिहून काढत होतो....एक सुंदर चारोळी मी लिहली होती....तेवढयात रिया आली...तिने तो कागद हिसकावून घेतला.आणि मोठमोठ्यांनी वाचू लागली...

" " मनोरंजनानी नटलेलं ,

सुरातालांनी सजलेलं

स्नेहसंमेलन माझ्या शाळेचं

क्षण हे मी अनुभवतो आहे

भाग्य हे माझ्या डोळ्यांचं..."

वां....रोहित काय सुरेख आहे हे...कुठे मिळाल....?कुठल्या पुस्तकातून घेतल....???

रिया कागद आण तो इकडे....आणि ते मी स्वतः लिहलय .....

काय फेक्तोस?? तू आणि हे लिहल?? कुणाला बनव्तोयेस???

बनवायचा काय प्रश्न आहे?? ते खरच मी लिहल आहे??

खरच??? ....काय सीमा miss ला इम्प्रेस करण्यासाठी......???

अये.....मुर्ख....काही अक्कल आहे का थोडीतरी??....नसेल न तर शाळा सोडून दे.....डोक्यात काय भरलाय काय तुझ्या??.....जेव्हा पाहाव तेव्हा हेच विषय असतात डोक्यात.....त्याच तिच्याशी ह्याच ह्याच्याशी...जुळवत राहतेस???....वेडी झालीयेस तू....ह्यापुढे माझ्याशी बोललीस ना तर एक कानाखाली वाजविन मग तुझ्या हाकेला ओ देईन....समजल....???"

तेवढयात घड्याळाचे टोल पडले .....मी दचकून जागा झालो......भूतकाळ डोळ्यासमोर येऊन कडी वाजवून गेला होता....

सौनिक-१८

2012-01-07T20:25:00.000-08:00

पूर्वार्ध

"आई......नाशिकला आपण कसकाय जाऊ शकतो??

म्हणजे?? न जायला काय झालंय....तुझी ही वार्षिक परीक्षा झाली की जायचं....नाशिकला...नववी नवीन शाळेत....त्यात काय आवघड आहे?

आई पण ......छे बाबा मला नाही जायचं हे गाव सोडून....ह्या गावाशी माझी सगळी स्वप्न दडलीएत......

काय?? कोणती स्वप्न?? काय बोलतोयेस तू..??

जाऊ दे काही नाही.....आपण माझी परीक्षा होईस्तोर तरी आहोत न इथे??

हो....बर चल पटकन हात-पाय वगरे धुवून ये....आणि मी सगळ्यांना जेवायला वाढतीये..."

अस म्हणून आई स्वयम्पाघरात निघून गेली....मला मात्र काही केल्या हे पटत नव्हत....मी आजीकडे गेलो....अश्यावेळेला आजी सारखी निवाऱ्याची दुसरी कोणतीच जागा असू शकत नाही....मी तिच्या मांडीवर डोक ठेवल....आणि म्हणालो...

" आजी....आपण नाशिकला का चाललोय..??....मला नाही जायचंय नाशिकला...असं का होतंय..??

बाळा....हे बघ शांत हो....आणि नीट ऐक .... प्रत्येक माणसाची न एक गोष्ट असते...ती प्रत्येकाच्या आयुष्यात वेगवेगळ्या वेळी सुरु होते....त्यात वाटेत अनेक वळण येतात ....ती नेहमी आपल्याला हवी असतील अशीच असतील असं नाही....पण तरी त्या वळणांवर आपल्याला पुढे जावच लागत...तुझ्या बाबतीत हि गोष्ट इथे सुरु झाली....कदाचित ती संपेल नाशिकला...कदाचित ती संपेल आता इथे ...हे गाव सोडताना पण एक गोष्ट लक्षात ठेव....की फुलांचे गुच्छ जसे सगळीकडे मिळतात तसे ते देण्यालायक लोकपण सगळीकडेच असतात ...आणि हे आयुष्य खूप मोठ आहे आणि तुझी गोष्ट सुरु करण जरी देवाच्या हातात असल तरी ती संपवण मात्र तुझ्या हातात आहे....तेव्हा आता फार विचार करू नकोस...चल जेवायला..."

आजीच्या ह्या शब्दांनी खरच मला विचारांच्या गुंत्यातून बाहेर काढल....मला आजून हे सगळ निधीला सांगायचं होत....

जेवण झाल....मी माझ्या खोलीत आलो...परत त्या unknown नंबर वरून message आला होता....

whats this yaar?? ....i dont know why are u angry on me??....but lets forget the past and start a new strory in present..?? what say??

मला काहीच काळत नव्हत.....past??...आणि तो पण विसर्ण्यासारखा?? काय असेल??? कोण असेल ??? हा ढोल्या पण ना .....आधीच उल्हास अन् त्यात फाल्गुन मास सारखी गत झालीये....??....सौनिक.....निधी...नाशिक....आणि भरीत भर तो unknown नंबर .....ह्या सगळ्यांनी माझ जीवन रहस्यमय बनवल होत....हे खरं.....

सौनिक -१७

2012-01-05T08:55:00.000-08:00

पूर्वार्ध

त्या दिवशी नेहमीप्रमाणे आम्ही सगळे लगोरी खेळायला जमलो...निधी नेहमीप्रमाणे माझ्याच टीम मध्ये होती...पाहिले दोन्ही डाव आम्ही जिंकलो होतो.....नंतर सगळ्यांनी दुसरा खेळ खेळायचं ठरवल....आम्ही त्या खेळला साखळी म्हणत होतो....ह्या खेळात ज्याचा डाव असतो तो एकेकाला out करतो आणि जो out झाला तो किंवा ती त्याचा एक हात पकडतात आणि मग ते दोघ मिळून तिसऱ्याला बाद करतात आणि अशाप्रकारे त्यांची साखळी बनत जाते....त्यादिवशी नेमका माझ्यावरच डाव आला....खेळ सुरु झाला...मी राज्य देयला सुरुवात केली....मी मनात ठरवल होत की आधी निधीलाच out करायचं कारण ती पहील्यांदा out झाली तर तिचा हात मला शेवटपर्यंत पकडता येयील....

आमच्या गल्लीत समोरच नवीन street lights साठी खांब बसवले होते....निधी त्या खांबाला धरून उभी होती.....मी तिच्या दिशेने जाऊ लागलो.....तेवढयात पूजा म्हणाली

" बरोबर आहे ....तू तिकडेच जाणार....!!! थांब आता आम्ही सकले निधीच्या चेहऱ्याचा मास्कच लाऊन येतो....

ये गप्प्पे .....तू तुझी उभी राहा न....

असं म्हणून मी निधीला out केलं....नंतर मी तिचा हात पकडला....तो स्पर्श .....तो हात....इतके मऊ होते की असं वाटत होत की पाकळीच आहे हातात आणि आजून थोडा जोर दिला तर हि पाकळी मलूल होऊन जाईल....

तिने हात अगदी घट्ट पकडला होता...वाटलं की तो हात कधीच सुटू नये.....नंतर आम्ही दोघांनी मिळून सगळ्यांना out केलं....खेळ संपला.....मी परत घरी आलो.....मी खूप खुश येतो.....घरात जाताच मला सगळीकडे अजूनच आनंदाच वातावरण दिसल....मी आत गेलोच तो आईने मला पेढा दिला....

" आई काय आज एकदम पेढा??.....काय काही विशेष?

अरे मन्या......आहेच विशेष......

काय?

अरे बाबांना प्रमोशन मिळालय .

wow...काय सांग्तीयेस काय?? ......एकदम भारी....

ते उद्याच जोइन होतायेत नाशिकला....

काय?? नाशिक??? असं म्हणून मी त्याच जागी...बसलो.....

सौनिक-१६

2011-12-31T22:50:00.000-08:00

पूर्वार्ध

मी निधीला फोन केला ...

"सौनिक??? हे काय आहे???...ह्याचा काय आर्थ आहे???....

काय रे तुला सगळ सांगावं लागतं.....सगळ मीच सांगायचं.....जरा तू डोक लाव ना काहीतरी....

अरे तू अशी शब्दकोडी घालणार आणि ती मी सोडवत बसायची का निधी?? आणि ह्यात डोक लावण्यासारख काय आहे..??

काही नाही.....मी आता ह्यापुढे काहीही सांगणार नाही...मी एवढं भारी गिफ्ट दिलंय आणि तू त्याला शब्दकोडं म्हणतोयेस??

अरे....निधी हे बघ...मला सांग तरी...मी खरच खूप उत्सुक आहे ग

तुला एकच सांगते आत्ता .....सौनिक हे माझ स्वप्न आहे....ज्यात तू आहेस....मी आहे....आपली कुटुंब आहेत...हि गल्ली आहे....हे शहर आहे.....आणि आपली लगोरी आहे....

काये राव....तू न नुसता गुंता वाढव्तीयेस...निधी....

नाही...तू गुंता करून घेतोयेस...

दे सोडून तू काही ऐकायची नाहीस...."

"रोहित...."तेव्हढ्यात आईने आवाज दिला..

"चल फोन ठेवतो....भेटूयात उद्या लागोरीच्या इथे....

hey रोहित....

काय?

काही नाही.....बोलू नंतर..."असं म्हणून तिने फोन ठेऊन दिला...

हि निधीपण ना एकदम विचित्र आहे.....स्वप्न बघते, त्यात मी पण असतो पण ते मलाच सांगत नाही...असं म्हणून मी स्वयम्पाघरात गेलो...

"रोहित....काय हे..? काय करत होतास?? किती हाका मारायच्या तुला?? काय करत होतास??

काही नाही गुंता सोडवायचा प्रयत्न करत होतो...सुटतच नाहीये...??

काय?? कसला गुंता??

मला एकदम लक्षात आल....मी म्हणल

"आग आई..त्या माझ्या headphonesचा गुंता झाला होता ना तो सोडवत होतो.."

असं म्हणून मी उत्तर दिल खर....पण एकाचवेळी इतक्या साऱ्या गुंत्यांमध्ये आडकल्यावर किती सोडवायचे आणि किती नाही हेच काळात नव्हत......

नवीन वर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा!!!!! (Happy New Year!!!)

2011-12-31T07:10:00.000-08:00

Thanks to MOM and DAD for taking me one step up as always.....Thanks to IITB for taking my carrier one step up.....Thanks to all my blog readers to take a writer in me one step up!!! and at last.....Thanks to all my Dear friends for taking one more year up with me.....and Happy New Year to all of you and May GOD Fulfill all your wishes in coming 2012...!!!!!........!!!!

Saurabh Nene

सौनिक-१५

2011-12-29T05:59:00.000-08:00

पूर्वार्ध

शेवटी मी फोन लावायचं बंद केलं....पलंग वगरे आवरला ...आणि झोपायचा प्रयत्न करू लागलो.....पण काही केल्या झोप लागेना....सारखा एकच प्रश्न डोक्यात येत होता.....त्या शब्दाचा अर्थ काय असेल...मी मोबाईल घेतला .....message type करू लागलो...परत मनात विचार आला...उगीच कशाला आता message करायचा...म्हणून परत ठेवून दिला....असच मोबाईलची घे ठेव करण्यातच मला झोप लागली....

दुसऱ्यादिवशी.....सकाळी....लवकर उठलो....पटकन आवरल.....शाळेत जायचं होत....तरी काही डोक्यातून तो शब्द जात नव्हता.... तेव्हढ्यात फोन वाजला....आशिष (ढोल्याचा) फोन होता......मी घेतला...

"अबे ढोल्या?? काल मेला होतास का??....कुठे जाऊन पडतोस रे रात्री..??

अरे....झोपून गेलो लवकर....फोन ऐकूच आला नाही...तू बोल....काय म्हणत होतास??

साहेब...आपण कोणाला माझा नंबर दिलात??.....इतक कोणावर मेहरबान झालात??

मी?? कोणाला दिला नंबर ?? मी दिला आणि मलाच माहित नाही?? by the way रोहीत्या....कोणाचा फोन आला?? तो होता की ती..?? आणि मला पण ओळखते म्हणजे ती व्यक्ती??...अबे बोल ना ??आता काय झाल...????

अबे ढोल्या?? रात्री बोलुयात....आता शाळा गाठायची आहे..." असं म्हणून मी फोन बंद केला....शाळा गाठली....आमच्या शाळेत नुकत्याच नवीन मिस जर्मन शिकवायला join झाल्या होत्या....मनात एकदा आल....सरळ जाव आणि त्यांना तो शब्द काय आहे विचारावा...पण...म्हणल....उगच काही प्रेमाचा वगरे शब्द असला तर माझी घुसायची....त्याचं माझ्याबद्दलच मत तर बदलेलच आणि त्या इतरांना सांगतील ते वेगळच...म्हणून मी तो विचार तिथेच थांबवला....पण काहीकेल्या तो शब्द माझ्या डोळ्यासमोरून जात नव्हता...

शाळा सुटल्यावर लगेच मी घरी आलो....हातपाय धुतले....शाळेचा अभ्यास पटकन करून टाकला....आणि निधीला message केला...

' hey hi..!...how are u?? tu mala tya wordcha meaning ka nahi sangat aahes?? aata sangun taak bar...

mi tula meaning nahi sangnar....tyacha fakta english parallel word sangin..??

kaay??

SauNik..

wat??

its 'Saunik'

सौनिक-१४

2011-12-27T06:04:00.000-08:00

पूर्वाध

मी परत ते ग्रीटिंग काढल...त्याच्या मागच्या बाजूला पाहिलं....निधीन कुठे काय लिहल आहे ते शोधू लागलो....तेवढयात परत beep beep असा आवाज आला...मी त्याकडे दुर्लक्ष केलं.....आणि परत ग्रीटिंग कडे वळलो....तेव्हढ्यात त्या ग्रीटिंगच्या मागच्या बाजूला इंग्लिश सारख्याच वाटणाऱ्या भाषेत काहीतरी लिहल होत...मला काहीच कळल नाही...मी निधीला message करण्यासाठी फोन घेतला....त्यावर एक message already आला होता

'hey Rohit,

a very happy birthday to you..!!! i wanted to meet you! we had not met from long time...!!!....hope u remember me....!!! please dont feel bad since i have taken your number from Ashish....!!! At first he was not giving but later on he has given.....so...when r you meeting me..??? reply'

मला एकदम कळेच ना की कोणी message केला आहे....पण त्यावेळी मी त्या ग्रीटिंग मध्ये जास्त interested होतो....सो मी त्याकडे जरावेळ दुर्लक्ष केलं...आणि सरळ निधीला message केला....

' are he kaay lihala aahes tu greetingchya maagchya baajula??

तिने reply केला

te german madhe lihlay!!!

ho ka?? pan aata mala kasa kalnar he?? tyacha aarth sangushakal ka aapan jara??

nahi.....but thts a real gift to you from meee...!!!!

you mean that word??? .....which is for now meaningless to me..??

yeah sir..that word...now mom is calling for dinner so have a good nite and sweet dreams..

are nidhi???sangtari tyacha aarth kaay aahe to??

बाराच वेळ झाला...काहीच reply आला नाही.....शेवटी मी पण त्या ग्रीटिंग मधून बाहेर आलो....आईने आत्तापर्यंत १०-१२ हाका मारल्या होत्या...मी लगेच धावत गेलो...आईने मला जेवणाची तयारी करायला सांगितली...ताट वगरे घेयला सांगितली....मी तोपर्यंत त्या unknown message बद्दल पूर्णपणे विसरलो होतो...जेवण वगरे झाली....मी थोड्यावेळ TV पहिला बसणार तोच पुन्हा beep beep असा आवाज झाला...

परत message आला होता...from the same unkown number!!!!,

'hey......u r rude dude.....!!!'

मग मला tube पेटली....कोणाचा number आहे हा हे शोधून काढण्यासाठी मी आशिषला फोन लावला .....नेमका busy येत होता....आता ह्या जाड्या ढोल्यानी काय गोंधळ घातलाय असं मी मनाशी म्हणल...आणि पुन्हा पुन्हा त्याला फोन लावयचा try करू लागलो ......

सौनिक-१३

2011-12-23T22:50:00.000-08:00

पूर्वार्ध
मी लगबगीने घरी आलो....बेल वाजवली.....बाबांनी दार उघडल.....माझ्या हातातलं एवढं मोठ ग्रीटिंग पाहून त्यांनी सहाजीकच मला विचारल....
"काय रे....कोणी दिलंय हे ग्रीटिंग....
बाबा....मित्रांनी दिलंय ...खूप मोठ आहे न.....
बघू बर मला....काय लिहलय .....
(झाली का पंचाईत...आता काय सांगायच??....)
बाबा उघडू नंतर....आता मला खूप भूक लागलीये....स्वयंपाक झाला असेल न आईचा" ....(असं म्हणून मी विषय लगेच बदलून टाकला....आणि पटकन माझ्या खोलीत गेलो....).
मी खोलीत आलो.....ते ग्रीटिंग पाकिटातून बाहेर काढल....त्यात लिहाल होत..

'प्रिय रोहित,

तू ना मला त्या tan theta सारखा वाटतोस..की ज्यामध्ये sin आणि cos दोन्ही सामावलेले आहेत....बघ मला कळलंय की नाही trigonometry....!!!! hehehhe!!!!आपली मैत्री अगदी तशीच रचली गेली आहे जशी आपण लगोरी रचत जातो जिंकण्यासाठी....रोहित तू खरच खूप छान लिहतोस...तू खरच खूप छान बोलतोस...आणि अगदी आवडीने कसाटा ice-cream खातोस...आपली हि मैत्री अशीच राहू दे.....तुझ्या सगळ्या मनोकामना पूर्ण होऊदेत......तुला वाढदिवसाच्या खूप खूप शुभेच्छा.....आणि thanks for that चारोळी.....hope u keep writing for me the same way....!!!!! a very Happy Birthday again....

निधी'

मी ते ग्रीटिंग नीट उचलून ठेवून दिल...मला माहित नाही ते वाचून मला फारसा आनंद झाला नव्हता ...पण मी निधीला मेसेज करून टाकला ...
'hey...thanks for your lovely gift.....keep gifting me.....'
त्यावर तिचा reply आला
'तू ग्रीटिंगच्या मागच्या पानावरच वाचलस का??'
नाही...मागे पण काही लिहलं आहेस?
हो.....त्याआधीच तू lovely...गिफ्ट म्हणून मोकळा झालास..
बर्र बघतो मी.....पण मला तू सांगितला नाहीस तू चारोळी कुणासाठी लिहून घेतली ते..??
सांगीन तुला....नक्की....चल bye....gnite...sd..

Thanks to All of You!!!!!!

2011-12-21T22:00:00.000-08:00

200 pageviews in a day....I am very happy....Its a very encouraging thing for a new blogger like me....Thanks to all my dear readers.....you all made me what I am...!!!.......Keep reading and enjoying....!!!!!!!!

Saurabh Nene

सौनिक-१२

2011-12-19T06:14:00.000-08:00

पूर्वार्ध
संध्याकाळ झाली होती...दादानी blackforest cake आणला होता...आईने तो केक box मधून काढून तो बाहेर घेऊन आली....आजी, बाबा , दादा , आई आणि मी सगळे hall मध्ये जमलो....मी cake कापला.....दादानी फोटो काढले .....आजीने मला खूप मोठा केकचा घास भरवला .....सगळ अगदी मनासारख होत..फक्त एक गोष्ट सोडून....निधिनी आजून मला wish केल नव्हत....मी आईला म्हणल....
"आई मी जरा खाली जाऊन येतो...
लवकर ये रे...!!
हो आई...असं म्हणून मी खाली आलो....आज नेमका रविवार असल्याने सगळे लोक कुठे न कुठे बाहेर गेले होते....निधीच्या पण घरचे पडदे बंदच होते....ते पाहून मी ते बाहेर गेले आहेत असा अंदाज बांधला...तेवढयात मला mobileवर एक message आला ......
"A very happy birthday to u..!!!...May God bless you always and give you what u deserve and desire in life...i m waiting with your gift in Ice-cream shop...do come !!!
yours,
Nidhi"
मी त्याचक्षणी निघालो ...त्या दुकानाच्या जवळ आलो...निधी मला दुरूनच दिसत होती....तिने आज गुलबक्षी रंगाची सलवार कमीझ घातली होती...कानात त्याच रंगाचे खडे असणारे कानातले घातले होते...केसाची एक बट हळूच डोळ्यावर येत होती....ती हळूच ती मागे सरकवत होती...एकंदरीत काय तर ती.....खुपच सुंदर दिसत होती.... मी तिला आवाज दिला.....
"निधी...."
तिच्या हातात मोठ ग्रीटिंग होत...तिने आधीच कसाटा ice-cream मागवून ठेवलं होत.....आयुष्यात पहिल्यांदाच कसाटा कापून वाढदिवस साजरा करणार होतो....तिने सगळी तयारी केलीच होती .....आधी आम्ही कसाटा कापल.....निधिनी मला त्यातला एक घास भरवला .....नंतर तिने मला ते ग्रीटिंग दिल .....मला म्हणाली.....घरी जाऊन वाच.... इथे नाही....मग आम्ही इकडच्या तिकडच्या गप्पा मारल्या आणि..मग ती मला म्हणाली...
"चल आता निघाल पाहिजे....आईला मी सांगितलंय मी दळण घेऊन येते....
काय?? एवढ सजून वगरे तू दळण आणायला जातेस असं सांगितलस??....वेडी आहेस का??
अरे आई कपडे बदलायला खोलीत गेली होती....तिने कुठे पाहिलंय मला तयार झालेलं.....सो पटकन सागून आले.......
पण आता गेल्यावर कळेलच ना
नाही
कसकाय?
कारण घरी कोणीच नसेल.....
ok....मग काय घाई आहे..हे ग्रीटिंग इथेच वाचुयात ना ....
नको....सांगितलं न की तू घरी वाच.....
बर , पण मोकळे केस खरच छान दिसतायेत तुला....निधी.....
हम्म्म्म .....म्हणल होत ना तुला next time म्हणून....
ह्म्म्म...आज खरच खूप छान दिस्तीयेस तू.....
तू पण....पण तू चष्म्याऐवजी lenses का नाही try करत...
बर नक्की next time.....
असं म्हणून आम्ही निघालो....पौर्णिमेचा चंद्र टवकारून आमच्या कडे बघत होता....आणि म्हणत होता....
"वाढदिवस असावा तर असा "!!!!

