ओंजळ ...१

मुंबई शहर......त्यातलं छोटस खेड 'गोवंडी '....प्रचंड मोठी झोपडपट्टी.....चक्क २-२ मजली झोपड्या...जवळपास प्रत्येक घराला एक एक A/C....घराच्या मागे रेल्वे मार्ग.....ह्या सगळ्या रहाणीमानाला चांगल म्हणाव की वाईट .....काही कळत नव्हत...कारण वाइट म्हणाव तर त्या लोकांकडे सगळ काही होत....सगळ्या सुखसोई होत्या...आणि चांगल म्हणाव  तर अतिशय घाण, दुर्गंधी आणि अस्वच्छतेच साम्राज्य पसरलेल होत....लोक कायद्यानुसार राहत होते की नाही हा तर दूरचा मुद्दा होता पण ते कसे राहत होते हाच महत्वाचा पेच मला पडला होता...हे सगळ पाहून माझी झोपडी ह्या शब्दाची व्याख्याच बदलून गेली....मुंबईतली झोपडी एकीकडे आणि इतर खेड्यातली झोपडी एकीकडे.....पण हे सगळ अतिशय दुर्दैवी असल तरी ते सत्य होत......सगळ्या धर्माची, पंथाची लोक तिथे राहत होती...त्यातच राहत होता एक १५ वर्ष्याचा मुलगा रवी...तो तिथेच समोर स्टेशन जवळच्या एका होटेल मध्ये काम करायचा....त्याला ३ बहिणी आणि १ भाऊ होता...सगळे त्याच्यापेक्षा लहान होते.....मी नेहमी त्या होटेल मध्ये चहा पेयला जात असे...

एकदा नेहमीप्रमाणे मी चहा पीत होत होतो....तेवढ्यात मला आवाज आला....

 "ए रवी....काम करणा हैन तो कर...वरना भाग यहा से....तेरे जैसे बच्चे रोज पैदा होते हैन और मर भी जाते हैन लेकिन उसकी  किसी को खबर भी नही होती... "

"माफ करो सेठ...ऐसी गलती दोबारा नही होगी......"

 माझ चहा वरच लक्ष केव्हाच उडाल होत..त्या मुलाकडे मी रोज पहायचो...त्याच्या डोळ्यात एक अजब चमक होती....हुशारी होती....पण त्याच बरोबर पोरकेपण पण होत...जबाबदारीच ओझ पण होत....मी त्यादिवशी त्यला गाठल आणि त्याच्याशी बोललो...

त्याला म्हणल..."ए रवी, काम ठीकसे क्यु नही करता??" हमेशा सेठ की गालिया खाता हैन?

क्या साब तुम भी शुरू होगये...जिसके दिन की शुर्वात हि गालिया सुनके होती हैन उसे अगर गालिया सुनी न दे तो दिन काटता नाही...."

लेकिन तू ये काम क्युन करता हैन? तेरी मां तुझे रोक्ती नाही?

त्याच्या डोळ्यातून पाणी आल.....पण चटकन त्यांनी ते पुसल आणि म्हणाला

मा? वोह क्या होती हैन साब?? ......मैने तो पेहला शब्द सिखा  वोह था 'सेठ'.....डोळे पुसत पुसतच तो हे बोलला......त्याच्या बोलण्यातला खोटेपणा त्या अश्रूंनी केव्हाच सांगून टाकला होता......

 