सौनिक-११

2011-12-15T06:04:00.000-08:00

पूर्वार्ध

अलार्म वाजला....सकाळचे ७ वाजले होते....इतक्या सकाळचा अलार्म कोणी लावला होता काय माहित...???....कारण त्यादिवशी रविवार होता....म्हणून मी अलार्म लावला नव्हता हे नक्की .....तेव्हड्यात आई आली......माझ्या कपाळावर हात फिरवत म्हणाली....

"किती लवकर मोठा झालास रे मन्या ....असं वाटतंय कालचीच गोष्ट आहे की मी तुला चांदोबाची गोष्ट सांगत सांगत जेवायला घालायची.....हात धरून शाळेत सोडायला यायची....."असं म्हणता म्हणता दोन थेंब हळूच तिच्या डोळ्यातून ठीबकले आणि माझ्या गालावर पडले....मी आईला म्हणल...

"आई....असच डोक्यावर हात फिरवत बस न.....सगळ tension पळून गेल्यासारख वाटतं" पण आज आहे काय?? आणि हो हा अलार्म कोणी लावलाय??? मी आज उशिरा उठतो न आई.....तुला माहिती आहे ना?

तेव्हढ्यात आजी आली आणि म्हणाली...happy birthday!!!!.....बघ मी तुझ्यासाठी तुझा आवडता बदामाचा शिरा केलाय...चल उठ पटकन ....दात घास......

बदमाचा शिरा .....असं म्हणून मी ताडकन उठलो...आजीला घट्ट मिठी मारली...आणि म्हणल

"Thank you आजी...."

मी पटकन तोंड धुतल....आजीने केलेला शिरा खाल्ला ....तेवढयात बाबा आले.....फिरून येतानाच त्यांनी..माझ्यासाठी मला खूप आवडते म्हणून जिलबी आणली.....त्यांना बहुदा शिऱ्याचा बेत माहित नसावा म्हणून त्यांनी आणली....मी पटकन आंघोळ वगरे उरकून घेतली...आईने मग औक्षणाची तयारी केली....सगळीकडे कसं आनंदायी वातावरण होत... सगळ आटोपताच मी ...galleryt गेलो...चहुकडे पाहून शेवटी एका galleryकडे पाहत स्थिरावलो ....दरवाजा बंद होता...पण खिडकीचे पडदे लावलेले नव्हते म्हणजे सगळे घरीच होते....असा मी अंदाज बांधला....तेवढयात खिडकीचे पडदे लागले.....मी तरी तसाच उभा राहिलो....बराच वेळ वाट पहिल्या नंतर वाटल .....बहुदा गेले सगळे बाहेर....म्हणून मी मागे वळतो तोच दराचा किर्रर्र असा आवाज झाला...."हो आई...कपडे सगळे आत आणलेत तेच पहायला मी दार उघडल"....अस म्हणत ती बाहेर आली.....!!!!!

आज जाने की जिद ना करो...(my version)

2011-12-11T06:18:00.001-08:00

आज जाने की जिद ना करो...
युही बाहोंमे सिमटी रहो ....आज...

ना तो जी पायेंगे, ना तो मर पायेंगे
ऐसी आहें भरा ना करो ......आज .....

ये झुकी सी नजर , केसुओ का ये घर
जीने दो इन घटाओं मे अब हमनवा
राहे है जुड गयी...... जानेजां
पोछदो इन डरी आंखोको.....आज.....

वक्त है थम गया , बहोत कुछ केह गया
जो बचा है उसे केह भी दो तुम जरा ....
सांसे अब है रुकी...... जानेजां....
छुने दो इन हसी होटोको .....
आज जाने की जिद ना करो.....

सौनिक-१०

2011-12-09T20:59:00.001-08:00

पूर्वार्ध

"निधी , ए निधी....तुझा मित्र आलाय गं तुला भेटायला.....

आले बाबा ....त्याला बसायला सांगा...

मी तसाच बाहेर दारात उभा होतो....काका आले...म्हणाले...

"अरे आत ये न...आणि बस...तुला पाणी हवय??, धावत आलास की काय..?? ,इतका घाम का आलाय ??"

तेव्हढ्यात निधी आली..."अरे रोहित..आता इथे?? काही काम होत का??"

निधीला night dress मध्ये प्रथमच पाहत होतो...गुलाबी रंगाचा nity, केसाला गुलाबी रंगाचाच bow, मी तिच्याकडेच पाहत बसलो.....तेवढयात घड्याळाचे ८ वाजल्याचे टोल पडले....मी एकदम दचकलो....

"काय म्हणलीस निधी??",

काही नाही....आपण आत जाऊन बोलुयात ....म्हणून ती मला आत घेऊन गेली.....मी जाताना काकांना bye म्हणल पण ते पेपर वाचण्यात गुंग झाले होते...

"काय काम आहे रोहित???"

अग काही नाही....तुला चारोळी देयला आलो होतो .....झाली लिहून....

हो का? अरे वां....बघू.....मला....म्हणून तिने माझ्या हातातली चिट्ठी घेतली......ती उघडून चटकन तिने ती चारोळी वाचली...." आणि एकदम म्हणाली....."बिंगो , काय अगदी माझ्या मनातलं लिह्लयेस...." thanks yaar....

तिला खुश झालेलं पाहून मी पण खूप खुश झालो....उशीर झाला होता सो मी निघालो ....

घरी आलो...तोच चप्पल काढतानाच...आजीने विचारल काय?? दिलास का गुत्छ ....???

तेवढयात आई म्हणाली गुत्छ???कसला गुत्छ?? कोणाला दिलास..??

आजी म्हणाली....हे आमच्यातल गुपित आहे..तुला वेळ आली की सांगीन मी.....??

नाही आजी...मी गुत्छ वगरे काही दिला नाही....खेलायला गेलो होतो....तुला उगाच काहीतरी वाटतय .....आजीच्या ह्या संशयाच्या बिला रोप फुटण्याआधीच मला ते छाटून टाकण गरजेच आहे हे माझ्या लक्षात आल....

सौनिक-९

2011-11-26T06:29:00.000-08:00

पूर्वार्ध

अखेर मला ती चारोळी सुचली....मी पटकन कागद घेतला....ती लिहून काढली ....

"मैत्रीच्या फुलांनी, चार ह्या शब्दांनी

शुभेच्छांची परडी, तुला देत आहे
कुठल्याही दिशेला, तू आडखळलीस जरीही
माझी ही मैत्री, तुझ्या साथ आहे ! "

त्याचक्षणी निधीला फोन लावला....पण तो काकूंनी उचलला....

"हेलो , काकू....निधी आहे? मी रोहित बोलतोय...

अरे रोहित बोल....अरे निधी ना जरा बाहेर गेलीये...नाहीये आत्ता...काही काम होत का??.

नाही तस महत्वाच काही काम नव्हत पण तिला आल्यावर please फोन करायला सांगाल का?

हो नक्की सांगते..."

मी फोन ठेवला....मी एक स्वत्छ कागद घेतला...त्यावर सुंदर अक्षरात ती चारोळी लिहली....आणि माझ्या drawer मध्ये तो कागद नीट ठेवून दिला....आणि अभ्यासाला बसलो...

५ वाजले होते....सगळे खेळायला येयची वेळ झाली होती.....म्हणून मी घाईघाईने drawer कडे गेलो...तो कागद पटकन घेतला...आणि पळत पळत बाहेर आलो....तेवढयात आजी म्हणाली....

"आरे रोहित...कधी येशील परत....

आजी, येयीन ७ वाजेपर्यंत....

आणि हे काय?? नुसता कागदच देणारेस....? फुलांची परडी कुठे आहे?

काय?? परडी?...मी काही न कळल्यासारख म्हणालो...आणि पटकन माझ्या डोक्यात tube पेटली ...मी त्या चारोळीत फुलांच्या परडीबद्दल लिहल होत....पण हे आजीला कसं कळल..??....मला काही कळल नाही आजी...मी म्हणल

अरे काही नाही गम्मत केली....जां तू.....पण लवकर ये...."

आजीने तो कागद वाचला होता...त्यावर नाव लिह्लच नव्हत मी....त्यामुळे मी जरा निर्धास्त होतो....पण आजीच्या डोक्यात डाळ शिजायला सुरुवात झाली होती...आणि मला शिट्टी व्हायच्या आत gas बंद करण आवश्यक आहे हे माझ्या लक्षात आल...पण तेव्हा मी तसाच तिथून खेळायला निघून गेलो.... पण त्यादिवशी काय माहित निधी आलीच नाही खेळायला...शेवटी खेळ झाल्यावर मी तिच्या घरी गेलो.....बेल वाजवली....

दार उघडल तर समोर निधीचे वडील....माझ्या अंगात होत नव्हत ते सगळ त्राण गळाल....त्यांनी विचारल...कोण पाहिजे..?? माझा खरच थरकाप उडाला होता... आणि मी चुकून म्हणल....रोहित आहे??

कोण?? कोण पाहिजे?? काकांनी विचारल...

sorry काका, निधी आहे? मी रोहित....इथे समोरच्या building मध्ये राहतो .....मी तिचा मित्र आहे....

काकांनी वरपासून खालपर्यंत माझ्याकडे पाहिलं.....माझ्या हातातली चिट्ठी पहिली....माझे थरथरणारे हात पहिले...कपाळावरचा घाम पहिला...आणि म्हणाले...

"रोहित .....आत ये....मी बोलावतो निधीला....!!!!!!!!

कबुतर आणि मी

2011-11-16T06:09:00.000-08:00

वाटते ..

कबुतर व्हावे

अन् मुंबईत यावे

ना लोकलची कटकट

प्रवास होईल झटपट

मग काय दादर अन् काय VT

इशाऱ्यावर नाचेल अख्खी मुंबई City

वाटते ....

काय METRO आणि काय BEST

आपल्यासाठी तर पंखच बेस्ट

राहिला मिळेल मस्त sea facing Balcony,

अन् खायला करीन रोज नवीन नवीन taste

वाटते ....

असे जरी असले , सगळे जरी हसरे

नसेल माझी आई, नसतील माझे बाबा

नसतील माझे मित्र , नसेल कोणी आपला

म्हणून हे देवा तुझे आभार तू केलस मला मी

आता असो शहर पुणे वा हि मुंबई

2011-11-15T06:12:00.001-08:00

प्रिय वाचकांनो ,

तुम्हाला ब्लॉग वरील गोष्टी आवडतायेत हे पाहून खूप आनंद झाला....पण तरी तुम्हाला सौनिक गोष्ट कशी वाटली हे मला सांगा...तुम्ही माझ्या ह्याच पोस्टला comment केली तरी चालेल...esspecially readers from US.....plz do it..!!.....तुमच्या प्रतिक्रिया हेच मला आजून चांगलं लिहायला भाग पाडणार आहेत....धन्यवाद !!!!

                                                                                                                         तुमचा

                                                                                                                                       सौनिक

सौनिक-८

2011-11-13T05:54:00.000-08:00

पूर्वार्ध

खूप दिवस मी विचार करत होतो पण काही केल्या मला चारोळी सुचत नव्हती ....काय माहित, मला लिहिताना सारखं दडपण असल्यासारखं वाटत होत...निधीला आवडेल का नाही .....ह्यापेक्षा ती ते कोणाला देणार आहे ह्या प्रश्नानीच मी हतबल झालो होतो...शेवटी मी निधीला भेटायचं ठरवलं...त्यादिवशी संध्याकाळी फारसे लोक खेळायला आले नव्हते...सो खेळ लवकरच संपला....निधी परत जायला निघाली....मी तिला हाक मारली...

" निधी,

choclate ??

तू देणार असशील तर चालेल....पण मला Dairy Milk Fruit and Nutच आवडत

ठीक आहे ....मी देतो....

चल मग

आम्ही दुकानात गेलो....एक Dairy Milk Fruit and Nut घेतलं आणि तिथल्याच कट्ट्यावर बसलो

निधी , एक विचारू?

काय रे...बोल ना.....

आग तुला कोणाला देयचीये चारोळी ??...म्हणजे मी सहज़च विचारतोय

अरे मला न माझ्या एका मित्राला देयची आहे चारोळी

कोण मित्र ? म्हणजे कोण आहे तो....असच विचारतोय..?

अरे आहे एक मित्र....सांगेन तुला पुन्हा कधी....ए पण आता गेल पाहिजे कारण आई पुन्हा ओरडेल...काय गप्पा मारत बसलात म्हणून....आणि परत बाबा येयची वेळ पण झाली आहे...त्यांनी पाहिलं तर

नको नको....बाबा येयची वेळ झाली का...मग तू लगेच जा....बोलू आपण नंतर...मी आजून लिहली नाहीये चारोळी ....पण लवकरच देईन लिहून तुला....

बर चल मग bye....म्हणून ती निघाली....

"निधी...हि hair style ....खूप छान दिसतीये तुला....फक्त केस मोकळे सोड आजून छान दिसशील तू ...मी म्हणल...कितीही मनाला आवरल तरी शेवटी तोंडातून निघूनच गेल...

तिने मागे वळून पाहिलं...तिचे डोळे चमकले.....ती हलकीशी लाजली.....आणि म्हणाली...उद्या नक्की...

ती गेली....मी मात्र स्वतःला विचारत बसलो...की मी एवढ सगळ निधीला म्हणल....आणि ते मलाच कसं कळलं नाही....!!!!!!!

मोरा पिया .....

2011-11-09T04:55:00.000-08:00

मोरा पिया ........क्यूँ समझे ना... ????

प्यार हुआ हे आखिर उसको

दिल भी दिया हैं उसने मुझको..

फिर भी क्यूँ वोह माने ना.....मोरा पिया ....

लाख बताया मैंने उसको ....

सुनले अपनी इस धड़कन को

वरना जी नहीं पायेगा .......मोरा पिया

आखें तेरी कहती हैं अब

तेरे सपने मुझसे हैं सब...

जानके तू क्यूँ जाने ना....मोरा पिया....क्यूँ समझे ना

सौनिक-७

2011-11-06T03:40:00.000-08:00

पूर्वार्ध

शेवटी एकदाच तिला trigonomertry कळल...मुळात तिला गणित आवडत नाही त्यात भूमिती म्हणल की संपलच....पण निधी खुपच खुश होती....ती पटकन उठली....तिच्या आईला जाऊन म्हणाली आई मला आली सगळी गणित....मी आणि रोहित ice-cream खायला जातोय....आम्ही तिथल्याच Dinshow's च्या दुकानात गेलो...तिने कसाटा २ ....अशी तिने ऑर्डर दिली .....मला विचारलं पण नाही ......मी पण तसाच खूप खुश होतो...मी आणि निधी ice-cream खायला.....कल्पनाच खूप मोहक होती...ती दोन कसाटा घेऊन आली....मी विचारल..

" तुला कसाटा आवडत वाटत फार ??

ह्म्म्म ...मला न सगळ वेगळच आवडत....आणि माझ्याबरोबर आल न की सगळ्यांना हेच ice-cream खाव लागत...dnt mind.... मी तुला direct ice cream आणून दिल...पण hope की तुला आवडत असेल....कसाटा ...

"अरे ते तर माझ favourite ice-cream आहे " ("आजपासून", मनातल्या मनात मी म्हणल)

पण खरच रोहित thanks. मला एवढ छान समजावून सांगितल्याबद्दल .....मला वाटलाच नव्हतं मला येयील....

बर रोहित मला एक आजून काम होत तुझ्याकडे....मी अस ऐकलंय की तू चारोळ्या लिहितोस....

माझा ice-cream चा घास तसाच आडकला

तुला कोणी सांगितल निधी?

आधी सांग हो की नाही...

हो...लिहितो...सांग कोणी सांगितलं ते...

मला एक मैत्री वर चारोळी लिहून दे न please...मला न माझ्या एका friendla birthday greeting वर लिहून देयच आहे

बर देईन .....चल आता खूप उशीर झालाय...आपल्याला गेल पाहिजे न...

ok ....अस म्हणून आम्ही परत निघालो...हे कुणालाच माहित नव्हतं की निधी ज्याच्यासाठी चारोळी ळून घेतीये तो/ती कोण आहे...माझ्या डोक्यात विचार सुरु झाले...

सौनिक-६

2011-10-27T23:48:00.000-07:00

पूर्वार्ध

मी ठरल्याप्रमाणे निधीकडे गेलो....बेल वाजवली ...काकूंनी दार उघडल......

"रोहित ये....काय म्हणतोयेस?? कसा चाललाय अभ्यास..??

ठीक आहे काकू...आता परीक्षा जवळ आली आहे सो अभ्यास जोरात चालू आहे...निधी कुठे आहे? तिने गणितांसाठी बोलावलं होता..

निधी आहे न....तिच्या रूम मध्ये असेल....थांब ह मी बोलावते..निधीस्स्स आग रोहित आलाय बघ...

आले आई..."

निधी बाहेर आली...मला म्हणाली...

"अरे आत ये न...आपण माझ्याच खोलीत बसुयात गणित करायला..."

मी आत गेलो....पलंगावर सगळीकडे पुस्तक पसरवली होती...मी म्हणल

"काय निधी??....किती अभ्यास करतेस?? तुझ्या बेडलापण अभ्यासू बनवून ताक्लायेस अगदी.??"

अरे नाही..माझ्या बेडलापण गणिताची भीती वाटते....

हो का ...बर मग आज तुम्हा दोघ्नाची गणिताची भीती घालवू टाकतो....

खरच...असं केलंस न तर माझ्याकडून एक ice-cream तुला ..

चल मग...सांग काय प्रोब्लेम आहे ते....

अरे मला न trigonometry समजावून दे ....ह्या सगळ्या sin, cos आणि tan मध्ये नुसतं गुरफटून जायला झालय...

मी हातात पेन उचलला .....काटकोन त्रिकोण काढला ....आणि समजावून देयला सुरुवात केली...

सौनिक - ५

2011-10-25T00:00:00.000-07:00

पूर्वार्ध

त्या दिवशी रविवार होता ....मी असाच galaryt उभा होतो..संध्याकाळची वेळ होती....मी असाच शांतपणे उभा होतो...फोन वाजला ....मी उचलला .....

हेलो, रोहित आहे का काकू?

रोहितच बोलतोय ....

ohh .....मला वाटल काकू आहेत..

काय काम होत..??

अरे मला न काही गणित सुटत नाहीयेत...तुझ गणित चांगलं आहे अस आई म्हणाली...सो मला समजावून देशील का..?? आहे का वेळ तूला..

वेळ आणि मला...आहे न...पण आईला विचाराव लागेल...

मग मी विचारू का काकुंना

नको मी विचारतो..

बर...मग त्या हो म्हणल्यावर माझ्याकडे ये..

ok.."

"आई , निधीचा फोन आला होता...तिला म्हणे गणित येत नाहीयेत ती समजवायला ती बोलव्तीये जाऊ का..?

बर ये जाऊन...पण अभ्यास करा..गप्पा नकोत...

हो आई..आईची परवानगी मिळाली आणि मी निधीकडे निघालो..

सौनिक-४

2011-10-24T02:34:00.000-07:00

पूर्वाध
माझी रूम आईने नुकतीच आवरली होती...त्यामुळे सगळ ज्या त्या जागी ठेवलेल होत..निधी आत आली...तिने चारीही बाजूने रूम कडे पाहिलं...मग ती माझ्या टेबल जवळ आली..आणि म्हणाली..

" रोहित..मस्त आहे रे तुझी रूम..

thanks निधी..

अरे तुझ्या PC मध्ये काही नवीन movies आहेत का? किंव्हा काही नवीन गाणी आहेत का?? असली तर मला दे न...

आहेत ना ...तुला कुठली हवियेत ती घेऊन जा...

अरे पण मी काही PD वगरे आणल नाहीये...

आग माझा घेऊन जा न मग...

ok....hey तुला प्रियांका चोप्रा आवडते का??

काय? कशावरून?

नाही तुझ्या mobileवर , PC वर सगळी कडे तीच आहे म्हणून विचारल..

तसा काही नाहीये...पण तिचा हा फोटो मला खूप आवडतो...तिचे लांब केस ....लाल रंगाचा ड्रेस ....मस्तच दिसतो न तिला..??

ह्म्म्म असेल...

रोहित, चला तुम्ही दोघ..आपल्याला मामाकडे जायचंय."..आईने आवाज दिला

"ठीके आई...आलोच..निधी चल...आई बोलाव्तीये" अस म्हणून मी घाईघाईने रूमच दार उघडून आत जायला आणि निधी बाहेर येयला एकच वेळ आली....मी तिला धडकलो...आणि आम्ही दोघही माझ्या पलंगावर पडणार तोच मी निधीचा हात पकडला आणि आम्ही एकमेकांना सावरल...मनातली एखादी इत्छां इतक्या पटकन पूरी झाल्यावर किती समाधान वाटत ह्याचा अनुभव त्यावेळी मला जाणवत होता

सौनिक-३

2011-10-21T04:03:00.000-07:00

पूर्वार्ध

"रोहित ....चल वर ये.....आपल्याला बाहेर जायचंय..." आईने आवाज दिला..

मी सगळ्यांना सांगून वर आलो...आम्हाला मामाच्या घरी जायचं होत..मी कपडे वगरे बदलले .....आणि आम्ही बाहेर पडणार तोच...बेल वाजली...मी दार उघडल.....पाहतो तर निधीची आई आली होती...

" काय रोहित ?? काय म्हणतोयेस??कसा चाललंय अभ्यास

काही नाही काकू, मी मजेत, अभ्यास चालुये ठीक...

आई आहे?

हो आहे न .....ए आई...जोशी काकू आल्या आहेत.."

आई बाहेर आली..." या न वाहिनी..काय झाल??

आहो काही नाही ...मी न जरा दवाखान्यात चालले होते ....माझ्या चुलत सासुबाईंना भेटायला ....निधी तुमच्याकडे थोड्यावेळ आली तर चालेल न?"

मी ते ऐकल...माझे कान आईकडे टवकारले..

ते काय आहे न वाहिनी , मी रोहितच्या मामाकडे निघाले होते..पण ठीक आहे निधी जर आमच्याबरोबर येणार असेल तर येऊ दे...तुम्ही जा दवाखान्यात..."

निधीच्या आईने तिला आवाज दिला..."निधी ....जरा वर ये पटकन.." तू काकूंबरोबर थांबणारेस का थोड्यावेळ..

?? मी दवाखान्यात जाऊन येते..

उम्म्म ठीक आहे आई....तू जाऊन ये...मी थांबेन काकूंकडे ......