गोष्ट लोकलमधली-२४

 मुंबईत त्यादिवशी खूपच पाउस होता...ठीकठिकाणी पाणी भरायला सुरवात झाली होती....ट्रेन्स लेट धावत होत्या....आणि आदल्या रात्रीच आम्ही शोप्पिंग्ला जायचा प्लान केला होता....नेहा पुढच्या आठवड्यात बंग्लोरेला शिफ्ट होणार होती....हा लास्ट वीकेंड होता ती मुंबईत असतानाचा सो आम्ही हा प्लान केला होता.... मी सकाळी १०:३० च्या सुमारास दादरला गेलो....आम्ही दादर वेस्टला shopping करायचं ठरवल होतं...नेहा पण वेळेतच आली...आम्ही स्टेशनच्या बाहेर पडलो...पाऊसामुळे फारशी गर्दी नव्हती.... आम्ही प्रथम ड्रेसेसच्या दुकानात गेलो....मी नेहाला म्हणल  होत mall मध्ये जाऊ तिथे सगळच मिळत पण नाही.....४-५ दुकान हिंडलो...शेवटी एका दुकानात एक top तिला पसंद पडला......त्यानंतर आम्ही makeupचं समान खरेदी करायला गेलो...तिथे माझ काय काम होता कोणास ठाऊक पण नाही मी बरोबर पाहिजेच होतो.....त्यानंतर दादर स्टेशन जवळ लस्सी पेयली.....पण महत्वाची खरेदी आजून बाकीच होती...तिला माझ्याकडून गुलाबाच्या फुलांचा गुच्छ हवा होता...काय ह्या बायकांनाना केव्हा काय मागाव वाटेल ह्याचा काही नेम नाही.....शेवटी एका ठिकाणी तो फुलवाला दिसला.....त्याच्याकडून तो गुच्छ घेतला.....नेहाला म्हणल घे....झाल आता .......ती म्हणाली काय हे...नीट जरा प्रेमाने देना.....शेवटी मी एका गुडघ्यावर खाली बसलो ....हात पुढे केला .....तिने तिचा हात माझ्या हातात दिला......तिच्या हातात मग मी गुच्छ दिला ....सकाळची सगळी खरेदी संपली होती...आम्ही परत ट्रेन मध्ये बसलो होतो....सगळीकडे आनंद होता....पण मनात एक प्रकारची हुरहूर होती....प्रत्येक गोष्टीला काही न काही शेवट असतो....आमच्या गोष्टीचा शेवट काय असेल?? सगळ तर तसच राहणार होत...मी...नेहा...आमच प्रेम....ती ९:३० ची लोकल त्यामुळे मला चटकन जाणवल...अरे ह्या गोष्टीला शेवट तर नाहीच आहे....कारण हे सगळ आमच्या ह्या गोष्टीला नेहमी सुरूच ठेवणार आहे.......जिवंत ठेवणार आहे....