मी आपला लक्ष्य नाही आहे हे दाखवण्यासाठी....मासिक वाचत असल्याच नाटक करत होतो....आईने मला आवाज दिला...."रोहित, इकडे ये जरा...निधीला तुझी रूम दाखव...मी निधीला आत घेऊन गेलो...

सौनिक-२

2011-10-19T05:07:00.000-07:00

पूर्वार्ध ...

"मला कोणी आवाज का नाही दिला??"...मी पण रोज येते माहिती आहे ना तुम्हाला..??

पीयू तू पण आवाज नाही दिला मला??....

अरे निधी...माफ कर यार....गलती होगयी जो तुझे आवाज नही दिया....sorry yar..चल आ जा न अब....

निधी कोणाच्या team मध्ये? .....अमितने हळूच माझ्याकडे पाहिलं...

कोणी काही बोलायच्या आत मी म्हणल....."toss करूयात"

त्याप्रमाणे आम्ही toss केला....प्रणव ने नाण फेकल...मी म्हणल..."heaads!!"

मनापासून वाटत होत..निधी माझ्या team मध्ये यावी..आणि अमितचा आवाज आला..."heads!!"

मी toss जिंकलो होतो...शेवटी खेळ सुरु झाला...मी captain होतो..आम्हाला पहिले लगोरी फोडायचा chance मिळाला होता...मी ball हातात घेतला....पहिल्याच झटक्यात लगोरी फुटली...पण आता जिंकण्यासाठी ती परत लावण पण महत्वाच होत...ते पण कुणी out न होता..मी ६ पैकी ४ फरश्या लावल्या होत्या...२ लावण बाकी होत...तेवढयात ball प्रणवच्या हातात गेला...निधी अगदी त्याच्या समोर उभी होती...तो निधीला नक्की out करणार हे माझ्या लक्षात आल...आणि पटकन मी ओरडलो...

"निधी.....मी लावतो...तू ball कडे बघ...अस म्हणताच तीच प्रणवकडे लक्ष गेल...आणि त्याने नेम धरून मारलेला ball तिने चुकवला...

आम्ही पूर्ण लगोरी रचली...खेळ संपला....निधी माझ्या जवळ आली आणि म्हणाली...thanx रोहित...मी मनात म्हणल...."anything for you. mam"!!!!!!!!!

सौनिक-१

2011-10-18T06:09:00.000-07:00

पूर्वार्ध.....

संध्याकाळचे ५:३० वाजले होते..सूर्याने नुकतीच आपली तीव्रता कमी केली होती...मी नेहमीप्रमाणे अभ्यास उरकून galary मध्ये आलो...नुकतीच समोरची शाळा सुटली होती..मुल घरी चालली होती...जेष्ठ मंडळी फिरायला निघाली होती..तेवढ्यात आईने मला आवाज दिला...

" रोहीत, अरे चहा झाला रे....ये लवकर....परत त्यावर साय धरेल..."

आलो आई...."म्हणून मी आत गेलो....माझ्या मित्रांचा खेळायला बोलावण्यासाठी कधी पण आवाज येण अपेक्षित होत..म्हणून मी घाईघाईने चहा पेयला...पटकन हातपाय धुतले....आणि तयार झालो...तेवढ्यात आई म्हणाली...

"आज लवकर ये जरा...आपल्याला बाहेर जायचय"

बर येतो ......म्हणून मी खाली गेलो

आज सगळे (??) आले होते...अमित, प्रणव ,राहुल ,पीयू ,पूजा , प्रीतेश

आणि मी

आम्ही लगोरीसाठी team पाडायला सुरवात केली...दोन्ही teams तयार झाल्या आणि तेवढयात आवाज आला...

" अरे थांबा ....मी पण खेळणारे...

मी मागे वळून पाहिलं...ज्या व्यक्तीची मी आतुरतेने वाट पाहत होतो...ती आली होती...!!!!

ओंजळ.....२

2011-10-15T22:40:00.000-07:00

मुंबई हे शहरच अस आहे...एका नाण्याच्या दोन बाजू म्हणतात न अगदी तसं......एका बाजूला सगळी रोषणाई..मोठे मोठे towers, पूर्ण अंग झाकण्यासाठी कपडे घेयची ऐपत असताना सुधा छोटे छोटे कपडे घालणारे लोक तर दुसऱ्या बाजूला तेवढाच अंधार , अगणित झोपड्या, आणि ऐपत नाही म्हणून कसे बसे अंग झाकणारे लोक.....हे सगळे विचार त्या मुलाच्या बोलण्याने माझ्या मनात सुरु झाले होते..रवीला कधी आईच प्रेम मिळाल नाही...वडिलांचा आधार मिळाला नाही....हे कुठ तरी सारख जाणवत होत....त्या दिवशी मुद्दाम मी त्या चहाच्या टपरीवर गेलो...मला रवीला भेटायचं होत...बसलो..एक नवीनच मुलगा आला ...मला वाटल रवी दुसरीकडे कुठे असेल...म्हणून मी त्या नवीन मुलाला एक चहा आणायला सांगितल....मी रवीला शोधत होतो..तो मला कुठेच दिसत नव्हता...तेवढ्यात तो मुलगा चहा घेऊन आला...शेवटी मी त्याला विचारल अरे रवी कुठे आहे...?? दिसत नाहीये आज....

तो मुलगा म्हणाला...त्याला साहेबांनी काढून टाकल कामावरून...तो घरी आहे...

" मी म्हणल का रे? काय झाल??

काही नाही साब..उसको हमारे साब ने बहोत मारा....बहोत सारी गालिया दी...इसलिये वो काम छोडके चला गया...?

मारा ?? क्यु??

अब क्या बताये साब...एक आपके जैसे साबनेही राविको कपडे और कुच चीजे लेने के लिये..कुछ पैसे दिये थे...हमारे साबने वोह देख लिया था ......वोह पैसे हमारे साबने साबने उससे जबरदस्ती ले लिये तो उसने साब को कहा की येह मेरे पैसे हैन तो हमारे साबने उसे बहोत मारा...

मी हे ऐकल...मनात खूप कालवाकालव झाली.....मनात म्हणल....काय देवा हे...काही लोकांना तू ओंजळ भरून भरून देतोस आणि काही लोकांच्या भरल्या ओंजळीतून काढून घेतोस???

साहेबा ....

2011-10-05T09:16:00.000-07:00

इन हवाओं ने कहा

तेरे साँसों का पता

जान हैं तू मेरी, जान ले ये साहेबा

मेरी निगाहे, तरसी यह बाहें

काटे कटेना, अब तो यह राहें

मेरी दुआए, उसकी सदाए

मिलके तुझे अब मुझासे मिलाए

उसकी मरजी को तू ऐसे न ठुकरा

साहेबा ...

तेरी तमन्ना, तेरे वोह अरमा

लागे मुझे अब सारे वोह तनहा

सुन ले तू दिल का जो हे कहना

अब तो उसे भी मेरे बिन ना रहना

मान ले अब तुजे प्यार हैं होगया

साहेबा

तरसे.....

2011-09-30T08:27:00.000-07:00

ये क्या तुने कर दिया

बस में न कुछ अब रहा

सुना हुआ जहा .....

तरसे ये मन, तरसे पिया , तरसे ये लब्ज़, तरसे जिया

तू आ भी जा यहाँ ......

तेरी मेरी दास्ताँ
कैसे करू अब बयां

इतना मुजे बता
तरसे नयन, तरसी अदा, तरसी शरम , तरसी हया
तू आ भी जा यहाँ .......
तरसे ये मन, तरसे पिया , तरसे ये लब्ज़, तरसे जिया

ख़्वाबों का ये कारवां
प्यार का ये समां
तू छोड़ के न जा
तरसा खुमार , तरसी वफ़ा , तरसे ये अश्क, तरसी दुआ
तू आ भी जा यहाँ ......
तरसे ये मन, तरसे पिया , तरसे ये लब्ज़, तरसे जिया

सय्याँ ....

2011-09-28T08:03:00.000-07:00

सय्याँ ,

प्यार तुझे होगया, दिल तो तेरा खोगया

खिल उठी हैं जमी , खिल उठा आसमान

सय्याँ ......सय्याँ ......तुझसेही हैं जहां...सय्याँ ......

तू ही हैं दिल में बसी

तुझसेही हैं हर ख़ुशी

मेरी हैं जो ख्वाइशे

तुझसेही हैं अब जुडी

थामले दिल को अब ,ये होचला बावरा

सय्याँ......

आखें तेरी कहे रही

कहानी कोई अनकही

होटोंकी यह चाहते

लब्जो में हैं घुल रही

दिलमें हैं कह्भी दे , पूरी कर अब दुआ

सय्याँ.....

मेरे मौला

2011-09-26T06:46:00.000-07:00

मेरे मौला, मेरे मालिक मेरे अल्लाह , हैं गुजारिश

कर दे तू इतने करम....

जख्मो का बनजा मरहम

तेरे दर पे हूँ आया मैं सारे ख्वाब लेके ...

सारे गमो को मिटा दे ऐ मौला .....खुशिया सारी देके

मेरे मौला, मेरे मालिक मेरे अल्लाह , हैं गुजारिश

दे दे मुझे वोह सुकून

के एक पल तो मैं अब जिऊँ

थी ख्वाइशे जो..दुआ बनके सारी मांगी हैं मैंने यहाँ

मेरी वोह मंजिल , खयालो का साहिल, धुंडू उन्हें अब कहा

मेरे मौला, मेरे मालिक, मेरे अल्लाह , हैं गुजारिश

दिखादे मुझे रास्ता

तुझे अब मेरा वास्ता......

सावरे....

2011-09-22T06:30:00.000-07:00

सावरे....तुही मनकी सारी खुशिया
तुही दिलके खाबोकी दुनिया

तू ही खुदा ,तू ही सावरे...

आखोकी ये सादगी, होठोकी ये ख्वाइशे

मिलने लगी हर ख़ुशी, दिलकी है ये साजिशे

           सासोकी तू खुशबू
   जीने की तू आरज़ू
           तुझबिन जिया ना जाये रे.....सावरे....

            तेरी वो हर एक अदा,उनपे फ़िदा अब खुदा
            तेरी वो हर एक हसी, अब तो दिल में हैं बसी
            तू होटोंकी प्यास हैं
            तू आखियो की आस हैं

तुझसा ना कोई लागे रे....सावरे

ओंजळ ...१

2011-08-27T22:54:00.000-07:00

मुंबई शहर......त्यातलं छोटस खेड 'गोवंडी '....प्रचंड मोठी झोपडपट्टी.....चक्क २-२ मजली झोपड्या...जवळपास प्रत्येक घराला एक एक A/C....घराच्या मागे रेल्वे मार्ग.....ह्या सगळ्या रहाणीमानाला चांगल म्हणाव की वाईट .....काही कळत नव्हत...कारण वाइट म्हणाव तर त्या लोकांकडे सगळ काही होत....सगळ्या सुखसोई होत्या...आणि चांगल म्हणाव तर अतिशय घाण, दुर्गंधी आणि अस्वच्छतेच साम्राज्य पसरलेल होत....लोक कायद्यानुसार राहत होते की नाही हा तर दूरचा मुद्दा होता पण ते कसे राहत होते हाच महत्वाचा पेच मला पडला होता...हे सगळ पाहून माझी झोपडी ह्या शब्दाची व्याख्याच बदलून गेली....मुंबईतली झोपडी एकीकडे आणि इतर खेड्यातली झोपडी एकीकडे.....पण हे सगळ अतिशय दुर्दैवी असल तरी ते सत्य होत......सगळ्या धर्माची, पंथाची लोक तिथे राहत होती...त्यातच राहत होता एक १५ वर्ष्याचा मुलगा रवी...तो तिथेच समोर स्टेशन जवळच्या एका होटेल मध्ये काम करायचा....त्याला ३ बहिणी आणि १ भाऊ होता...सगळे त्याच्यापेक्षा लहान होते.....मी नेहमी त्या होटेल मध्ये चहा पेयला जात असे...

एकदा नेहमीप्रमाणे मी चहा पीत होत होतो....तेवढ्यात मला आवाज आला....

"ए रवी....काम करणा हैन तो कर...वरना भाग यहा से....तेरे जैसे बच्चे रोज पैदा होते हैन और मर भी जाते हैन लेकिन उसकी किसी को खबर भी नही होती... "

"माफ करो सेठ...ऐसी गलती दोबारा नही होगी......"

माझ चहा वरच लक्ष केव्हाच उडाल होत..त्या मुलाकडे मी रोज पहायचो...त्याच्या डोळ्यात एक अजब चमक होती....हुशारी होती....पण त्याच बरोबर पोरकेपण पण होत...जबाबदारीच ओझ पण होत....मी त्यादिवशी त्यला गाठल आणि त्याच्याशी बोललो...

त्याला म्हणल..."ए रवी, काम ठीकसे क्यु नही करता??" हमेशा सेठ की गालिया खाता हैन?

क्या साब तुम भी शुरू होगये...जिसके दिन की शुर्वात हि गालिया सुनके होती हैन उसे अगर गालिया सुनी न दे तो दिन काटता नाही...."

लेकिन तू ये काम क्युन करता हैन? तेरी मां तुझे रोक्ती नाही?

त्याच्या डोळ्यातून पाणी आल.....पण चटकन त्यांनी ते पुसल आणि म्हणाला

मा? वोह क्या होती हैन साब?? ......मैने तो पेहला शब्द सिखा वोह था 'सेठ'.....डोळे पुसत पुसतच तो हे बोलला......त्याच्या बोलण्यातला खोटेपणा त्या अश्रूंनी केव्हाच सांगून टाकला होता......

गोष्ट लोकलमधली-२४

2011-08-27T08:11:00.000-07:00

मुंबईत त्यादिवशी खूपच पाउस होता...ठीकठिकाणी पाणी भरायला सुरवात झाली होती....ट्रेन्स लेट धावत होत्या....आणि आदल्या रात्रीच आम्ही शोप्पिंग्ला जायचा प्लान केला होता....नेहा पुढच्या आठवड्यात बंग्लोरेला शिफ्ट होणार होती....हा लास्ट वीकेंड होता ती मुंबईत असतानाचा सो आम्ही हा प्लान केला होता.... मी सकाळी १०:३० च्या सुमारास दादरला गेलो....आम्ही दादर वेस्टला shopping करायचं ठरवल होतं...नेहा पण वेळेतच आली...आम्ही स्टेशनच्या बाहेर पडलो...पाऊसामुळे फारशी गर्दी नव्हती.... आम्ही प्रथम ड्रेसेसच्या दुकानात गेलो....मी नेहाला म्हणल होत mall मध्ये जाऊ तिथे सगळच मिळत पण नाही.....४-५ दुकान हिंडलो...शेवटी एका दुकानात एक top तिला पसंद पडला......त्यानंतर आम्ही makeupचं समान खरेदी करायला गेलो...तिथे माझ काय काम होता कोणास ठाऊक पण नाही मी बरोबर पाहिजेच होतो.....त्यानंतर दादर स्टेशन जवळ लस्सी पेयली.....पण महत्वाची खरेदी आजून बाकीच होती...तिला माझ्याकडून गुलाबाच्या फुलांचा गुच्छ हवा होता...काय ह्या बायकांनाना केव्हा काय मागाव वाटेल ह्याचा काही नेम नाही.....शेवटी एका ठिकाणी तो फुलवाला दिसला.....त्याच्याकडून तो गुच्छ घेतला.....नेहाला म्हणल घे....झाल आता .......ती म्हणाली काय हे...नीट जरा प्रेमाने देना.....शेवटी मी एका गुडघ्यावर खाली बसलो ....हात पुढे केला .....तिने तिचा हात माझ्या हातात दिला......तिच्या हातात मग मी गुच्छ दिला ....सकाळची सगळी खरेदी संपली होती...आम्ही परत ट्रेन मध्ये बसलो होतो....सगळीकडे आनंद होता....पण मनात एक प्रकारची हुरहूर होती....प्रत्येक गोष्टीला काही न काही शेवट असतो....आमच्या गोष्टीचा शेवट काय असेल?? सगळ तर तसच राहणार होत...मी...नेहा...आमच प्रेम....ती ९:३० ची लोकल त्यामुळे मला चटकन जाणवल...अरे ह्या गोष्टीला शेवट तर नाहीच आहे....कारण हे सगळ आमच्या ह्या गोष्टीला नेहमी सुरूच ठेवणार आहे.......जिवंत ठेवणार आहे....

गोष्ट लोकलमधली-२३

2011-08-13T03:55:00.000-07:00

दिवस कसले पटापट जात होते...मला माझ्या projectchya कामासाठी IISc,Banglore ला जायचं असं नुकतच कळल होत..त्यानुसार मी tickits काढले. मी आजून नेहाला काहीच सांगितलं नव्हत. तिला माहीतच नव्हत की मी banglore ला जाणारे......त्यादिवशी आम्ही नेहमीप्रमाणे ट्रेन मध्ये भेटलो....तिने आज माझ्यासाठी प्रथमच गुलाब जाम बनवून आणले होते...ती म्हणाली,
" आज न मी तुझ्यासाठी काहीतरी आणलय...?
" हो..? हल्ली माझी फारच सेवा चाललीये ?? काय काही हवाय का?."..मी म्हणल
   जा बाबा , तुला न काही कौतुकाच नाहीये केल्याच....
   किती छान चिडतेस न तू सोना.....अग मी गम्मत करतोय गं....बोल काय आणलयेस
   ए मी ना तुझ्यासाठी गुलाब जाम आणलेत..मी स्वतः केलेयेत..
   हो का ...अरे वा ....ते खायचे पण आहेत का..???
   जा रे आता मी ना बोलणारच नाहीये तुझ्याशी....तुला ना बोलून काही उपयोगच नाहीये...
   okokok baba.....sorry...." असं म्हणून मी त्यातला एक गुलाब जाम उचलला....
" वां काय मस्त झालेत....खरच खूप मस्त....
    नेहानी हळूच माझ्याकडे पाहिलं....तिच्या नाकावरचा राग तिला नको वाटत होता तरी केव्हाच उडून गेला होता.... ह्या सगळ्या उद्योगात परत मी नेहाला सांगायचं विसरलो की मी उद्या बंगलोर ला जाणार आहे ते.....आम्ही उतरलो ती तिच्या ऑफिस मध्ये गेली..मी IIT मध्ये गेलो...
   दुसऱ्या दिवशी मी ट्रेन मध्ये बसलो...अजूनही मी नेहाला काहीच सांगितलं नव्हत.....ट्रेन सुटली.....ठाणे cross केल....नेहाचा फोन आला...
   हेलो , आज संध्याकाळी movieला जायचंय...मी tickits काढलेत....संध्याकाळी ७ चा शो आहे...आपण ६ ला स्टेशन वर भेटू....घाटकोपरच tickit मिळालय...ok bye.." असं म्हणून तिने फोन चक्क ठेवून दिला...
मी तिला परत call केला...." हेलो नेहा, जरा ऐक , मी ट्रेन मध्ये आहे...बंग्लोरेला चाललोय...३ दिवसांनी परत येणारे...so मला नाही गं येता येणार..हेलो हेलो??? नेहा??
तिने फोन केव्हाच कट केला होता......तिला माझा प्रचंड राग आला होता...एक तर मी तिला न सांगता ३ दिवसांसाठी बाहेर चाललो होतो आणि दुसरी गोष्ट म्हणजे तिची tickits वाया जाणार होती...
मी तिला परत फोन केला
" नेहा जरा ऐक माझ...मी चुकून विसरलो तुला सांगायचं...आग काल खुपच गडबड झाली college मध्ये....घाईघाईत विसरलो गं...sorry म्हणतोय न....."
"तेवढ्यात seat no 86 येही है ना ?? असा एक बारीक आवाज आला .....मी त्या आवाजाच्या दिशेने पाहिलं....एक सुंदर तरुणी माझ्या शेजारी बसायला आली होती.....मी चुकून फोन कट केला आणि म्हणाल..
yeah....please have a seat...नेहाचा आता स्वतःहूनच फोन आला ...
"हेलो, आग चुकून कट झाला फोन....
तुझ्याबरोबर कोण आहे .....?
कोणी नाही...तेवढ्यात ती मुलगी म्हणाली....
hi, my name is shreya....
श्रेया ?? कोण श्रेया? समीर हे सगळ काय चाललंय...कोणाबरोबर चाललायेस तू...???
आग सोना, ती मुलगी आता चढली आहे गाडीत, माझ्या शेजारच्या सीट वर आहे ...मग आता ती बोलल्यावर तर मला उत्तर द्याव लागेल ना...
ok ...पण फार उत्तर देवू नकोस नाहीतर ती प्रश्न विचारतच राहील....
मला खरच खूप हसू येत होत...मी म्हणल बर ठीक आहे मी नाही जास्त बोलणार...खुश?
बर, ३ दिवस काय काम आहे तुझ तिकडे...?? लवकर ये....
बर बघतो....आता ठेवू का??
का ती श्रेया बोलावतिये का??
काये नेहा?? तू पण ना जास्तच कर्तीयेस आता
हो आता मीच जास्त करतीये आणि तू केलस ते...ते फार कमी होत नाही....?? असं म्हणून तिने फोन ठेवला...
      त्या दिवशी मला कळल की शक्यतो प्रेमात पडलेल्या मुलाच्या शेजारच्या सीट वर कधी सुंदर मुलगी येवू नये आणि जर आलीच तर तेव्हाच त्याच्या girlfriendचा फोन येयू नये.....कारण जर एकदाका तो फोन आला की तो फोन पूर्ण प्रवासभर येत राहतो....जस माझ्या प्रवासात झाल....

गोष्ट लोकलमधली-२२

2011-07-30T08:10:00.000-07:00

तेवढ्यात रोहीत्या म्हणाला...

अरे सम्या....आम्ही पण आहोत बरका इथे...आणि नुसते आम्हीच नाही तर काका काकुपण आहेत इथेच..."

तेवढ्य नेहाचे आई बाबा पुढे आले....आमी दोघही पुढे गेलो आणि त्यांना नमस्कार केला....

"सुखी रहा, आम्ही खूप खुश आहोत...कारण तुम्ही खूप खुश आहात...नेहाचा जेव्हा मला फोन आला आणि तिने मला ह्या surprise party बद्दल सांगितलं तेव्हा मी तिला चटकन हो म्हणल"...नेहाचे बाबा बोलत होते....

मी नेहाकडे पाहिलं आणि म्हणल..

"नेहा हे सगळ तुझ डोक आहे तर...

नाही...मी फक्त ह्यात actor आहे...ह्याच direction तर वेगळ्याच व्यक्तीच आहे..

कोणाच?

guess कर....

आता सांगून टाक न नेहा...

हिंट देऊ?....तू त्या व्यक्तीशिवाय जगूच शकणार नाहीस...

हेहेहे नेहा किती सोपं आहे हे ओळखण ....आई....right ?

बरोबर....त्यांचीच होती हीं idea...

मी आईकडे धावत गेलो....तिला नमस्कार केला....तिच्या डोळ्यात पाणी आलच होत...ते पुसत मी म्हणल...आई कस काळत ग तुला माझ्या मनातल....???

बस पुरे....जास्त लाड नकोयेत...तुझी नेहा तुझ्यासारखीच आहे भित्रट...!!

नेहापण तिथे आली....आईने तिला पण जवळ घेतलं....आणि म्हणाली...साडी खूपच छान आहे...माझा आवडता रंग आहे...नेहाने माझ्याकडे पहिला आणि खुदकन गालात हसली....

नंतर आम्ही सगळे....त्या हॉटेलमध्ये गेलो...माझ्या सगळ्या मित्रांनी cake आणला होता...मी,नेहा आणि आमचे आई बाबा अश्या सगळ्यांनी मिळून तो कापला....खूप धमाल केली...सगळीकडे कस आनंदाच जणू नंदनवनच झाल होत...marine drive ने परत एकदा अविस्मरणीय संध्याकाळ मला दिली होती..

सगळ झाल्यावर नेहानी gifts वाटायला सुरुवात केली..तिने आईसाठी तिच्याचसारखी अगदी same साडी आणली होती...ती तिला दिली...बाबांना छानस vollet आणलं होत...तिच्या आईला सुद्धा साडी आणि बाबांना parkerch पेन आणल होत...रोहीत्या आणि माझ्या friends साठी आमचा group फोटो असलेला मग दिला..तिच्या friendsla पण तेच दिल ...सगळे झाले....मीच राहिलो होतो...मी आपली आतुरतेने वाट पाहत होतो...पण नेहानी माझ्यासाठी काहीच आणल नव्हत.....तेवढ्यात नेहाने माझा हात धरला....मला view point च्य इथे नेल....खाली सुंदर golden neckless चकाकत होता....तिने माझा हात तिच्या कंबरेवर ठेवला ....माझ्या जवळ आली...आणि मला माझ गिफ्ट मिळाल....

गोष्ट लोकलमधली-२१

2011-07-23T21:26:00.000-07:00

मी त्या अस्ताकडे जाणाऱ्या सूर्याकडे बघत उभा राहिलो..तेवढ्यात माझ्या पाठीवर कोणीतरी हात ठेवला....

" नेहा...किती उशीर ?? कुठे होतीस तू.??" असं म्हणत मी मागे वळलो...आणि पाहतो तर काय रोहीत्या..??

"काय रे तू आणि इथे??

का? मी येयू शकत नाही का इथे..?? तुझी नेहाच का फक्त?

नाही रे असं काही नाही....ते सोड..काय म्हणतोयस?

काही नाही रे..म्हणल बऱ्याच दिवसात आपण बोललो नाही म्हणून आलो...चल ना एक फेरी मारुयात..

अरे खर तर ना मी नेहाची वाट बघतोय....ती येण्यातच असेल आता...परत आमची चुकामुक होईल...

अरे एवढ काय... ती समजा आली तर फोन करेल ना....तुला भेटल्याशिवाय थोडी जाणारे...

बर चल " असं म्हणून आम्ही निघालो...बऱ्याच दिवसांच्या गप्पा राहिल्या होत्या...प्रॉफ लोकांबद्दल, स्वतःच्या guide बद्दल चर्चा सुरु झाल्या...वेळ कसा गेला कळलच नाही...शेवटी परत फेरी मारून आम्ही त्याच जागी परत आलो..अंधार झाला होता...गार्डन मधले दिवे आजून का लागले नव्हते कुणास ठाऊक...? तेवढ्यात रोहीत्यचा फोन वाजला.....तो बोलत बोलत जरा लांब गेला...आता मात्र फारच उशीर झाला होता...नेहाचा आजून पत्ता नव्हता...मला आता काळजी वाटायला लागली होती...मी तिला फोन लावला...तर switchoff येत होता....माझी काळजी आणखीच वाढली....तेवढ्यात गार्डन मधले दिवे लागायला सुरुवात झाली...मी जिथे उभा होतो त्याच्या समोरच एक वाट होती आणि त्याच्या दोन्ही बाजूला दिवे होते...ते दिवे हळू हळू लागू लागले.....त्या वाटेवरून कोणीतरी येतंय असं अंधुकसा भास मला होऊ लागला होता ..ती व्यक्ती जशी जशी पुढे येयू लागली...तसे तसे त्या वाटेवरले दिवे लागत जात होते...आणि जेव्हा सगळे दिवे लागले तेव्हा ती व्यक्ती माझ्या मिठीत होती...आर्थात ती नेहा होती...आज ती काय दिसत होती...तिने चक्क साडी नेसली होती...मरून रंगाची...केसाची एक बट हलकीशी चेहऱ्यावर येत होती...कानात छोटेच पण खड्यांचे झुमके घातले होते...हातात मी दिलेलं ब्रेसलेट होतच आणि सगळ्यात महत्वाच म्हणजे हातात खूप साऱ्या पिशव्या होत्या...मी तर ह्या सगळ्यात पार विरघळून गेलो होतो...मला फक्त नेहाच दिसत होती...नंतर टाळ्यांचा आवाज येयू लागल्यावर मला कळल की, एकटी नेहा आली नव्हती...माझे सगळे मित्र...तिच्या खास मैत्रिणी आणि माझे आणि तिचे दोघांचेही आई बाबा समोर उभे होते.....इतक romantic surprise आणि ते पण marine drive च्या साक्षीने ....खरच माझे डोळे नकळत पाणावले...मी नेहाला आजून घट्ट मिठीत आवळल आणि म्हणल "Thanx" !!!!!!!

गोष्ट लोकलमधली-२०

2011-07-17T05:06:00.000-07:00

नेहानी बोलावल्याप्रमाणे मी हॉटेल मध्ये पोचलो..मी काहीच घेऊन गेलो नव्हतो....hanging garden वरून सुंदर view दिसत होता.....marine drive चा "गोल्डन नेकलेस " अगदी मनमोहक वाटत होता....मी hanging garden वर समुद्राकडे पाहत नेहाची वाट बघत बसलो होतो....तेवढ्यात माझा फोन वाजला....रोहीत्या होता...मी फोन घेतला ....
" हेलो, काय रे काय चाललंय?
   अरे काही नाही तू कुठे आहेस आत्ता ???
    अरे जरा बाहेर आहे.... marine drive वर आहे...का रे काय झाल..?
    काही नाही रे सहज केलेला फोन....
    तेवढ्यात नेहापण मला call करत होती..
     रोहितचा call waiting वर टाकला आणि नेहाचा फोन घेतला...
     हेलो, काय आहे हे नेहा....कुठे आहेस तू..?? मी तुझी केव्हापासून वाट पाहतोय..?? कुठे आहेस तू?
    अरे राजा, आधी मला सांग, तुझ्या आईला हिरवा रंग आवडतो की मरून??
    काय?? आता आई कुठे आली मध्ये?? सोना काय चाललंय तुझ ?? सांगशील का जरा, मला असा इथे   बोलवून तुझा काय चाललंय?
    अरे हो जरा थांब....आधी विचारल त्याच उत्तर दे...कोणता रंग ?
    तू काही ऐकणार नाहीयेस....मरून.....खुश?
    thanx dear..... असं म्हणून तिने चक्क फोन कटच केला...
   परत आपला मी समुद्राकडे पाहत उभा राहिलो...
    काही वेळानी पुन्हा नेहाचा फोन आला?
   हेलो, sorry dear, अरे तुझ watch कोणत्या कंपनीच आहे titan ki timex??
   सोना अरे काय चाललंय हे सगळ?? तू नक्की काय करतीएस?? कुठे आहेस तू?? माझ घड्याळ titanch आहे.
बर ठीक आहे..असं म्हणून तिने पुन्हा फोन cut केला.
आता मात्र माझा डोक सरकल होत....मी स्वतच नेहाला फोन लावला...पण ती इतकी शहाणी होती कि फोन उचलून कट करत होती....माझे पैसे जात होते...
   वाट पाहण्याशिवाय दुसरा काही उपाय नाही हे लक्षात आल आणि मी मावळत्या सूर्याकडे बघत डोळे मिटून विचार करू लागलो .....

ओले क्षण.....

2011-07-09T22:33:00.000-07:00

ओली हि हवा....धुन्द ह्या दिशा....स्वत्व चिंब झाले असे
ओल्या ह्या क्षणी, माझ्या गं मनी , दिसे तुझे चित्र कसे ???

हिरव्या ह्या वाटेवरी शोधले तुला
विचारले वाऱ्यासही माझ्या फुला
आसुसल्या स्पर्शासावे ,बोलक्या गंधासवे, वाहिले मन खुळे
ओल्या....

धावली सर् एकटी हाक ऐकुनी
काढले मम प्रेम तिने शोधुनी
धावुन येताच तू , मिठीत अन् हसताच तू , जाहले पूर्ण बघ चित्र ते ....
ओल्या....

सौनिक

स्वप्न...

2011-07-08T06:01:00.000-07:00

स्वप्न...

त्या क्षितिजावर एक गोजिरे स्वप्नं पाहिले होते..
नाजूक काया, ओठ लाजरे...नयन बोलके होते....

उजाडलेल्या मनावारले...थेंब मधाचे होते...
कुजबुजलेल्या गोष्टींमधले रंग उद्याचे होते...

कसे कळेना भाव मनीचे तिला उमगले होते..
शब्दांमधले अर्थ तिने तर कधीच जाणले होते...

डोक्यामधले प्रश्न सारखे उत्तर मागत होते...
तिच्यालेखी हे सत्य होते वा फक्त स्वप्नच होते...

त्या क्षितिजाला माझे मागणे जेव्हा मागितले होते...
माहित नव्हते तिनेही तेव्हाच हात जोडले होते.....

-सौनिक

लगोरी....

2011-06-29T07:28:00.000-07:00

हि गोष्ट आहे एका अफलातून व्यक्तीची.....एका अश्या माणसाची...ज्याने आपलं जीवन खूप आनंदात घालवल....कारण त्यांच नेहमी असं म्हणण होत कि..." दुसर्याला आनंद देण्यात जो काही आनंद मिळतो तो माझ्यासाठी पुरेसा आहे...कारण आनंद शेवटी पैश्यासार्खाच आहे....कितीही मिळाला तरी कमीच असतो...." नकळत केवढ मोठ सत्य एखाद वाक्य कधी सांगून जात....अंधारातून चटकन उजेडात घेऊन जात....रडण्यातून एकदम हासण्यात घेऊन जात....खरच...असो...पण त्या व्यक्तीच व्यक्तिमत्वच तसं होत....त्यांत.....मिश्कीलतेची झाल होती....विनोदाचा स्पर्श होता...पण मनाच मात्र वेगळंच होत....ते अतिशय सरळ आणि साध होत....अतिशय हळवं होत.....शरीर यष्टीने मात्र धिप्पाड.....आणि एक सवय...सारख पान खायचं....आणि "च्या मायला त्याच्या" म्हणून ते थुंकायचं....मग समोर कोण असो....ते कुठेही असोत....त्यांना काही फरक पडत नव्हता.....त्यांना पाहिलं कि मला पुलंच्या व्यक्ती आणि वल्लीतले कधी रावसाहेब आठवायचे....तर कधी नारायण आठवायचा....पण एकंदरीत...हि गोष्ट त्यांच्या भोवती घुमणारी असली तरी ती त्यांच्या विचारांभोवती जास्त घुमणारी आहे.......तर मग तयार व्हा अनुभवायला हा....लगोरीचा खेळ......

प्रिय वाचकांनो..........

2011-06-28T05:16:00.000-07:00

प्रिय वाचकांनो,

आधार तुम्हाला कशी वाटली ते please मला सांगा...मला तुमच्या प्रतिक्रियांची आवश्यकता आहे...त्यामुळे मी आजून चांगल लिहण्याचा प्रयत्न करेन....तेव्हा जे कोणी माझा ब्लोग नियमितपणे वाचतात त्यांनी आपल्या प्रतिक्रिया जरूर मला कळवाव्यात हि विनंती...

एक नवीन गोष्ट चालू करतोय....आशा आहे ती पण तुम्हाला तितकीच आवडेल....लवकरच post करेन....तेव्हा असच वाचत रहा....नेहमी खुश रहा....धन्यवाद...

तुमचा ,

सौनिक

आधार....५

2011-06-27T07:04:00.000-07:00

लग्नाचा आदला दिवस आला....सगळीकडे पाहुण्यांची नुसती धूम होती....सुनीलतर खूपच कामांमध्ये अडकून गेला होता.....त्याची आईपण दिवसभर पाहुण्याच पाहण्यात गुंतून गेली होती...सई मात्र तशीच एकटी तिच्या खोलीत बसली होती...तिच्यासाठी काहीच नवीन नव्हत...मी आसच बोलता बोलता...सईच्या बाबांना विचारल...

"काका सईला सुधा बाहेर आणायला पाहिजे ना....तिला पण वाटतच असेल ना कि आपण पण नटाव....छान नवीन कपडे घालावेत...सगळ्यामध्ये मिसळून रहाव...

असं काही नाही वाटत तिला....तिला एवढा विचार करायला सुचलं पाहिजे.....आणि ती तर अपंग आहे...जगायचा विचार करते एवढ पुरे आहे...."

स्वताच्या मुलीबद्दल एवढ वाईट कदाचितच कोणी बाप बोलला असेल.....मला त्यावेळी काकांचा खूप राग आला...मी काहीच बोललो नाही....मी फक्त काकांना त्यांच्या विचारानंमधलं अपंगत्व त्यांच्या निदर्शनास आणून देयच ठरवल...

शेवटी लग्नाचा दिवस उजाडला...सगळ्या मंडळीनी रुखवत मांडला....त्या रुखवतात एक सुंदर गणपतीच चित्र सगळे अगदी आवर्जून पाहत होते...सगळे म्हणत होते....

" काय सुंदर काढलाय हो हे चित्र...इतका रेखीव गणपती..ते पण हातानी काढलाय....कौतुक आहे.....नंतर नवरी मुलगी म्हणजे...सुनीलची बहिण रुखवत पहिला आली...तिने तो गणपती पहिला...तिच्या डोळ्यात चटकन दोन थेंब आले.....ती धावत आपल्या वडिलांकडे गेली...त्यांचा हात धरून त्यांना घेऊन आली...त्यांना म्हणाली...

" बाबा....हे बघा...हे गणपतीच चित्र...आपल्या सयुनी काढलय.....ते पण माझ्यासाठी....

काकांचे डोळे चमकले....त्यांनी चित्र पाहिलं...त्यांना काहीच सुचेना...इतक सुंदर चित्र सई काढू शकते किंबहुना सई काही करू शकते ह्यावर त्यांचा विश्वासच नव्हता...त्यांचा चेहऱ्यावर आनंद मावत नव्हता....त्यांनी जोरात सईला हाक मारली...सई दचकली.....तिला वाटल आपल्या हातून काहीतरी चुकलय...म्हणून ती तशीच खोलीत आजून लपून बसली...तीच काही उत्तर येयीना हे पाहून काका, तिची ताई....तिच्या खोलीत आले...सई अक्षरशः थरथर कापत होती...काका तिच्याजवळ गेले...ती उभी राहिली...काकांनी तिच्या समोर हात जोडले...आणि म्हणाले

" पोरी, मला माफ कर...तुला अपंग.....निराधार म्हणून मीच अपंग झालोय...माझ्या विचारांमधल अपंगत्व मीच जगाला दाखवून दिलाय.....नाजूक फुलाप्रमाणे असणार्या तुला मी काटा समजत राहिलो.....पण तसं समजत असताना माझ फुल मात्र कोमेजत चालल होत...हे माझ्या आत्ता लक्षात आल.....

सईचे डोळे पाण्यानी चिंब भरले होते...कधीनव्हे तिने पण आनंदाश्रू अनुभवले होते.....तेवढ्यात काकू धावत तिथे आल्या.....हे सगळ पाहून आम्हाला कोणालाच आश्रू आवरण शक्यच नव्हत...पण काकू माझ्याकडे आल्या..माझ्यासमोर हात जोडले आणि म्हणाल्या...

"आज तुम्ही माझ्यावर खूप मोठे उपकार केले आहेत...माझ्या सईला आज नवीन जन्म, जगण्याची नवी उमेद तुम्ही दिली....तिला खरा आधार तुम्ही दिला....तुमचे उपकार आम्ही कोणीच कधी विसरणार नाही..

आहो काकू, हे काय....ह्यात उपकार काय...मी फक्त सईला बोलत केल..तिच्या चित्रामधून...तिने सगळ्यांच्या बोलण्याला खोडून काढलं...तिच्या चित्रातून...तिने सिद्ध केल कि अपंग ती नाही आपण आहोत...आपण निराधार आहोत....कारण तिच्यासारख्या लोकांमागे तर देव हाक न मारताच उभा असतो...आधार देयला....

गोष्ट लोकलमधली-१९

2011-06-25T22:04:00.000-07:00

एकदा जाहले...मन हे बावरे.....तू पाहिले .....मन हे भुलले

ते ही म्हणले मला, प्रेम कर तू जरा

आली ही वेळ अशी सावळी, जायचे सोडून...

मनात आहे जे सारे काही, टाकावे सांगून...

तूच श्वास आणि माझी हर प्रार्थना....

ते ही...

मनात चाललेलं सगळ काही ह्या कवितेन इतक्या सहजपणे सांगून टाकल होत....मी ताबडतोब ती कविता fair केली.....मनातली चलबिचल मात्र कायम होती...पण तरी मी डोळे मिटून झोपायचा प्रयत्न करू लागलो....सकाळी लवकर उठलो....पटकन आवरलं....दादरला पोचलो...९:२५ झाले होते...मी घाईघाईने platform गाठला.....नजर आणि मन एकाच गोष्टीचा विचार करत होते...९:३५ झाले..ट्रेन आली...मी लगबगीने डब्ब्यात चढलो....ट्रेन त्यादिवशी गच्च भरली होती...मी तसाच रेटत रेटत आत जायचा प्रयत्न करू लागलो...मी आत आलो...नेहा आत बसली होती...तिला कधी एकदा ती कविता दाखवतोय अस झाल होत..पण गर्दीच इतकी होती की आम्ही एकमेकांकडे फक्त पाहू शकत होतो...शेवटी विक्रोळी आल...आम्ही उतरलो....नेहा कुठल्यातरी कामात गुंतली होती...तिचा हात धरला आणि तिला कविता वाचून दाखवायला सुरुवात केली....पण तीच काही लक्षच नव्हत.....ती कुणाला तरी message करण्यात गुंतली होती....मला जरा वेगळ वाटत होत...नेहमी डोळे मिटून माझी कविता ऐकणारी नेहा आज लक्ष पण देत नव्हती...एवढ काय काम होत तिला....म्हणून मी तिला विचारल...

" सोना, काही problem आहे का?...कुठल्या कामात एवढी गुंतालीयेस की तुझ कवितेकादेपण लक्ष नाहीये.....

अरे कुठे काय...??....मस्त आहे रे कविता...एकदम आपल्या present situation ला अनुसरून आहे...

हो का??? तुला आवडली....??? चला म्हणजे तू ऐकलीस तर...

चल आता मला गेल पाहिजे....शेवटी शेवटी बॉस बोलेल नाहीतर मला....अस म्हणून ती निघून गेली....मला सारख काहीतरी वेगळ वाटत होत...मी पण IIT मध्ये गेलो...तिथे मित्रपण कशात तरी busy होते .....आज दिवसच बेकार आहे अस म्हणून मी माझ काम करू लागलो.....तेवढ्यात मला msg आला...नेहाचा होता...
"आज संध्याकाळी...urgently hanging garden च्या resort मध्ये मला भेट"....सोना....

मला काही कळेना....काय झाल होत...आणि एकदम hanging garden ......????

गोष्ट लोकलमधली-१८

2011-06-19T04:38:00.000-07:00

त्यादिवशी रविवार होता...मी आणि नेहा दोघही मुंबईतच होतो....सो मी तिला marine drive वर संध्याकाळी बोलवल...ठरल्याप्रमाणे...ती ६:३० ला marine lines ला उतरली...माझा फोने वाजला....

" कुठे आहेस तू..??

आपल्या नेहमीच्या जागेवर....

बर मी आलेच...

नेहा आली...मी गाणी ऐकत होतो...एकदम तिने एक letter mazya हातात दिल...तिच्या companycha लोगो त्या पाकिटावर होता....मला वाटला काय pramotionchach letter आहे...म्हणून मी आनंदात ते उघडल.....आणि वाचू लागलो....हातात माझा आवडता mobile ......कानात माझ आवडत गाण....माझ्या जवळ माझी सर्वात प्रिया आणि नाजूक गोष्ट बसलेली असतानाही एक अतिशय नावडती गोष्ट घडली होती....नेहाची मुंबईहून बँगलोरला बदली झाली होती.....

"wats this nonscence sona??? r u kidding me na?....

no dear.....i have got transfered...its fact re....i can never do such a majak atlest with u na???

पण मग हे कधी झाल..तू मला काहीच बोलली नाहीस....हि गोष्ट आता सागतियेस तू..??

अरे हे सगळ झाल fridaylach .......पण मी मुद्दामच आता सांगितलं नाहीतर sat -sun पण आपले खराब गेले असते...

आता अखे दिवस खराब जाणारेत आणि तू sat -sun काय घेऊन बसलीयेस.....shhit.......कधी जॉईन व्हायचंय तुला तिकडे....

from 1st ...आधी मला घरी जायचंय...मग पुढे बँगलोर....

हेय मग एक काम कर ना.....first u l come to pune.....we will go at my home and then u will go to kolhapur....and let me know when u will be leaving for banglore...i will come there to recieve you...

thats so sweet of you dear....i will miss you.....my iitan..."असं म्हणून ती...माझ्या मिठीत आली.....

"i will miss u tooo sona....hey by the way change the job....wat say....????

r u kidding??

no...i m damned serious......just change the bloody hell job...

just calm down na....instead of that u l try and get a job in banglore...wat say...???

lets see...."

सूर्य अस्ताकडे चालला होता...माझ्या गोष्टीने मात्र trackch change केला होता.....marine drive वर ह्यापुढे मी एकटा हि कल्पनाच मला करवत नव्हती.....

आधार...४

2011-06-19T03:49:00.000-07:00

सई...चित्र काढत बसली होती....तीची काळजी घेयला....तिला आधार म्हणून एक बाई ठेवल्या होत्या...त्या पण तिथेच होत्या...मी तिच्या शेजारी जाऊन बसलो...ती घाबरू लागली...मी तिला म्हणल....

"काय सुंदर धबधबा काढलायेस तू....तू पाहिलायेस असा धबधबा कधी...??"

ती काहीच बोलली नाही...आणि मी तिला बोलत करायचा निश्चय केला होता...तेवढ्यात त्या बाई म्हणाल्या...

"काय हो तिला त्रास देताय...शांत बसलीये न ती..तुम्हाला पाहवत नाही का..??

हो ना हो काकू...शांत बसलीये हेच तर पाहवत नाहीये...." मी चटकन उठून बाहेर गेलो..माझ्या sag मधली एक पिशवी काढली...त्यात वेगवेगळ्या रंगाच्या टिकल्या होत्या...मी सईजवळ गेलो....तिच्या हातातून तिची वही घेतली आणि मी टिकल्यांच नक्षीकाम करू लागलो...माझ्या बहिणीने मला ते शिकवलं होत..थोडावेळ सई तशीच बसून राहिली...मग हळूच येयून डोकवून मी काय करतोय हे पहायचा प्रयत्न करू लागली...मी मुद्दामून वही लपवू लागलो...हळू हळू तो तिला खेळच झाला....तिनी डोकावून पहायचं आणि मी वही लपवायची.....पण ह्या सगळ्या खेळात नकळत का होईना ती सगळ विसरून हसायला लागली होती......मग शेवटी तिने ती वही घेतली....क्षणभर मी केलेल्या त्या नक्षीकडे पाहिलं.....छदमी हसली....आणि क्षणार्धात तिने त्या टिकल्यांचा गणपती बनवला....मला दाखवला..तिच्या चेहऱ्यावरचा आनंद पाहून मी त्या गणपतीलाच प्रार्थना केली कि "देवा...एवढी प्रचंड बुद्धिमत्ता, एवढं देखण रूप, एखाद्या जीवाला तू देतोस मात्र त्याच्याकडून काही ना काही काढून घेतोस आणि तो निराधार बनतो....देवा, हि एकच नाही असे अनेक लोक ह्या भूतलावर असतील कि ज्यांना आम्ही सगळे अपंग, म्हणतो....देवा आमचा हा भ्रम दूर कर....सगळ्यांना हे कळू दे कि आपण सगळेच अपंग आहोत...छोट्या छोट्या गोष्टीसाठी नेहमीच आपल्याला देवाचा म्हणजे तुझा आधार हा लागतोच...मग काय तू आम्च्याशी असा वागतोस..??"

त्याचक्षणी माझ्या खिशातल पेन मी काढल आणि सईच्या हातावर ठेवलं....ती आणखीच खुश झाली...आणि म्हणाली...

" पेन कशाला दिला..मी पेन्सीलनेच काढते चित्र...."

ते ऐकून मी हसलो....

"बर बाळा उद्या नक्की पेन्सील देईन तूला..."

निरागस सगळीच लहान मुल असतात....पण ते लहानपण...मी सईमध्ये आज प्रथमच पाहिलं होत...

आधार...

2011-06-16T07:44:00.000-07:00

माझ्या मनातल्या आधार शब्दाची व्याख्याच त्या मुलीने बदलून टाकली होती....मी त्याच क्षणी त्या मुलीजवळ गेलो....ती जरा घाबरली.....मी तिच्याशी जाऊन बोलायचा प्रयत्न केला पण ती तिथून निघून गेली....बहुदा तिला काहीतरी नवीन वाटल असाव...आपल्याशी कुणीतरी येयून बोलतय ही कल्पनाच तिने कधी केली नसावी.....मी मात्र निर्धार केला होता...तिच्याशी गप्पा माराय्च्याच.....मी सुनीलच्या आईकडे गेलो....त्या खूपच सध्या होत्या....मी त्यांच्याशी बोलू लागलो...

" काकू, कश्या आहात....काही मदत करू का तुम्हाला??

नको रे मदत कसली...तू काय म्हणतोयेस??....कशी चाललीये नौकरी...?? काय लग्नाचा विचार वगरे...??.

हे काय काकू....मी तुमच्याशी इथे एवढ्या चांगल्या गप्पा मारायला आलो आणि तुम्ही काय तर लग्न??

अरे मी सहजच विचारल....

बर बर.....काकू मी एक विचारू...???

काय रे....??

सई.....ही अशीच आहे पहिल्यापासून?

अरे तुला काय सांगू आता....खूप देखणी आहे रे माझी सई....पण हे लोक तिच्याशी नीट वागत नाहीत....ह्या सगळ्यात त्या निरागस जीवाचा काय दोष आहे सांग ना....???......हा झालाच तर माझा दोष असेल....आणि त्यांच्या डोळ्यातन पाणी आल.....पोरा.....दुधाची साय व्हायला दुधाला किती आगीत झीजाव लागत.....पण माझी पोर जरा जास्तच झिजली......बर जाऊ दे...तू काही बोलू नकोस....आणि मलाही बोलत करू नकोस...

लग्नाच घर आहे....जीवावर दगड ठेवून एकीला सासरी पाठवायचं आणि दुसरीला खोलीत डांबायचं ....असो मला बरीच काम आहेत....असं म्हणून पद्रानी डोळे पुसत त्या तिथून निघून गेल्या....

एव्हाना माझ्याही डोळ्यात आश्रू आलेच होते...त्य माउलीच्या मनातली चलबिचल मी त्यांच्या डोळ्यात पहिली होती...त्यांच निराधारपण .....त्यांच अपंगत्व साफ दिसत होत....मी डोळे पुसले आणि सईला शोधू लागलो....

आधार...

2011-06-15T06:25:00.000-07:00

आयुष्यात प्रत्येकालाच देवाने काही ना काही दोष दिलेच आहेत....काहीचे ते दृश्य आहेत काहींचे ते अदृश्य आहेत...पण ज्याचे ते दृश्य आहेत त्यांना बरेच लोक चांगली वागणूक समाजात देत नाहीत....सगळे लोक म्हणतात त्यांना आधारची गरज असते......ते जन्मालाच मुळी देवाचा आधार घेऊन येतात....

"आधार" ....मुलाला-आईचा , फुलाला-पानांचा, थरथरत्या हातांना-काठीचा, थंड पावसाळी हवेला-चहाचा, त्याला-तिचा आणि जगण्याला-मरण्याचा आधार आहे म्हणून ह्या प्रत्येक गोष्टीला अर्थ आहे...खरच माणूस आधाराशिवाय किती निराधार आहे ना....!!!!!! हे सगळे विचार माझ्या मनात त्यारात्री घुमू लागले.....सकाळी उठलो.....बाहेर नुकताच पाऊस पडून गेला होता....सगळीकडे हिरवगार झाल होत.....आणि अचानक मला शेजारच्या रूम मधून आवाज आला...."मला बाहुली पाहिजे आत्ता"....मी दार हळूच उघडलं...सुनीलकडे आलेल्या पाहुण्यांपैकी कुणाची तरी छोटी मुलगी तिच्या आईकडे हट्ट करत होती...सुनीलची ती बहिण तिथेच बसली होती.....ती एकटक त्या रडणाऱ्या मुलीकडे पाहत होती.....अचानक ती उठली....तिथे पडलेली पेन्सील तिने उचलली आणि चटकन तिची drawingchi वही उघडली.....त्यात अतिशय सुंदर बाहुलीच चित्र तिने काढल आणि त्या छोट्या मुलीच्या हातात दिल...ती मुलगी डोळे पुसत पुसत त्या चित्राकडे पाहू लागली....आणि चक्क गालातल्या गालात हसली...मी दारात उभ राहून सगळ पाहत होतो....माझे डोळे आणि विचार काही काळ सुन्न झाले होते....ज्या व्यक्तीला सगळे निराधार, अपंग म्हणत होते...तिनेच त्या छोट्या मुलीच्या आईला खरा आधार दिला ह्यात काही शंकाच नव्हती...

आधार...

2011-06-12T03:00:00.000-07:00

छोटस कौलारू घर होत...त्यात त्याचे आई-वडील आजी आणि बहिण राहतात अस त्याने मला सांगितलं....मी हात पाय धून बाहेर अंगणात बसलो होतो...आणि आधी म्हणल्याप्रमाणे मी तिला पाहिलं....गोरीपान, लांब केस, पण ती बरीच दूर होती...ती वाड्याच्या दारात आली...तिच्या बरोबर एक वयस्कर बाई होत्या....त्या तिचा हात धरून तिला घेऊन येत होत्या....मला जरा वेगळ वाटल..त्या तिला धरून का आणत होत्या?? हा प्रश्न मला पडला.....ती तेवढ्याच दमाने त्या बाईना झिडकारत होती....बहुदा तिला घरी येयच नसाव...त्या बाईंनी तसच तिला धरून घरात नेल...जाताना त्या मुलीने माझ्याकडे पाहिलं...तिचे डोळे जणू मला मदत मागत होते.....सांगत होते.....ह्या सगळ्यात माझी काय चूक आहे...?? मला हा त्रास का?....तेव्हड्यात मला आतून कोणीतरी हाक मारली..मी आत गेलो..सुनील मला त्याचे फोटो दाखवायला बोलवत होता....मी फोटो पाहू लागलो खरंच पण माझ्या डोळ्यासमोरून ते डोळे आणि त्यातली ती मदतीची आस काहीकेल्या जाईना....
शेवटी मधेच सुनीलला मी विचारलं...अरे आता ती मुलगी आत आली त्या बाईंबरोबर ती कोण आहे?
सुनीलने पहिले लक्ष न दिल्यासारखं केलं...तो काहीच बोलला नाही....मी त्याला परत तेच विचारल...तरी तो काहीच बोलला नाही.....मग त्याला जरा मोठ्या आवाजात विचारल तेव्हा तो म्हणाला...
"अरे रोह्या तुझ काय रे एकच....इथे एन्जोय करायचं सोडून काय तू हे प्रश्न घेऊन बस्लायेस....
कोण ती न ती माझी बहिण आहे....mentally retarded आहे....बस आता...फोटो पाहूयात का..??"
मी क्षणभर सुन्न झालो...सुनीलनी मला फक्त त्यला एक बहिण आहे असच सांगितलं होतं...पण त्याला आजून एक बहिण होती पण केवळ ती abnormal होती म्हणून तो तिला बहिण पण मानत नव्हता....हे सांगितलं नव्हतं...माझ्या डोळ्यातून का कलाल नाही पण त्या बहिणीसाठी पाणी आल....

आधार...

2011-06-11T02:52:00.000-07:00

शिरगाव....कोकणातलं एक छोटस गाव...हिरवीगार झाड, सुपारीची बाग...नारळाच्या झाडाचे उंचच उंच खांब...आम्हाला आपले cement -concrete चे खांब बघायची सवय...त्यामुळे आम्हाला हे सगळ हवंहवस वाटत होत...नुकतच उन्हाळ्यानी कात टाकली होती....पाउसाच्या सरींनी आम्ही पार चिंब झालो होतो...निमित्त होत माझ्या मित्राच्या बहिणीच लग्न..म्हणून सुट्टी काढून आम्ही सगळे मित्र इथे आलो होतो...मला पहिल्यापासूनच कोकण आणि तिथल्या लोकांच आकर्षण होत....मित्रांनी बोलाव्ल्य्वर मी त्याच क्षणी त्याला हो म्हणल आणि सुट्टी टाकली...

आम्ही त्यादिवशी पहाटेच बसने निघालो....वात्तावरण खूपच ढगाळ झाल होत....मला कधीनव्हे ते खिडकीची जागा मिळाली होती...मला प्रवास करायला फारसा आवडत नाही...पण मला निसर्ग पहिला खूप आवडत...बसचा वेग अपेक्षेपेक्षा खूपच बरा होता....एक २ तासंनातार त्याने एका धाब्यावर बस थांबवली चहाचा सुंदर वास येत होता....मी पक्का चहा प्रेमी असल्याने मला तो पटकन आला...चहाबरोबर प्रत्येकाने पोहे घेतले..गप्पांच्या नादात १ तास गेला...बस सुटली...जसा जसा कोकणाचा घात जवळ येवू लागला तसा तसा पाऊसाचा जोर वाढू लागला....पाउसाचे टपोरे थेंब खिडकीतून आत येयला सुरुवात झाली होती....बसचा वेग जरासा मंदावला होता...घाटात गाडी जात्तच पाउसाचा जोर इतका वाढला कि समोरच काहीच दिसेनास झाल..त्या driver च्या सतर्कतेमुळ आणि आमच्या बलवत्तर नाशीबामूळ ६ तासच अंतर बरोबर आमी १० तासात पार केल आणि शिरगावला पोचलो...तिथे जाताच लगेच घरीपण पोचलो...प्रथमच मी वाडीमध्ये राहणार होतो....घराच्या समोरच दोन मोठी आंब्याची झाड होती.....आम्ही घरात गेलो...माझ्या मित्रानी त्याच्या घरच्या सगळ्यांच्या ओळखी करून दिल्या.....त्यादिवशी प्रथम मी तिला पाहिलं....

गोष्ट लोकलमधली-१७

2011-06-08T04:58:00.000-07:00

मी आणि नेहा दोघही मुंबईला परत आलो...आजून मित्रांना काहीच माहित नव्हत कि आमच्या घरच्या मंडळीना हे सगळ मान्य आहे.....त्यांना नेहा माहित होती.....मी हे सगळ कधी त्यांना सांगतोय अस झाल होत....मी मुद्दामच फोन केला नव्हता कुणाला...मला त्यांना समोरासमोर सांगायचं होत...नेहमीप्रमाणे त्यादिवशी...मी दादरला लोकल पकडली...नेहानी आधीच जागा पकडली होती....ती माझ्यासाठी बेकरीमधून pattice घेऊन आली होती...सध्या माझे खूपच लाड चालले होते काय माहित कसे काय....??.....मी तिला म्हणलं...

" सोना, आज IIT मध्ये चल....सगळ्या मित्रांना सांगायचय मला...तू असलीस कि मला बर वाटेल...

आणि माझ्या ऑफिसच काय करू Mr ..??

सांग काहीतरी कारण...

राजा, ते office आहे college नाही....कारण सांगा आणि lecture बुडवा....

काये सोनू तू एवढंपण नाही का करू शकत...??

नाही...अरे संध्याकाळी येतेना मी....लवकर येयीन हवंतर...तेवढ करीन तुझ्यासाठी....

बर...मग मी सगळ्यांना संध्याकाळी lakeside घेऊन येतो...पक्कं तर मग...

done ..."आमच बोलणं होईस्तोर विक्रोळी आल...

आज आम्ही जागा सोडून दारात उभ राहिलो होतो..(एकमेकांना धक्का देत)..आम्ही उतरलो...ती ऑफिसला गेली...मी कॉलेजला आलो...मला एवढ खुश कधी कोणीच पाहिलं नव्हत....अगदी रोहितनी सुद्धा...शेवटी त्याने विचारलच

" काय रे सम्या?? आज काय एकदम खुश स्वारी..?? काय बात काय?? जिंकला कि काय world -cup? रोहित माझ्या आणि नेहाबद्दल बोलायचं तर world - cup म्हणायचा काय तर म्हणे code word ??

मला surprise देयच होत त्याला म्हणून मी काहीच बोललो नाही...पण हि नेहा ना माझा सगळा पचका करून टाकते...madamनी lunch पासूनच सुट्टी काढली होती...ती IITt पण पोचली होती..तरीही मला काही कळवलं नाही...तिला मी जिथे काम करतो त्या lab चा no माहित होता...सरळ आत शिरली...माझ्या (नशिबाने) सर त्यादिवशी लाब मध्ये बाहेरच होते काम करत होते...ती आत आली...आणि म्हणाली...

" Excuse me सर? can I meet Mr.Sameer?

मी आतल्या बाजूला samples polishing करत होतो...मला बाहेर हे सगळ चाललय ह्याचा पत्ताच नाही...

" yeah why not?, but wat shud i tell sameer who has come?? सर म्हणाले...

नेहा...

ओह्ह्ह नेहा...."समीर come here some wants to meet u urgently..."

मी धावत आलो...मला अपेक्षितच नव्हत नेहा असेल..मी बाहेर आलो...तर काय नेहा...मी जरा अडखळलोच...एका बाजूला नेहा आणि दुसरीकडे सर...आणि मध्ये मी होतो...ह्या नेहाला मी सोडणार नव्हतो तिने हे मुद्दाम केलं होत.....sirana सगळ कळल होत...ते म्हणाले....

"sameer इट्स almost lunch time now...better u take the lady for the lunch..."

नेहा खुदकन हसली....मी lab मधून बाहेर आलो....नेहाचा हात पकडला...तिला भिंतीकडे नेल...ती ओरडणार तोच....तिच्या तोंडावर हात ठेवला...आणि म्हणल...

"नेहा....काय हे..?? शोभत का तुला?? असा prof shi बोलतात का directly ......तू iitan na ?

हेहेहेहे....iitan आहे म्हणूनच असा केलं मी..."

तेवढ्यात रोहित वरतून आला...त्याने आम्हाला पाहिलं...आणि उसका शक यकीनमें बदल गया......

तो म्हणाला......

" सम्या अरे आपण Dept मध्ये आहोत...जरा दमानी....

नेहा लाजली....आम्ही lakesaide ला आलो...ठरल्याप्रमाणे फक्त थोड आधी....बसलो...

सगळेच आलो होतो....रोहित,राकेश, श्रुती, श्रद्धा, पंकज पण प्रिया नव्हती...आणि मी बोलू लागलो...

"तर मित्रांनो.....तुम्हाला माहित आहेच माझ्या आणि नेहाबद्दल...आम्ही दोघांनी ते घरी सांगितलं...आणि आनंदाची बातमी म्हणजे ते आमच्या दोघांच्या घरी मान्य आहे .....हे मला तुम्हाला समोरासमोर सांगायचं होत..."

आम्हाला माहितीये...पण नुसता काय संग्तोयेस? we all want treat...but before that a small gift from us...for u and ur sona...त्यांनी नेहाला अंगठी आणली होती...आणि ती आता मी तिच्या बोटात घालायची होती...ती अंगठी हातात घेतली....सगळे आधीचे दिवस आठवू लागले...माझ उशिरा उठण, दादर स्टेशनवरची घाई, मित्रांना भेटण्याची जबर ओढ...आणि शेवटी ती ९:३०चि लोकल...ती अंगठी मी नेहाला घातली...गोष्ट संपल्यासारख वाटू लागल...

गोष्ट लोकलमधली-१६

2011-06-04T22:49:00.000-07:00

आता फक्त नेहाचे बाबा भेटायचे राहिले होते....ते स्वभावानी जरा शांत....कमी बोलणारे आणि तापट होते....हे सगळं मला माहित होत पण मी ते आई बाबांना सांगायचं विसरलो होतो.....त्यामुळे जरा धाकधूक होती...आम्ही सगळेच त्यांची वाट पाहत होतो...तेवढ्यात बेल वाजली....काकू दार उघडायला गेल्या....काकांचा driver त्यांची bag घेऊन आत आला....त्याच्या मागोमाग काका mobile वर बोलत आत आले...त्यांची personality च देखणी होती...चेहऱ्यावरून हुशारी झळकत होती....नेहा पूर्णपणे त्यांच्यावर गेली होती....नेहा धावत त्यांच्याकडे गेली...त्यांना कसून एक मिठी मारली..तोपर्यंत त्यांचं फोन वर बोलण झाल होत...ती त्यांना आमच्याकडे घेऊन आली....पहिले तिने माझी ओळख करून दिली...

" बाबा, हा समीर, मी तुम्हाला म्हणाले होत ना तो..मी त्यांना नमस्कार करायला पुढे गेलो....त्यांना वाकून नमस्कार केला....ते शांत उभे होते...काहीच बोलले नाहीत..मला अजूनच परकं असल्यासारखं वाटायला लागल...नेहाची आई पुढे आली....आणि त्या म्हणल्या..

" अहो गम्मत म्हणजे.....समीर हा माझ्या लहानपणच्या मैत्रिणीचा मुलगा आहे....आपल्या सगळ्या शंका दूर झाल्यात आता....मी खूप खुश आहे....

सगळ्या शंका तुझ्या दूर झाल्या असतील माझ्या नाहीत...काका प्रथमच बोलले...आणि गोष्टीत नवीन वळण येणार कि काय असं मला वाटू लागल.....काका पुढ बोलू लागले...

ह्या गोष्टी एवढ्या सोप्या असतात का शैलजा..??.....तुम्ही सगळ्यांनी म्हणजे हद्दच केलीये...मुलं लहान आहेत...त्यांना एक लक्षात येत नाही ....पण तुम्ही मोठी मंडळी पण....मला वाटल नव्हतं...."

तेव्हड्यात माझे बाबा म्हणले...तुम्हाला काय म्हणायचं...स्पष्ट बोला...आम्ही फक्त मुलांच्या हिताचा, त्यांच्या उज्वल भविष्याचा विचार केला, आणि नाही म्हण्यासार्ख काही न तुमच्या मुलीत आहे न माझ्या मुलात....मग काय चुकल असं वाटतंय...."

वातावरण चांगलच तापत होत....आतापर्यंत सगळं अगदी बिनविरोध झाल होत...पण आज मला वाटल फिसकटणार सगळ..कारण असं तडकाफडकी बोलण माझ्या आईला आजीबात आवडत नाही हे मी जाणून होतो...पण ती आजून शांत होती...ती बहुदा वादळापूर्वीची शांतता होती....आणि त्यावर काका म्हणाले...

" अहो चुकल म्हणजे काय?? चुकलच....एवढ्या शुभ क्षणी, एवढी चांगली गोष्ट तुम्ही मला नुसतीच सांगताय....काही मिठाई नाही काही नाही...मुलांच्या लक्षात हे येणार नाही पण तुमच्या तर आल पाहिजे होत ना...." हे ऐकल...आणि सगळ वातावरणच पालटलं...काकांनी जे काही बॉम्ब टाकले होते आल्या आल्या...त्यावरून तरी ते नुसते तापट नाही, कमी बोलणारे नाही....पण मिश्कील होते हे नक्की सिद्ध झाल...त्याच क्षणी त्यांनी नेहाच्या भावाला मिठाई आणायला पाठवलं...त्यांनी मिठाई आणली...तो मिठीचा box घेऊन ते माझ्या बाबांकडे गेले...एक पेढा त्यांना भरवला...आणि हात जोडत म्हणाले...

":गोरे साहेब, मला माफ करा...तुम्हाला वाईट वाटल असेल तर... बाबांनी त्यांचे हात धरले आणि म्हणाले...आहो गम्मत आपल्या माणसात नसते करायची तर मग कोणात....असे म्हणून त्यांनी काकांना मिठी मारली....मग काका माझ्याकडे वळले..आजूनही हे सगळं मला भास आहे असच वाटत होत...ते माझ्या जवळ आले...मला कडकडून मिठी मारली...नकळत त्यांच्या डोळ्यातून एक थेंब माझ्या खांद्यावर पडला...ते म्हणाले...

बाळा, माझ्या आयुष्यातला सगळ्यात अनमोल ठेवा म्हणजे माझी नेहा आहे....तिला खूप लाडानी वाढवलाय...तिला मी आणि मला तिने नेहमी हवं ते दिलय....नं मागता.....पोरा तिला नेहमी अशीच हसती ठेव...नकळत माझ्याही डोळ्यात आश्रू आले...मी सावरत म्हणलो....

" काका., तुम्ही माझ्यावर विश्वास ठेवा....नेहा आमच्या घरात राणीसारखी राहील...."

आता ह्या सगळ्या प्रकारात मी आईला विसरलोच होतो....तिला हे असली गम्मत वगरे मुळीच आवडत नाही हे मी जम विसरलो....मग काका आईकडे गेले...आणि म्हणाले...

" मला माफ करा...मला तुमच्याकडे हि अशी मजा चालते नाही काही माहित नसताना मी केली...खरच माफ करा..."

आई म्हणाली..." अहो माफी कसली...उलट तुम्ही खरचं आमची चूक आम्हाला दाखवून दिलीत...आनंदात आम्ही पार विसरून गेलो होतो..."

सगळ झाल्यावर...काकुनी स्वयंपाक केला...नेहानी म्हणे मदत केली होती..असो...पण जेवण झकास झाल...आईने नेहाला तिच्यासाठी आणलेला कोल्हापुरी साज दिला...तिचे वडील लगेच म्हणाले...समीर राव तुम्हीच घाला आता तो....मी पुढे गेलो...मला त्यावेळी माझ्या flat वर नेहाला लागलेलं आणि मी तिला हळद लावलेली तेच आठवलं...पण ते इल्लिगल होत...आज मी लीगली नेहाला साज घातला...समीरचा समीरराव व्हायला लागलेला वेळ मात्र अवर्णनीय होता.....

गोष्ट लोकलमधली-१५

2011-06-02T21:43:00.000-07:00

आणि ठरल्याप्रमाणे आम्ही कोल्हापूरला जायला निघालो.....नेहा आधीच पुढे गेली होती...ती जाऊन आधी सगळ्या गोष्टींची पूर्वकल्पना देणार होती....आम्ही आमच्या कारनीच निघालो होतो....कित्तेकवेळा मी कोल्हापूरला गेलो होतो...पण आज रस्ता जरा आपलासा वाटतं होता....बाबांच्या भाषेत खरच घरच्या लक्ष्मिला आणायला आम्ही निघालो होतो...आई बाबा तर खूपच खुश होते...त्यामुळे मीपण खूपच आनंदी होतो...तेवढ्यात फोन वाजला...नेहा म्हणाली...

" कुठे पोचलात?...

सातारा..

ok ....म्हणजे आजून २ तास लागतील....आधी देवीला जाणारात ना?

आई म्हणेल तसं..." मी आईला विचारलं

" आई, आपण आधी देवीला जाणारोत ना?...

हो रे..कोण आहे ?? नेहा का?

हो...ठीक आहे मी सांगतो तिला तसं.."

" हेल्लो, नेहा आम्ही आधी मंदिरात जाणारोत..मी दर्शन वगरे झाला कि फोन करेन.".ठीक आहे ना?

बर...चल bye ...." म्हणून तिने फोन ठेवला...

आम्ही १:३०च तासात कोल्हापुरात पोहचलो...मंदिरात गेलो...फारशी गर्दी नव्हती....देवीला सुंदर मोरपंखी रंगाचा शालू नेसवला होता...आम्ही गेलो आणि आरती सुरु झाली...५ आरत्या म्हणल्यानंतर...आम्हला शंखतीर्थ मिळालं...देवीचं ते रूप पाहून खरच डोळ्याच पारण फिटलं.....आरती मुळे रांग बंद झाली होती ती पुन्हा सुरु झाली...आम्ही गाभार्यात गेलो...आणलेले पेढे देवीसमोर ठेवले...डोळे मिटले...देविला मनापासून एकच सांगितलं...आजवर तू मला नं मागता सगळं काही दिलस..आज आयुष्यातलं सगळ्यात मोठ घेण घेण्यासाठी इथ आलोय...देवी सगळं व्यवस्तीत होऊ दे...नंतर गणपतीचं दर्शन घेऊन आम्ही बाहेर पडलो...आईने कोल्हापुरी चप्पल घेयच ठरवलं होतं...म्हणून बाहेर पडल्यावर समोरच असणार्या दुकानात आम्ही शिरलो..तिथे आधीपासूनच दोन बायका चपला पाहत होत्या...त्यातली एक बाई त्या दुकानदाराला म्हणाली...

" अहो..काय हे जरा देयचा सांगा...मी पुण्याहून आलीये...खास चप्पल घेयला...निट भाव करा...."

आई पण आत गेली, मी बाहेरच थांबलो...नेहाला फोन केला आणि सांगितलं कि आमचं दर्शन झालं..आणि आता थोडी खरेदी करून आम्ही येवूच तुमच्याकडे...ए बाई...तू कल्पना दिलियेस नं घरी..?? ती उत्तर देणार तोच मला आवाज आला?

" वैशू तू?? what a pleasant surprise?....इकडे कशी काय तू..??....तू पुण्याला असतेस ना?..

शैलजा तू..? काय किती वर्षांनी भेटतोय आपण..?? मला फक्त ऐकून माहिती होतं कि तू कोल्हापूरला असतेस..?? काय मग कसं चाललय??..माझ्यामते तुझ्या लग्नानंतर आजच भेटतोय..?? तुझ्या चेहऱ्यात आजून काही फारसा फरक नाही पडलाय..??

हो ना...तुही आजून तशीच आहेस...म्हणुनतर मी इतक्या पटकन ओळखलं..काय मग घरचे सगळे कसे आहेत..?? आणि तुला मुलगा आहे ना?? काय करतो तो सध्या??

आग तो m-tech करतोय..IIT powai मधून.... तुझा मुलगा काय करतोय..?? आणि एक मुलगी पण आहे ना तुला??...

हो ती आता मुंबईत असते...नौकरी करतीये...बर मग आजून तू किती दिवस आहेस इथे...घरी ये...खूप गप्पा मारू...

आग आज लगेच परत जायचंय...एकांकडे आता जायचंय तिथून परत पुणे..पुढच्यावेळी नक्की येयीन..

इकडे मी आणि बाबा एकदा घड्याळाकडे आणि एकदा आईकडे पाहत होतो..तिला काय माहिती कोणती मैत्रीण भेटली होती...इथे नेहाकडे जायला उशीर होत होता आणि आई चप्पल पहायची सोडून गप्पा मारत होती...शेवटी आईने गप्पा थांबवून चपला घेतल्या आणि आम्ही नेहाकडे जायला निघालो....पत्ता विचारत विचारत अखेर नेहाकडे पोचलो..तिचा भाऊ आणि त्याचे मित्र बाहेर बसले होते...आमची गाडी दारात थांबताच तो आत गेला...नेहा धावत बाहेर आली...आम्ही आत गेलो..बसलो..नेहानी पाणी वगरे दिलं...आईने तिच्यासाठी काय माहित कधी कोल्हापुरी साज घेतला होता....आमची आई म्हणजे ना एकदम great ......मी विचारलं....

" घर मस्त आहे नेहा....काकू कुठे आहेत??

अरे ति ना जरा तिच्या मैत्रिणीबरोबर बाहेर गेलीये...येयीलच इतक्यात..."

असं म्हणतोच तो रिक्षाचा आवाज झाला...माझ्या मनातली धाकधूक अजूनच वाढली...दोन बायका घरात आल्या....नेहा उठून तिकडे गेली... म्हणाली...

"आई, आग ते लोक आलेत...मी तुझी ओळख करून देते....

हा समीर, हेल्लो काकू.., मी नमस्कार केला..

हे त्याचे बाबा....आणि ह्या त्याच्या आई....असं म्हणून आईने त्यांचाकडे पाहिलं आणि काय एकदम आई हसत म्हणाली..

शैलू तू..?? आग नेहा तुझी मुलगी..??...काय हा योग आहे कि...काय...आग नेहा आणि समीर ह्याचं एकमेकांवर प्रेम आहे..आणि आम्ही नेहाच्या आईवडिलांशी म्हणजेच तुमच्याशी त्याविषयी बोलायला आलो होतो..आणि हे सगळं..मगाशी आपण दुकानात भेटलो...हा सगळा देवीने घडवून आणलेला योग आहे...

खरा आहे वैशू तुझं....नेहानी मला सांगितलं तेव्हा मला वाटलं होतं..कोण आहे हा मुलगा...त्याच्या घरचे कसे असतील आणि असंख्य प्रश्न समोर उभे राहिले होते आणि तुला समोर पाहताच सगळ्यांची उत्तर आपोआप मिळाली...मी खूप खुश आहे...मला हे सगळं मान्य आहे...

मी हे ऐकलं आणि सुटकेचा निश्वास टाकला..मनोमन मी देवीला thnks म्हणलं.....

नवीन गोष्ट

2011-06-01T20:51:00.000-07:00

प्रिय वाचकांनो....गोष्ट लोकलमधली ही कथा तुम्ही सर्वांनी वाचली , तुम्हाला आवडली, हे ऐकून खूप बर वाटलं....एक नवीन गोष्ट लिहायला घेतोय..... आशा आहे ती तुम्हा सर्वांना तेवढीच आवडेल....ही गोष्ट एका वेगळ्या विषयावर, एका वेगळ्या आयुष्यावर आधारित आहे...तरी तुम्ही सर्वांनी ती वाचावी ही अपेक्षा...धन्यवाद....गोष्ट लोकलमधली चे उर्वरित भाग लवकरच publish करेन....

सौनिक...

गोष्ट लोकलमधली-१४

2011-05-27T04:17:00.000-07:00

आईशी बोलणं झाल्यावर लगेचच मी नेहाला call केला...

" हेलो, नेहा आपण जिंकलो...माहितीये मला आई काय म्हणाली..आपण कोल्हापूरला जायचय..नुसत देवीच्या दर्शनाला नाही पण तुझं घर पाहिला सुद्धा....भारी ना...

अरे काय सांगतोयेस काय....?? खरच...अरे पण एक लोचा आहे ना..मी कुठे सांगितलाय घरी आजून?? direct तुम्ही घरी येणार म्हणजे जरा odd वाटेल ना ते...त्याआधी निदान माझ्या आईला तरी कल्पना देयला लागेल...ना..

hmmmm ....मग आता काय करायच?

आता तेच जे आपण तुझ्या आईबाबत केलं....second inning of the match ....माझ्या आईची भेट...

आग ते ठीक आहे पण ते कसं? काकू तर कोल्हापूरला आहेत..ना....मग त्यांना कसकाय भेटणार मी?

त्याची काळजी तू करू नकोस .....तू कोल्हापूरला जायची तयारी कर...अरे पण आपण एक गोष्ट विसरलोच....तुझ्या आईला मी आवडले हे तर ठीक आहे पण तुझ्या बाबांचं..काय त्यांना तर मी भेटले पण नाहीये...

आता त्याची काळजी तू करू नकोस....आता lets begin mission kolhapur ....

ठीक आहे मग तर done .....आता बाकी planning तुमची कोल्हापूरला येयची date fix झाल्यावर..."

असं म्हणून तिने फोन ठेवला..मनाला एक विचित्र पण हवहवस समाधान वाटत होत....

मग मध्यंतरी माझ्या परीक्षा सुरु झाल्या....पेपर्स चांगले गेले...आणि मी ४ दिवसांच्या सुट्टीसाठी पुण्यात परत आलो....सगळ्यात महत्वाच्च काम म्हणजे बाबांना सांगायचं होतं...ते काम मी आईकडेच सोपवलं होतं...त्यादिवशी आईला मी फक्त त्याची आठवण करून दिली....ती म्हणाली....समीर...result लागला का रे तुझा? grades कळले का..??

मग कळले ना....मला ९.४५ मिळालेत...ते बाबांनी ऐकलं....

ते म्हणाले...छानच मिळालेत मार्क्स....नेहाला सांगितलेस?.......

हो मग....एक मिनिट कोणाला सांगितले? कोण??

नेहा.....तुला माहित नाही कोण नेहा ते??

बाबा....नेहा आणि तुम्ही i mean तुम्ही ओळखता तिला? कसकाय?? त्या result पेक्षा मला ह्याचाच आनंद झाला होता...आई आणि मी दोघही काहीही कळत नसल्यासारखं, गांगरून गेल्यासारख एकमेकांकडे पाहत उभं होतो..

"पकडलं कि नाही मी बरोबर ते सांग आधी....अरे राजा....त्यादिवशी एकट्या आईला भेटवलस....बाबांना विसरलास ना....पण गम्मत अशी झाली..कि तुझी नेहा इथे तीच office id विसरली...दुसर्या दिवशी सकाळी ती आली होती..पण तू आईला घेऊन मंदिरात गेला होतास....बेल वाजली...मी दार उघडलं....

" हेल्लो काका मी नेहा...समीर ची frnd ....

ये ना...आग समीर मंदिरात गेलाय...काही काम होता का तुझ?

काका actuly ना मी काल आलेले तुमच्याकडे....काकुना भेटायला...संध्याकाळी...तेव्हा ना मी माझं office id विसरले इथेच...तेच घेयला आलीये आणि म्हणल... समीर असेल तर जाऊ त्यालापण घेऊन...

कुठे?? तो तर iit मध्ये जाईल ना...? आणि तू नौकरी करतेस?

हो काका....ते काय आहे ना मी माझं btech iit मद्रासहून पूर्ण केलय...and then i m doing a job in mumbai...माझी आणि समीरची लोकल मध्ये ओळख झाली....

बर बर....समीर मला काहीच बोलला नाही....कधी तुझ्याबद्दल....तुझ्या येण्याबद्दल तू त्याचा आईला भेटली त्याबद्दल...असो...थांब मी बघतो....तुझं id ....हे घे इथेच आहे.......बर समीरला माहिती होतं का कि तू आता येणारेस इथे...आणि तूं तुझं id विसर्लीयेस वगरे

नाही हो काका....माझा रात्री फोन discharge झाला सो मी त्याला काही कळवलच नाहीये...

आणि आता सांगायचं पण नाही....एक लक्षात ठेव मी तुला भेटलोय हे समीरला कळता कामा नये....बच्चू माझ्यापासून लपवतो काय...लेकीन हम भी तुमारे बाप है.....इतने आसानीसे हारने वाले नही...पोरी....तू अगदी सुंदर आणि ह्या घराला साजेशी आहेस...आमच्या सम्र्यान हिरा निवडलाय हिरा....नेहानी बाबांना नमस्कार केला....ते म्हणाले...नेहमी यशस्वी हो....आणि वचन दे मी जे काय बोललो त्यापैकी काहीही समीरला सांगणार नाहीस....

काका मी वचन देते.....पण तुम्ही खरच खूप छान आहात...हे छान असणं समीर नक्कीच तुमच्याकडून शिकलाय..."

"बापरे..... बाबा एवढा सगळं झालं आणि मला तिळमात्रही तुमी कळू दिला नाही....हि तुमची मिलीभगत होती तर....नेहान तुमच्यावर impression पाडायच्या ऐवजी तुम्हीच तिच्यावर पाडलं कि......पण तुम्हाला ती चांगली वाटली हे ऐकून मनाला खूप समाधान वाटलं....पण बाबा मला असा gas वर ठेवून तुमाला मज्जा आली असेल ना..??.मी आणि आई काय काय प्लान्स करत होतो कि तुम्हाला कसं सांगायचं कसं पटवायचं... पण तुम्ही तर खरच बाबा u r g8888 ......"असं म्हणून मी त्यांना एक गच्च मिठी मारली...डोळ्यातन दोनच आनंदाश्रु आले त्यांच्याही आणि माझ्याही....ते म्हणाले...

अरे वेड्या.....रडतोस काये..आता फक्त हसायचे दिवस आलेत....चला तयारी करा...कोल्हापूरला जायचं ना....आई म्हणत होती मला....आणि नेहाला सांग....हिरवा झेंडा माझ्याकडून....पोरा नाव काढलस...आधी...iit मध्ये शिकून आणि नंतर iit मध्ये शिकलेली पोरगी पसंत करून...."

धन्यवाद बाबा....आई...कोल्हापूरला कधी जायचं ते लवकर सांग...सगळं व्यवस्थित झालं होतं तरी आजून एक गोष्ट मनात सलत होती...ती म्हणजे मी आजून नेहाच्या आई वडिलांना भेटलो नव्हतो....

गोष्ट लोकलमधली-१३

2011-05-21T00:56:00.000-07:00

दुसर्यादिवशी नेहमीप्रमाणे आम्ही लोकल मध्ये भेटलो.....नेहाला मी सगळ सांगितलं...थोड्यावेळ तिने विचार केला....आणि मला म्हणाली....काकूंना ती दीप्ती संस्कारी वाटली ना....चांगलय...पण त्या आजून नेहाला भेत्ल्याच नाहीयेत.....lets meet काकू...lets play the final of this world cup....hope our team will win ....मी म्हणल...ठीक आहे....आज भेटूयात आईला...

माझ college संपल्यावर मी नेहाला फोन केला...ती पण लगेचच ऑफिस मधून निघाली.....आम्ही विक्रोळीला भेटलो...ट्रेन पकडली आणि दादरला उतरलो...आईला मी ट्रेन मधूनच फोन केला....मी आणि माझी एक frnd येतोय घरी....ती म्हणाली ठीक आहे....आम्ही ७ वाजता पोचलो...आई देवाजवळ दिवा लावत होती...आम्ही घरात गेलो..हातपाय धुतले...थेट देवघरात गेलो...नेहा आईच्या शेजारी जाऊन उभी राहिली.....आई नि डोळे उघडले...तिच्या शेजारी...पंजाबी suit घातलेली, डोक्यावरून ओढणी घेतलेली...आणि केसांची एक बट डोळ्यांवर आलेली.....आणि प्रसादासाठी हात पुढे केलेली एक मुलगी तिला दिसली..तिने तिला प्रसाद दिला..नेहानी आईला वाकून नमस्कार केला...आई माझ्याकडे वळली....प्रसाद हातात ठेवला....परत देवाकडे वळली..तेवढ्यात मी म्हणालो...

" आई..हि नेहा...

मला ट्रेन मध्ये भेटली..

आम्ही रोज ट्रेन मध्ये असतो बरोबर....तिला तुला भेटायचं होतं....सो ती आलीये.."

आई म्हणाली हो का?

छान.....काय ग काय करतेस तू?"

" हेल्लो काकू...मी नेहा...मी IIT मद्रासहून btech केलय...सध्या मी नौकरी करतेय...इथे विक्रोळीला....माझी आणि समीरची भेट लोकल मध्ये झाली..he is a very nice and helpful person...."

तू काय घेणार...चहा, कॉफ्फी...

काकू तुम्ही बसा मी करते..काय पाहिजे तुम्हाला...

आग नको...मी करते..तुला कुठे माहितीये कुठे काय आहे स्वयंपाकघरात????

आणि नेहा फसली....म्हणाली मला माहितीये मी पोहे केलेत इथे काकू.....झालं...आई ला कळलं....

my mom is very sharp ....नंतर बराचवेळ त्यांनी गप्पा मारल्या आईने तिच्या घरच्यांबद्दल विचारलं....बरीच चर्चा झाली...शेवटी...नेहा उठली...म्हणाली चाल निघुयात बराच वेळ झालाय...तेवढ्यात आई म्हणाली आता जेवूनच जा...उशीर झालाय तर...हवंतर तू कर स्वयंपाक...तसही तुला सगळ माहितीये...कुठे काय आहे ते...माझा तर आच राहिला.....नेहानी batting तर भारीच केली होती.....माझी आई आणि ती तोडीसतोड आहेत हे मला कळलं...नेहा म्हणाली नको काकू...पुढच्यावेळेस नक्की करेन...आता मला उशीर होईल...तिने पुन्हा आईला नमस्कार केला..आम्ही निघालो..ट्रेन मध्ये आमची चर्चा सुरु झाली...आईला ती नक्कीच आवडली होती.......असा तिच्या बोलण्यातून वाटत होतं...तिला घरी सोडलं...मी घरी आलो परत...आई शांत बसली होती...मी आत आलो...मनात जरा धाकधूकच होती...आईजवळ गेलो...मांडीवर डोकं ठेवलं...आईने माझ्या डोक्यावरून हात फिरवला..हळूच म्हणाली...कोल्हापूरला जायचं...बर्याच दिवसात देवीचंदर्शन झालं नाही...मी आईकडे पाहिलं....तिला म्हणलं आई...तुला माझ्या मनातलं...डोळ्यातल कस काळत ग.....u r realy sweet mom...i love u...

" आई म्हणाली बस पुरे आता...नेहाला सांग आम्ही जातोय कोल्हापूरला...तू पण ये...तिचं घर पहायचय मला..."

" जशी आपली आज्ञा मातोश्री.." मला मनोमन फारच आनंद झालं होता,,,,,

गोष्ट लोकलमधली-१२

2011-05-18T03:32:00.000-07:00

आम्ही ice cream खाऊन घरी निघालो..सगळं कस हवहवस वाटत होतं...ट्रेन मध्ये बसलो...गाणी लावली..तेवढ्यात फोन वाजला..

" हेल्लो आई....काय चाललय?

काही नाही ....तुझ काय म्हणतय?? अभ्यास वगरे ठीक ना..???..

हो आई..एकदम मजेत...आता quizes सुरु होतील..

बर..मी उद्या मुंबईला येतीये..तू किती वाजता सुटशील कॉलेजमधून??

मी ५ वाजेपर्यंत सुटीन..तू कसकाय येतीयेस मुंबईला?? i mean काही विशेष काम??

अरे बाबांच्या मित्राच्या मुलाचं लग्न आहे..आमी दोघही येतोय...आणि आताच सांगतीये तू पण येणारेस

लग्नाला..

मी...आणि लग्नाला..common mom..."

मी कितीही नाही म्हणलं तरी शेवटी मी लग्नाला गेलोच....कारण ती माझ्या आईची ओर्डर होती...लग्न

बोरीवली ला होतं ...आम्ही सकाळीच ट्रेननी गेलो....कार्यालय सुंदर सजवलं होतं..hall तर खूपच चं छान decorate केला होता...गेल्यागेल्या प्रत्येकाला गुलाबाचा फुल आणि पेढा देयला ४ सुंदर तरुणी होत्या...त्यांच्याकडून गुलाबाचं फुल घेयला मजा येत होती...इकडे आई एकदम पेटलीच होती...माझ्याबद्दल तिला कोणी विचारलं कि ती सुरु करायची...खूप हुशार आहे माझा मुलगा..IIT मुंबई मध्ये शिकतोय...खूप अभ्यासू आणि महिनाती आहे etc etc इकडे सकाळपासून नेहानी ४ फोन केले होते...आणि मी एकालाही उत्तर देऊ शकलो नव्हतो....

मी cut केला तरी पुन्हा पुन्हा फोन करत होती....शेवटी मी फोन उचलला...नेहानी धडधड firing सुरु केलं.....मी तिला शांत करण्यासाठी जोरात ओरडलो....ती काही शांत झाली नाही उलट मीच पेचात सापडलो...तेव्हड्यात आईने हाक मारली...मी तुला नंतर call करतो असं सांगून फोन cut केला...आईकडे धावत गेलो....तिने मला त्या बाबांच्या मित्राच्या मुलीशी ओळख करून घेयला बोलावलं होता...माझ्या बद्दल खूप सारं कौतुक तिने त्या मुलीला आणि तिच्या आईला सांगितलं होतं ...मी तिथे गेलो...आईने माझी ओळख करून दिली...

" समीर, हि दीप्ती ....साने काकांची मुलगी...b -tech करतीये COEP मधून...

आणि दीप्ती हा माझा मुलगा समीर....mtech करतोय IIT पोवई मधून.....तुम्ही आता गप्पा मारा मी येते जरा बाकीच्यांशी बोलून."....असं म्हणून आई निघून गेली...बराचवेळ झाला आम्ही दोघही काही बोललो नाही....आणि एकदम ती म्हणाली.....तू कविता करतोस असं ऐकलं? ऐकव ना एखादी...मलापण मराठी कविता खूप आवडतात...मी म्हणल हो का? आग पण आता इथे कुठे...लग्न आहे ना तुझ्या भावाचं....तुला कामं असतील...निवांत ये...कधी घरी मी नक्की ऐकवीन...ती म्हणाली एखादी तरी ऐकवच..आता आजून खूप वेळ आहे आणि मला तसाही तिकडे खूप bore होत.....मी म्हणल ठीक आहे.....मला आठवायला लागेल.....

'केविलवाण्या आठवणी,अन केविलवाणे क्षण

मोहर्णारी तू जणू , बनते श्रावणातील सण

तेवढ्यात तिला कोणीतरी आवाज दिला....आणि दारात उभ्या असलेल्या मुलाच्या आत्या मला म्हणाल्या...लग्न घरात न फक्त उखाणे घेतात कविता वगरे नसतात बर.....मी चटकन आवरतं घेतलं ....तिथून बाहेर पडलो....आई बाबा busy आहेत हे पाहून नेहाला फोन केला...तिला सगळं सांगितलं..आणि मग लग्न लाऊन आम्ही तिघेही घरी परतलो...आल्यवर हातपाय धुतले...नेहमीप्रमाणे..मी आवरलं...आई आली...म्हणाली कशी वाटली दीप्ती? चांगली मुलगी आहे संस्कारी आहे...हो ना?? मी म्हणाला हो....आईच्या डोक्यात शिजणार्या खिचडीचा अंदाज मी घेतला आणि लवकरच नेहाबद्दल तिला सांगून टाकायचं असं ठरवलं

गोष्ट लोकलमधली-११

2011-05-06T07:55:00.000-07:00

दुसर्या दिवशी रात्री १०:३० ची वेळ होती...नेहाचा msg आला...."आता marine drive ला ये...urgently ...."....मी लगेच तिला call लावला...पण ती सारखा फोन cut करत होती...मला अजूनच काळजी वाटायला लागली...एकतर एवढ्या रात्री marine drivela हि एकटी काय करतीये??? आणि...msg पण असा केलाय कि त्यातून काहीच कळत नाहीये...आणि फोन पण उचलत नाहीये....मी ताबडतोब आवरलं...स्टेशन गाठलं....आणि ट्रेन मध्ये बसलो...मी सारखा नेहाला फोन try करत होतो..ती काहीकेल्या उचलत नव्हती...मला प्रश्न पडला कि मी तिथे पोचल्यावर तरी तिला कसा शोधणारे...???...तेव्हा मी तिला msg केला..."r u ok ?.....atleast तू कुठे आहेस ते तरी सांग...??..आणि तू फोन का नाही उचलतेस..??" १० मिनिटांनी तिचा reply आला..."तू कुठे आहेस...पटकन ये...मी marine lines स्टेशनच्या बाहेर आहे.."तेव्हा grant road स्टेशन आलं होत...मी marine lines ला उतरलो...घाईघाईने बाहेर आलो....नेहा काही बाहेर दिसली नाही....मी आणखीनच घाबरलो...पुन्हा तिला call केला...तिने तो उचलला....

"अग कुठे आहेस तू..?? हे काय चाललाय तुझं?? नीट

सांग काय झालय ते..??....."....

" तू कुठे आलायेस ते सांग आधी...."...

"मी आता स्टेशनवर पोहोचलोय "

"अरे मग रस्ता क्रॉस करून ये...मी तुझी वाट पहातीये..???"

मी पटकन रस्ता क्रॉस केला...नेहा समुद्राकडे पाहत उभी होती....मी लगबगीने तिच्याकडे गेलो...क्षणभर मला काहीच कळेना....नेहा खूपच सुंदर दिसत होती....तिने लाल रंगाचा पंजाबी suit घातला होता..केस साजेश्या पण वेगळ्याच पद्धतीने बांधले होते...चार बटा...बरोबर डोळ्याच्या बाजूला येत होत्या...कानात झुमके घातले होते...हातात एक ब्रेसलेट घातलं होत.....मला वाटलं कुठेतरी जाऊन आली असेल ती...मी तसाच थांबलो दोन मिनिटं....तिच्याकडे मनसोक्त बघून घेतलं...मग तिच्याशी बोलायला पुढे गेलो तोच ती समोर आली...माझ्या ओठांवर...बोट ठेवलं....माझा हात हातात घेतला...आणि बोलायला सुरुवात केली...

" समीर, मला तुला काही सांगायचं, काही विचारायचं आणि काहीतरी मागायचय.....पण आधी मी सांगते...मला काही फार romantic वगरे होता येत नाही...आणि मला फारसं नटता पण येत नाही...असो..तुझा कालचा blog update वाचला...खूप सुंदर कविता लिह्लीयेस तू...त्यात तू एक stanza लिहलायेस....तिने डोळे मिटले आणि ते कडवं म्हणायला सुरवात केली...

                 "हुरहुरणाऱ्या क्षनान्मधली आस
                   नसता असता होणारा ग भास
               तू.... असण्यात तू......तू.....नसण्यात तू......
               तू.....श्वासात तू.... तू...सगळ्यात तू......"

खरच समीर....i love u .... !!!!!!!!!.".....मला क्षणभर सगळं स्वप्नासारखच वाटत होतं...

काही कळायच्या आत...मीपण तिला i love u too म्हणल....सगळं जग जिंकल्यासारख वाटत होतं...मनावरचं खूप मोठं दडपण गेल्यासारखं वाटत होतं...कारण....नेहा...मी...marin drive .......आणि ती कविता...सगळं तेच होतं...पण जणू...नवा रंग हरेक गोष्टीला आला होता....ज्या काही गोष्टी आजवर ...माझ्या होत्या त्या सगळ्या आता आपल्या झाल्या होत्या...एक आर्थी...मी world cup semifinal जिंकलो होतो...त्या दिवशी marine drive ने मला माझ्या आयुष्यातलं सगळ्यात beautiful आणि मोठं गिफ्ट दिलं होतं....त्यारात्री...सगळ्या आनंदात...आंम्ही naturalcha ....ice -cream खाल्लं....तिला घरी सोडून मी पण घरी परत आलो...मला कधी एकदा त्या लोकलला thnx म्हणतोय असं झाला होतं....

गोष्ट लोकॅलमधली-१०

2011-05-04T05:03:00.000-07:00

"सावरे सावरे...सावरे...

तेरे बिन सुनी सुनी हैन अखिया

तेरे बिन लम्हा लम्हा हैन सादिया

सुना सुना जहान लागे रे........सावरे...."

हे गाणं मी मोठ्या आवाजात laptop वर लावलं होतं.....डोळे मिटून शांतपणे ऐकत होतो...तेवढ्यात नेहाचा फोन आला .....ती नेहमीप्रमाणे बोलत नव्हती.....काहीतरी वेगळं तिच्या डोक्यात चालू होतं...."मी म्हणल काय झालय नेहा...काही प्रोब्लेम..??" नाही रे...असच बोर होत होतं सो call केला..मला सांग ना mtech ला तुझ्याबरोबर कोण कोण आहे...तुझे best frnds कोण आहेत.."

"hmmm ......रोहित,राकेश are my best buddies...आम्ही एकूण २० लोक आहोत .....का ग एकदम असा विचार्तीयेस आज ?"

"काही नाही रे....सहज...कोणी मुली नाहीत तुमच्याबरोबर??...."

"heehehe ...आहेत ना.....चांगल्या दिसणाऱ्या मुली आहेत..."

"हो का..?? मग तुझी असेलच कोणीतरी best frnd ..."

"हो मग आहे ना....प्रिया.....माझी batchmate आहे....खूप हुशार आहे...आणि दिसायला पण छान आहे.."

"hey समीर उद्या मला IITB ला येयचाय..मला तुझ्या frndsla भेटायचंय...परत एकदा IIT atmosphere experiance करायचंय... नेशील ना मला..???"

"हो नक्की नेईन कि...उद्या भेटू...दादरला नेहमीप्रमाणे...मग तूला direct IITB लाच नेतो..."

आता झोप शांत...चल bye ...."

दुसर्यादिवशी नेहमीप्रमाणे...दादरला भेटलो....ट्रेन गाठली...जागा मिळाली...पण नेहा खूपच शांत होती...तेवढ्यात मला msg आला....mobile नेहाकडे होतं...ती काही गाणी transfer करून घेत होती..त्यात लिहिलं होतं ....

"यार तुमने वोह D&K का assignment किया क्या?" आज discuss करते हैन...." नेहाने ताबडतोब mobile मला दिला...म्हणाली private msg आलाय....मी म्हणलं कुणाचा आहे म्हणून पाहिलं तर प्रियाचा...तिला reply केला "आज नही कल करेंगे....."

IIT मध्ये पोचलो...मी कुणालाच सांगितलं नव्हतं नेहा येणारे...मी गुल्मोहरला गेलो..तिथून सगळ्यांना call केला...सगळे आले..मेहाला भेटले...नेहा सगळ्यांशी हसून बोलली वगरे...जाताना म्हणाली...अरे प्रिया कोण आहे..ती आली नाही..?? मला भेटायचंय तिला...मी तिला बोलवल ....ती आली...त्या भेटल्या...बराचवेळ बोलत होत्या..नेहा half day सांगून आली होती...सो तिला म्हणलं चल आता उशीर होईल...आम्ही निघालो...

गोष्ट काहीतरी वेगळच वळण घेतीये असं वाटायला लागलं.....दोन अतिशय भिन्न स्वभावाच्या मुली..इतकावेळ...हसत खेळत गप्पा मारत होत्या...मला जरा गम्मतच वाटली..त्या दिवशी..रात्री मी नेहाला call केला..

" hi ...काय चाललाय??

कसे वाटले आमचे मित्र मैत्रिणी..??"

छान मस्त...मज्जा आली खूप...

प्रीयापण मस्त आहे रे....बोलकी आहे...आणि खरच तू म्हणाला तसं... हुशार आहे...पण दिसायला मात्र बरी आहे बरका.,.."

"बर बर ....तू म्हणशील तसं....पण प्रीयापण मला हेच म्हणली..कि नेहा खूप हुशार आहे....even राकेश तर म्हणला..कसली आहे रे ती पोरगी...smart beautiful आणि simple ....कुठे भेटली...etcetc "

हे ऐकून नेहा खुश झाली..पण खरच मित्रांना नेहा खूप आवडली होती....एक परीक्षा ती १००% गुणांनी पास झाली होती....

गोष्ट लोकलमधली-९

2011-04-30T22:14:00.000-07:00

त्या दिवशी रविवार होता...दिवसभर आराम करून संध्याकाळी marine drivela जायचा बेत केला होता....त्याप्रमाणे दुपारी मस्त झोप काढली...५ वाजता चहा करून घेतला....आणि at around ६ वाजता मी दादरला गेलो....ट्रेन पकडली....चर्चगेटला उतरलो.....पोचेस्तोर ६:३० झाले होते....सूर्य केशरी रंग क्षितिजात उदार मनाने उधळत होता....हे ठिकाण मला नेहमी जणू सांगायचं...."मित्रा....बघ हे जग ना... ह्या किनार्यासारख आहे...त्याच्या समोरच त्याची मंजिल असते...पण तरी त्याला चंद्राचा आधार लागतोच ना त्या मंजिल पर्यंत पोहचायला...त्या जागेनी मला नेहमीच प्रोत्चाहन दिलेलं होतं.... नवी उमेद दिली होती...काही नवीन करण्याची...असो...थोड्यावेळ मी शांतपणे समुद्राकडे...त्याच्या अथांगतेकडे पाहत बसलो.....वेळ कसा गेला कळलच नाही....कारण ठिकाण marine drive ....आणि कानात गाणं "इन दिनो....."....कसं लक्ष्य असणार वेळेकडे......७:३० झाले होते....मी परत जाण्यासाठी चर्चगेट कडे जायला निघालो....स्टेशनवर पोचलो...tickit काढलं....आणि मुद्दाम slow...ट्रेन मध्ये बसलो.....मला तो दिवस आठवत होता..नेहासाठी मी कविता म्हणली तो...तेवढ्यात एक कानातले विकणारा डब्यात आला....सुंदर कानातले होते त्याच्याकडे....मी आईला घेयचे म्हणून शोधू लागलो...एक सुंदर जोड सापडला....मी घेतला..पण काय जणू मनात एक हलकासा विचार येऊन गेला...नेहासाठी घेऊ का..?? आणि मी घेतले पण....

दुसर्यादिवशी...नेहा दादरला उभीच होती....मला जरा पोहचायला उशीर झाला होता...मी तिच्यासाठी कानातले घेतले खरे...पण तिला देयचे कसे...हा मोठा प्रश्न होता...ट्रेन मध्ये बसलो...आज ती जरा गप्पंगप्पच होती....मी हळूच कानातल्याच पाकीट काढलं..तिला म्हणलं..."नेहा....काय झालं?? आज गप्पं गप्पं?....ती म्हणाली काही नाही रे...आज visitors येणारेत...ऑफिसमध्ये...आणि घाईघाईत मी कानात्लेच घातले नाहीयेत...???...किती विचित्र दिसतेय मी...???" पुन्हा एकदा sixer मारायचा chance देवाने मला दिला होता...तिला म्हणलं...हे मात्र खरये कि तू खूप विचित्र दिस्तीयेस?? पण हे बघ...हे घे कानातले...मी आणलेत तुझ्यासाठी...तिने ते हातात घेतले...एखाद्या गायकाने सुंदर जागा घेतल्यावर....त्याला जसा आनंद व्हावा तसा तिला झाला होता...ती म्हणाली खूप सुंदर आहेत....ये आता तूच घाल माझ्या कानात.... मी हळूच तिचे केस बाजूला घेतले......कानातले घातले.....डब्यातले सगळे लोक आमच्याकडेच पाहत होते.....

गोष्ट लोकलमधली-८

2011-04-26T04:50:00.000-07:00

आणि finally भारत विश्वविजेता झाला.....सगळीकडे फटाक्यांची आतिषबाजी सुरु झाली...त्या रात्रीला दिवाळीच जणू रूप आलं होतं....आता मात्र खूप उशीर झाला होता...नेहाला घरी सोडायला जाण भागच होतं...आम्ही निघालो...रात्र झाली होती so आम्ही ट्रेननीच जायच ठरवलं.....दादरला पोचलो....कुपन पंच केले...आणि ट्रेनची वाट पहायला लागलो.....अचानक मला खूप मोठं झाल्यासारखं वाटत होतं...तेवढ्यात नेहा म्हणाली....सो Mr.Samir...एका मुलीबरोबर रात्री बारा वाजता दादर स्टेशनवर तुम्ही ट्रेनची वाट बघत होता हे तुमच्या आईला कळलं तर...??? मी तिच्याकडे खुन्नस देऊन पाहिलं....हे सगळे क्षण romantic आहेत हे कळण्याआधीच ते निसटत चालले होते...ट्रेन आली...आम्ही चढलो...तेवढ्यात माझा एक मित्र मला दिसला...खूप वर्षांनी तो भेटला होतां..आम्ही ९वी ला एकत्र होतो शाळेत...त्याच नाव..राहुल....थोडं बोललो वगरे...मी नेहाची ओळख करून दिली...मला हळूच बाजूला नेऊन राहुल म्हणाला...मस्त जोडी आहे...तीच का हि 'तूझ्या कवितांमधली .'..???तुझ्या ब्लोग्वरची...??? मी म्हणलं."हेहेहे....तू पण ना राहुल्या..अरे ती कविता आहे...तिला वास्तवापासून जितकं दूर ठेवशील तितकी ती खरी वाटेल मित्रा....आणि तू माझा ब्लोग वाच्तोयेस म्हणजे...thts gud.. तो म्हणाला अरे बरेच वाचतायेत....छान लिहतोयेस...चल माझं स्टेशन आलं...no दे तुझा पटकन...मी msd call देतो....

इकडे काय माहित ते कवितेच नेहानी कसकाय ऐकलं होतं...ती एकदम सुरु झाली...काय कविता??? सो Mr Sameer तर तुम्ही कवी आहात...ब्लोग लिहिता....आता कविता ऐकवा त्याशिवाय मी उतरणारच नाही....मी म्हणलं काय हे नेहा...आत्ता नाही...उद्या ट्रेन मध्ये....मी वहीच आणतो...तू वाच....no way आत्ता म्हणजे आत्ताच....ठीके...मी आठवू लागलो...

"मनातल्या मनात मी..काही बोलतो आहे..
स्वप्नातल्या त्या कळीचे नाव शोधतो आहे..

नाजूक त्या पाकळ्याशी खेळतो आहे...
उनाड त्या हासण्याशी भांडतो आहे...

गोंजारून त्या बटांना छेडतो आहे
ओठांवरील अबोल शब्द ऐकतो आहे

वार्यातल्या गंधासवे मी हिंडतो आहे
अवचित येयून गालांवरी मी तुझ स्पर्शतो आहे

तू इथे नाहीतरी, तुझ पाहतो आहे....
तव डोळ्यांमधील प्रेम सखे हे मांडतो आहे...."

तिने एव्हाना डोळे मिटले होते...त्या पापण्या जणू लाजून मला दाद देत होत्या...कविता संपली खरी...पण...माझ्या ब्लोगचा एक follower नक्की वाढला....एका अर्थाने...कवितेला खरी दाद मिळाली...होती...तिला घरी सोडलं....मी प्रथमच अशी कविता कुणासाठीतरी सादर केली होती...

गोष्ट लोकलमधली-७

2011-04-23T06:49:00.000-07:00

आज मी खूपच खुश होतो...एकतर मनातून सारखं वाटत होतं की भारत world cup जिंकणार....आणि दुसरं म्हणजे मला तिच्या हातचं खायला मिळणार होतं....मी म्हणलं काय बनवतेस?? काय काय येत तुला?? ती म्हणाली पोळी सोडून सगळं येत...काय करू सांग???...." कर तुला काय करायचं ते...take the responsibility of the kitchen..i l take u thr and show u what is where..बाईसाहेबांना पोहे खायचा मूड आला होता...पण मला पोहे फार आवडतात..आणि माझी आई ते इतके चान बनवते कि ते मला तसेच perfect लागतात...मनात म्हणलं...आज ही पोह्यात नक्की fail होणार...since आई is आई..!!!!....पण खरी मजा तर कांदा कापण्यापासून सुरु झाली.....ज्या डोळ्यात मला फक्त उद्याची स्वप्नं पहायची इत्छा होती त्याच डोळ्यात मला पाणी दिसलं..मी खुदकन हासलो....अरे हसतोस काय...?? माझे हात मिरचीचे आहेत....पटकन ये आणि डोळ्यातलं पाणी पूस...कांदा खूपच जास्त तिखट आहे......इकडे तेव्हाच लंकेच्या डोळ्यात पाणी येयला सुरुवात झाली होती...दिलशान out झाला होता.....मी चटकन उठलो.....रुमाल घेतला...आणि....प्रथमच डोळे पुसायला माझे हात थरथर कापू लागले.....दिलशान out झाल्यामुळे बाहेर लोकांनी फटाके वाजवायला सुरुवात केली आणि एक फटाका खूपच जोरात फुटला.....मोठा आवाज झाला...(thank God!!!).....तिचं लक्ष विचलित झालं आणि तिचं सुरीने बोट कापलं....रक्त येयला सुरुवात झाली...मी पटकन हळद काढली...तिचा हात हातात घेतला...तिला म्हणलं...थोडं दुखेल....आणि तिच्या जखमेवर हळद लावली...ह्या सगळ्या गडबडीत...kadhaital तेल खूपच तापलं.....तिने फोडणी केली कांदा परतला आणि finaly पोहे तयार झाले...तोपर्यंत इकडे जयवर्धनेनी मारायला सुरुवात केली होती...एक number झालेत पोहे....मी म्हणलं......फक्त आमच्यात मीठ घालतात पोह्यात...ते असतं तर आणखी छान लागले असते...तिने माझ्याकडे रागाने पाहिलं...typical...maharashtrian raag..पण त्या दिवसाला alreadych तिच्या येण्याने इतकी चव आली होती...कि ते पोहे खरच चविष्ट लागत होते....गप्पा मारत मारत पोहे खाणं झालं....तोपर्यंत लंकन innings संपत आली होती....आणि मला फोन आला....आईचा आला होता...मी म्हणलं

" हेलो, आई
काय चाललय???
काही नाही..तू काय म्हणतोयेस??..अभ्यास काय म्हणतोय??...
मस्त चालूये आभ्यास...आता जरा tp करतोय...match आहे न आज..
आणि पोहे खातोय....
पोहे?? तू केलेस?? अरेवा...
मी शी...मला काय येतंय...ते तर नेहानी केले....
काय?? कोणी? कोणी केले..??
मी जीभच चावली....आता काहीतरी सावरून नेणं भाग होतं..मी म्हणलं काय कुठे काय?? अगं कोण करणार....
बाईने केले..तुझ्यासारखे नाहीयेत झाले....तुझेम्हणजे काय..?? १००% perfect !!!!!!!
hmmmmmm...पुरे पुरे...उगाच चढवू नकोस....उगाच match पाहण्यात वेळ घालवू नकोस....अभ्यास कर...!!! ठेवते आता...bye ...
नेहाचं हसून हसून पार पुन्हा डोळ्यातनं पाणी आलं होतं.....क्षणोक्षणी नवनवीन गोष्टी इतक्या वेगाने घडत होत्या की....वेळेचा वेगही त्यासमोर फिका पडेल...पण काही असो....एका अर्थाने...सगळं बदलत चाललं होतं ...
हेच खरे....

गोष्ट लोकलमधली-६

2011-04-21T23:18:00.000-07:00

नुकताच world cup 2011....भारताने जिंकला होता.. त्यादिवशीची गोष्ट आहे....त्या दिवशी लोकल मध्ये काहीतरी निराळच वातावरण होतं...सगळीकडे एक तर mobileवरचा रदिओ किव्हा laptops चालू होते....रोजप्रमाणे ती खिडकीच्या seat जवळ आणि मी तिच्या जवळ...बसलो होतो...संध्याकाळची वेळ होती...संध्याकाळी लोकल मध्ये फिरायची मजाच न्यारी असते....तेवढ्यात तिचा phone वाजला...तिच्या आईचा phone आला होता...त्यांच्या एकंदरीत संभाषणातून ते सगळे लोक जबरदस्त क्रिकेट fans आहेत हे मात्र मला पक्कं कळलं...पण त्यापेक्षाही..एक महत्वाची गोष्ट मला कळली...कि तिला आज match पाहीची होती..पण कुठे हे ती शोधत होती...मी मनात म्हणलं..."मीत्रा. हीच वेळ आहे.....हाच तो क्षण आहे...विचारून टाक"...आणि मी धाडस केलं..."तुला क्रिकेट आवडतं वाटतं..?? if u dont mind..can i ask u somethng??...can उ come to my home फोर watching match...??....आणि तिचे डोळे खुलले..जणू मी तिच्या मनातलच विचारलं होतं.....ती हसली..."मी आलं तर चालेल..??"...मी म्हणलं...चालेल काय धावेल....तू माझ्याकडे आलीस तर..आपण match नक्की जिंकू....." so आम्ही दादरला उतरलो...आज काही मी बसची वाट पाहत बसलो नाही....सरळ रिक्षा केली आणि घर गाठलं....खाली लिफ्ट मधेच..आमच्या सोसायटीमधल्या नको त्या चौकश्या करणाऱ्या बाई..म्हणजेच Mrs.Thatte भेटल्या... आणि बोलल्यापण "काय बहिण वाटतं???" काय स्टेशनवरून आणायला गेला होतात का??"....आमच्या बाईसाहेब...खुदकन हासल्या..एक जोरात त्या बाईच्या लगवावी असं वाटलं..पण...ते रक्तात नव्हतं...असो पण मी विषय वाढू नये म्हणून.."हो, काकू बरोबर आहे तुमचं...कशी आहे माझी बहिण..आहे का नाही देखणी..??....काकू गप्पच झाल्या..आणि बरोबर आम्ही toss च्या वेळेस TV लावला...मला त्या खऱ्या match पेक्षा देवाने सुरु केलेल्या ह्या matchचं जास्त tension आलं होतं...कारण मी काही सचिन तेंडुलकर नव्हतो हि match सहजासहजी जिंकायला..पण ठरवलं होतं कि काही झाला तरी match चांगल्या विकेट राखून जिंकायची.....तिला विचारलं...काही खाणार...?? ती म्हणली खाणार पण एका अटीवर...मी बनवणार...पहिल्याच ballला six मारल्या सारखा वाटलं..आजची हि match खूप रंगणार असं वाटलं...!!!!!!!!

गोष्ट लोकलमधली-५

2011-04-21T08:49:00.000-07:00

तिच्या त्या msg ने एक वेगळाच रंग ह्या गोष्टीत भरला होता.....basically त्या msg नंतरच मला हे कळलं होता कि आमच्यात काहीतरी गोष्ट आहे or सुरु होतीये.....हरेक दिवस काहीतरी नवी रंगत आयुष्यात घेऊन येत होता.....त्यादिवशीपण नेहमीप्रमाणे सगळा आवरून घाईघाईने मी स्टेशनवर पोचलो..९:२५ झाले होते..मी ट्रेनच्या announcement ची वाट पाहत होतो...तेवढ्यात announcement झाली..."ठाणे जानेवाली १२ डीब्बोकी धीमी लोकल आज रद्द कर दि गायी है...यात्रियोको होनेवाली असुविधा के लिये खेद है...." माझ्यासाठी जणू ती आकाशवाणीच होती......आज ती भेटणार नाही हे जाणवल्यावर...आयुष्यात कधी नव्हत्या घातलेल्या त्या सगळ्या शिव्या "भारतीय रेल" ला घालून मी पुढच्या ट्रेन मध्ये चढलो....सगळा mood off झाला होता....विक्रोळी आलं...मी उतरलो..चहा टपरीवर गेलो..एक चहा सांगितला....समोरच एक ड्रेस चा सेल लागला होता..एक सुंदर maroon रंगाचा पंजाबी suit बाहेर लावला होता...मी सहज त्याला जाऊन हात लावला..तेव्हढ्यात...."भैयाजी....इस्की किमत क्या है"??? असा गोड पण परिचित आवाज माझ्या कानी आला...आयला नेहा???....आम्हाला दोघानाही एकच ड्रेस आवडला होता.....पण ती इथे कशी असेल..??? असा मीच मला विचारलं....तेवढ्यात पुन्हा आवाज आला..." कुछ तो काम करो.. " आता मात्र मी पुन्हा वळलो..थेट दुकानात गेलो...नेहा ड्रेस घेत होती...तिला पाहून सकाळी १२च्या उन्हात वाळा घातलेलं थंड पाणी पेयला सारखा वाटलं....तिनी पाहिलं....म्हणाली.."काय आलास??" मी तुझीच वाट बघत होते.. म्हणलं तू येयीपर्यंत timepass करावा....so आले इथे..hws this suit??"....हे सगळं मला स्वप्नच वाटत होतं...मी म्हणल हो....खूप..!!!! तुला खूपच छान दिसेल... सो काय राग नाही न आला माझा....no ची गम्मत केली म्हणून विचारते....."नाही ग its k".....keep it up..!!!..नंतर .ती चहाची ओर्डर घेतली...तिच्या त्या दिवशी माझ्याबरोबर अनपेक्षितपणे असण्याने त्या चहाची मजा सुद्धा फिकी पडली होती.....वाटलं त्यापेक्षा दिवस खूपच छान होता...तिचं माझ्यासाठी स्टेशनवर थांबणं खूपच धक्कादायक होतं...पण असो...हे सगळं मला आवडत होतं....

गोष्ट लोकलमधली 4

2011-04-17T07:16:00.000-07:00

घरी पोहचलो....जेवण केलं...assignment करायला घेतली...डोक्यात मात्र एकच विचार चालू होता...ती असं का म्हणाली?? तिचा no खरच आहे माझ्याकडे??????...मी वेड्यासारखा mobile contacts तीनतीनदा उघडून पाहू लागलो...पण काही सापडेना..डोक्याला दुसरा विचारच करता येयीना....हे काय होत होतं माहित नाही...मी नेहमी प्रमाणे डोळे मिटले....आजूबाजूची शांतता अनुभवायचा प्रयत्न करू लागलो....आणि आपोआप मी पेन उचलला आणि लिहायला लागलो....

" तू आहेस कुठेतरी....

फुलांच्या पाकळ्या तोडत बसलीयेस

माझ्या प्रेमाचं अस्तित्व शोधतीयेस

त्या काळ्याभोर डोळ्यांनी लाजतीयेस

क्षणातल्या प्रत्येक सेकंदाला जणू माझा पत्ता विचारतीयेस.......तू....

इकडे मी..हसतोय चंद्राकडे पाहून

दरवळतोय मातीचा सौरभ बनून

त्या लख्खं अंधारात जळतोय दिवा बनून

मनातल्या सगळ्या भावना लिहतोय आठवून आठवून.......तू

आज वाटलं सापडलीयेस

मनाला बिलगून गेलीयेस

डोळ्यातून सांगून गेलीयेस

हृदयातल्या हरेक श्वासावर जणू तुझं नाव कोरतीयेस......तू...

हे कडवा संपलं आणि...msg tone वाजला....तिचाच msg आला होता....लिहिलं होतं....

" hey..hi..

this is me Neha.... sorry yar...mi asa navta karayla pahije..

pan mhanal tuzi maja karu....mhanun mi mhanala ki u have already my no and all..

actuly tu tuzya mitrala no sangat hotas tevha mi aiklela...ani note kelela...aani mag mazya dokyat hi

ki nw i can gve my no anytime to u and will surprise u!!! sorry if u r hearted...bhetu udya

9:30...dadar.....will wait for u....gn sd tc "

msg वाचताच मनात कुठेतरी...आल्हादायक वाटलं...गोष्ट पुढे सरकतीये अस वाटायला लागलं....ती लोकल आता जणू माझ्या आयुष्याचा अविभाज्य घटक बनली होती...मी कागद पेन खाली ठेवल....१२:१५ झाले होते..उद्या लोकल मध्ये काय बोलायचं ह्याचा विचार करता करता डोळे मिटले...

गोष्ट लोकलमधली 3

2011-04-14T03:18:00.000-07:00

त्यादिवसापासून मी लवकर झोपू लागलो..सकाळी लवकर उठण्यासाठी...मी नेहमी प्रमाणे...उठलो...आवरलं...स्टेशन गाठलं.....आज मुद्दाम मी पाण्याची बाटली बाहेर काढलीच नाही....आणि मी तिची वाट पाहू लागलो...एखाद्या बेवारस वस्तूला जसं वाटत असेल कि आपल्याला कोणीतरी येऊन उचलावं तसं माझं झालं होतं....आणि लोकल ची शिट्टी वाजली....लोकल platform जवळ जसजसी येऊ लागली तसतसी मनातली बेचैनी वाढू लागली....आज ती येणार नाही कि काय या विचारानी मन उदास झालं....ट्रेन आली मी चढलो...खरं पण मन आजून स्टेशनवरच वाट पाहत उभं होतं.....ट्रेन निघाली....मी नेहमीप्रमाणे जागा शोधायच्या कामाला लागलो...आणि पाहतो तर काय ती ट्रेन मधेच...माझी जागा धरून बसली होती...ती माझ्याकडे पाहून हसली....आज ती खूपच सुंदर दिसत होती...पंजाबी suit , त्या मोठ्या मोठ्या बांगड्या, ते झुमके, आणि डोळ्यात घातलेलं काजळ, सगळ हवेतल्या अत्तराच काम करत होतं....

मी बसलो...काय विषय काढून बोलाव ह्याचा विचार करतो तोच ती म्हणाली..आज कॉफ्फी घेयची का?......मनात किती ठरवला नाही तरी....त्याचक्षणी हो म्हणून मी मोकळा झालो...विक्रोळी आलं...ठरल्याप्रमाणे आम्ही हॉटेलात गेलो...२ कॉफ्फीची ओर्डेर दिली...मी आपला वेड्यासारखा एकदा घड्याळात, एकदा mobile मध्ये पहात होतो...मग तीच म्हणाली...कोणाची वाट बघतोयेस..?? का कुठे जायचय?? मी म्हणल नाही...कुठे काय..तू IITM मधून केलस ना engineering? इतका छान मराठी कसाकाय बोलतेस? कुठली आहेस तू? पुणे? आणि आज तू कुठून बसलीस ट्रेन मध्ये???? ती म्हणाली अरे बास एकदम सगळे प्रश्न नको...आधी एकाच तर उत्तर देऊ दे..nopes i m nt from pune or mumbai...i m frm kolhapur..i did my 12th in pune and then cracked JEE, got IITM and finaly came here for job...आणि आज मी चीन्चपोकलीहून बसले....and btw u had not said even thanx to me...!!!

मी आपला पक्का पुणेरीपणा जपत...thanx?? कशाबद्दल?? असं म्हणलं आणि माझा phone वाजला...

"हेल्लो, हा बोल रे...

नाही रे मी आज नाही येते lect ला....आरे आता ना मंदिरात जायचय सो उशीर होईल मला...तेवढ्यात बाईसाहेब हासल्या आणि मी फसलो...coffee आली .....दोघही एकमेकांकडे पाहत हसत ती पीत होतो...ती म्हणाली चला निघुयात...hey मला no दे ना तुझा मी म्हणलं...ती म्हणली का? u already have my no.....chalo bye....म्हणून ती निघून गेली....मी आपला विचार करू लागलो आपल्याकडे आहे no? hws that possible?? i have realised that she doesnt want to gve me her no so she said that....i hve got disspointed.... गेलो तसाच collegela aani tithun ghari...

गोष्ट लोकलमधली-2....

2011-04-07T22:31:00.000-07:00

दुसऱ्या दिवशी काय माहित एक वेडी आशा घेऊन मी ती लोकल पकडायची म्हणून कधी नव्हे ते लवकर उठलो...पटकन आवरलं....नाष्टा केला...आणि थेट दादर स्टेशन गाठल..थंडीचे दिवस होते....मुंबईत असं म्हणणं,

जरा odd वाटेल...पण ठीके that is not the point....तर मी platform वर पोहचलो....धाप लागली होती म्हणून मी पाण्याची बाटली काढली आणि पाण्याचा घोट घेणार तोच आवाज आला...."hi..आज मी लवकर आले"....अन बाटली माझ्या हातातून सटकली....जणू पहिल्या पावसाच्या सरी पडाव्यात असं पाणी आम्हा दोघांच्या अंगावर पडलं....ती खुदकन हसली....ट्रेन आली...दोघ चढलो...सगळं एकदम फिल्मी style होत होतं....वाटलं आज train ला गर्दी का नाहीये.....आणि ती म्हणाली....तू काय करतोस....whats ur name??? ....मी म्हणलं मी समीर .....studyng in IITB.....u? she said....hi i m Neha....just completed Btech from IITM....विक्रोळी आलं.....my day has been made already....we have introduced each other......एकाच गोष्टीच वाईट वाटत होतं कि आता रोज लवकर उठायला लागणार ...९:३५ ची लोकल मिस करायची नसेल तर........कारण मनाने बरेच प्रश्न विचारायला सुरुवात केली होती...आणि त्याची उत्तर तीच लोकाल देणार होती.....

गोष्ट लोकलमधली-1.....

2011-04-07T10:18:00.000-07:00

ती ९:३५ ची लोकल...ठाणे .....तो First class चा डब्बा.....तो हवाहवासा वारा......आणि ती.......मला वाटला नव्हतं कि हि गोष्ट अशी सुरु होईल.......पण ती कशी आणि केव्हा झाली कळलच नाही......अन एका सामान्य मुंबईकरासारखच मीही त्या वेळेशी आणि त्या लोकलशी जणू बांधला गेलो....मी तसा मुंबईत आणि त्यात लोकल मध्ये नवीनच होतो....तो माहित नाही कोणता वार होता.....पण नेहमीप्रमाणेच मी ट्रेन मध्ये चढलो....जागा शोधायला लागलो.....तेवढ्यात माटुंगा आल......आणि मी जागा शोधत असतानाच अगदी बारीक आवाजात मला कोणीतरी म्हणालं.....विक्रोळी कितव station हो?? मी मागे वळून पाहिलं.....आणि एका सुजाण रसिकाने एक सुगम कवीला चटकन दाद द्यावी तसं मी म्हणलं....."क्या बात"......ते काळे भोर डोळे, ते गोरेपान गाल, ते रेशमी केस, आणि तो गोड आवाज.....असलेली ती मुलगी मला म्हणाली "sorry, i didt get u??".....मी म्हणलं "sorry. वोख्रोळी ना इथून 5th station....तुमी बसा ना.....म्हणून मी तिला जागा दिली.....त्या क्षणी वाटलं....विक्रोळी कधी येयुच नये.....मी तिला विचारल....तुम्ही रोज जाता विक्रोळीला.....ती म्हणाली....तसं असता तर मी तुम्हाला का विचारला असता कितवा स्टेशन?......तेव्हा मला कळलं........तीपण माझ्यासारखीच नवीन आहे मुंबईत...आणि मी काय माहित सुटकेचा निश्वास टाकला.... हि सुरवात होती खरी पण मला जसजसा विक्रोळी जवळ आला तासतास शेवट आहे अस वाटू लागल....आणि मीहि कसले फिल्मी विचार करतोय अस स्वतःला म्हणून...पुन्हा जागा शोधायला लागलो....

रे सख्या....

2011-03-16T02:11:00.000-07:00

रे सख्या सांग ना,आहे का ती तशीच
कळी मनातली, धून ओठातली
तिच्याही डोळ्यात आहे का रे तो माझाच भास
आहे का रे तिच्याही मनात भेटण्याची आस

रे सख्या सांग ना, ती तशीच येते का आजून नटून
तशीच पडते का रे तिला लाजरी खळी हासताना
तसेच का नाक तिचे लाल होते रडताना
आहे का रे ती माझ्याशिवाय खरच उदास
सांग ना..

रे सख्या सांग ना, ती हिरवळ आहे का तशीच
तो कट्टा आजून आहे का तसाच मोहरलेला
आजून जमतात का सगळे पाऊस पडताना
ती शोधते का तेव्हा मला आसपास
सांग ना.....

रे सख्या सांग ना, तिने सारे ते क्षण ठेवलेत का जपून
भेटेल का ती मला पुन्हा आलो तर हासून
ती ऐकेल का सगळ हातात हात घेऊन
तेव्हा टिपशील का रे तो क्षण खास
सांग ना.......

- सौरभ नेने

माझ्या लिखाणाबद्दल..

2011-03-14T01:47:00.000-07:00

नमस्कार मित्रानो,

अनेक माझे मित्र मला नेहमी विचारतात, तू कविता करतोस, चांगल्या करतोस, पण काश्याकाय सुचतात युला ह्या कविता....माझं आपलं एकच ठरलेलं उत्तर, सुचतात अश्याच......मित्रानो कवितांचं आसच आहे....त्याला का हा प्रश्न सहसा विचारता येत नाही....अस मला वाटतं, मी माझ्या ८ वी पासून कविता करायला लागलो...पहिले मी आपल्या आयुष्यातील सगळ्यात महत्वाची व्यक्ती म्हणजे आई....वर कविता केली...जस जस आपलं वय वाढत जात तसतसं कवितांचं वयपण वाढत जात...आपल्या आयुष्यातील महत्वाचे विषय बदलतात तसच कवितांचेपण विषय बदलत जातात.....कविता सुचणं ह्याला नशीब लागतं आणि त्या लोकांना आवडणं ह्याला अजूनच नशीब लागतं...मला माहित नाही मी का आणि किती कविता लिहणार आहे...पण एक गोष्ट नक्की....त्या माझ्या जीवनाच्या अविभाज्य घटक बनल्या आहेत...मित्रानो तुम्हाला माझ्या कविता कश्या वाटतात हे नक्की सांगा...कारण दाद हिच कवितेला पूर्ण करते....

सौरभ नेने

कधी....

2011-03-13T07:20:00.000-07:00

कधी....

पाण्यासही भिजण्याची गरज भासेल कधी
आगीसही जळण्याची गरज भासेल कधी
मनातल्या व्यथानाही दुख होत असेल
त्यांनाही सुखाची गरज भासेल कधी

विजेलाही सौम्यतेची गरज भासेल कधी
वादळास शांततेची गरज भासेल कधी
डोळ्यातील स्वप्नांनाही रडू येत असेल
त्यांनाही पूर्णत्वाची गरज भासेल कधी

एकेका शब्दाला अर्थाची गरज असते
हुरहुरत्या सांजेला रात्रीची आस असते
मैत्री करणे एखाद्याला जरी जमत नसेल
उन्हाला सावलीची गरज भासेलच कधी

त्याच त्याच रंगांचा वीट आला आहे
सारया त्या गीतांचा अर्थ एकाच आहे
" फुल बनणे आयुष्यात जरी जमणार नसेल
एक कळी नक्कीच दारी उमलून येईल कधी"

कोरड्या त्या आकाशात ढग येतील कधी
हृदयाच्या एका कोपरयात धकधक होईल कधी
पाऊस भले तेव्हा जरी पडणार नसेल
तुझे अंग आठवणींनी चिंब होईल कधी

निरसतेचे जगणे हे मला बोचते आहे
नात्यातले गुंतणे हे मला खुपते आहे
आदेश्यांच्या वणव्यात जरी मी जळत असेल

एक नाजूक फुंकर बनून तरी तू येशील कधी....

सौरभ नेने