गोष्ट लोकलमधली-२३

दिवस कसले पटापट जात होते...मला माझ्या projectchya कामासाठी IISc,Banglore ला जायचं असं नुकतच कळल होत..त्यानुसार मी tickits काढले. मी आजून नेहाला काहीच सांगितलं नव्हत. तिला माहीतच नव्हत की मी banglore ला जाणारे......त्यादिवशी आम्ही नेहमीप्रमाणे ट्रेन मध्ये भेटलो....तिने आज माझ्यासाठी प्रथमच गुलाब जाम बनवून आणले होते...ती म्हणाली,
" आज न मी तुझ्यासाठी काहीतरी आणलय...?
 "  हो..? हल्ली माझी फारच सेवा चाललीये ?? काय काही हवाय का?."..मी म्हणल
   जा बाबा , तुला न काही कौतुकाच नाहीये केल्याच....
   किती छान चिडतेस न तू सोना.....अग मी गम्मत करतोय गं....बोल काय आणलयेस
   ए मी ना तुझ्यासाठी गुलाब जाम आणलेत..मी स्वतः केलेयेत..
   हो का ...अरे वा ....ते खायचे पण आहेत का..???
   जा रे आता मी ना बोलणारच नाहीये तुझ्याशी....तुला ना बोलून काही उपयोगच नाहीये...
   okokok baba.....sorry...." असं म्हणून मी त्यातला एक गुलाब जाम उचलला....
  " वां काय मस्त झालेत....खरच खूप मस्त.... 
    नेहानी हळूच माझ्याकडे पाहिलं....तिच्या नाकावरचा राग तिला नको वाटत होता तरी केव्हाच उडून गेला होता.... ह्या सगळ्या उद्योगात परत मी नेहाला सांगायचं विसरलो की मी उद्या बंगलोर ला जाणार आहे ते.....आम्ही उतरलो ती तिच्या ऑफिस मध्ये गेली..मी IIT  मध्ये गेलो...
     दुसऱ्या दिवशी मी ट्रेन मध्ये बसलो...अजूनही मी नेहाला काहीच सांगितलं नव्हत.....ट्रेन सुटली.....ठाणे cross केल....नेहाचा फोन आला...
   हेलो , आज संध्याकाळी movieला जायचंय...मी tickits काढलेत....संध्याकाळी ७ चा शो आहे...आपण ६ ला स्टेशन वर भेटू....घाटकोपरच tickit मिळालय...ok bye.." असं म्हणून तिने फोन चक्क ठेवून दिला...
मी तिला परत call  केला...." हेलो नेहा, जरा ऐक , मी ट्रेन मध्ये आहे...बंग्लोरेला चाललोय...३ दिवसांनी परत  येणारे...so मला नाही गं येता येणार..हेलो हेलो??? नेहा??
तिने फोन केव्हाच कट केला होता......तिला माझा प्रचंड राग आला होता...एक तर मी तिला न सांगता ३ दिवसांसाठी बाहेर चाललो होतो आणि दुसरी गोष्ट म्हणजे तिची tickits वाया जाणार होती...
मी तिला परत फोन केला
" नेहा जरा ऐक माझ...मी चुकून विसरलो तुला सांगायचं...आग काल खुपच गडबड झाली college मध्ये....घाईघाईत विसरलो गं...sorry  म्हणतोय न....."
"तेवढ्यात  seat no 86 येही है ना ?? असा एक बारीक आवाज आला .....मी त्या आवाजाच्या दिशेने पाहिलं....एक सुंदर तरुणी माझ्या शेजारी बसायला आली होती.....मी चुकून फोन कट केला आणि म्हणाल..
yeah....please have a seat...नेहाचा आता स्वतःहूनच फोन आला ...
"हेलो, आग चुकून कट झाला फोन....
तुझ्याबरोबर कोण आहे .....?
कोणी नाही...तेवढ्यात ती मुलगी म्हणाली....
hi, my name is shreya....
श्रेया ?? कोण श्रेया? समीर हे सगळ काय चाललंय...कोणाबरोबर चाललायेस  तू...???
आग सोना, ती मुलगी आता चढली आहे गाडीत, माझ्या शेजारच्या सीट वर आहे ...मग आता ती बोलल्यावर तर मला उत्तर द्याव लागेल ना...
ok ...पण फार उत्तर देवू नकोस नाहीतर ती प्रश्न विचारतच राहील....
मला खरच खूप हसू येत होत...मी म्हणल बर ठीक आहे मी नाही जास्त बोलणार...खुश?
बर, ३ दिवस काय काम आहे तुझ तिकडे...?? लवकर ये....
बर बघतो....आता ठेवू का??
का ती श्रेया बोलावतिये का??
काये नेहा?? तू पण ना जास्तच कर्तीयेस आता
हो आता मीच जास्त करतीये आणि तू केलस ते...ते फार कमी होत नाही....?? असं म्हणून तिने फोन ठेवला...
      त्या दिवशी मला कळल की शक्यतो प्रेमात पडलेल्या मुलाच्या शेजारच्या सीट वर कधी सुंदर मुलगी येवू नये आणि जर आलीच तर तेव्हाच त्याच्या girlfriendचा फोन येयू नये.....कारण जर एकदाका तो फोन आला की तो फोन पूर्ण प्रवासभर येत राहतो....जस माझ्या प्रवासात झाल....

गोष्ट लोकलमधली-२२

तेवढ्यात रोहीत्या म्हणाला...

अरे सम्या....आम्ही पण आहोत बरका इथे...आणि नुसते आम्हीच नाही तर काका काकुपण आहेत इथेच..."

तेवढ्य नेहाचे आई बाबा पुढे आले....आमी दोघही पुढे गेलो आणि त्यांना नमस्कार केला....

"सुखी रहा, आम्ही खूप खुश आहोत...कारण तुम्ही खूप खुश आहात...नेहाचा जेव्हा मला फोन आला आणि तिने मला ह्या surprise  party बद्दल सांगितलं तेव्हा मी तिला चटकन हो म्हणल"...नेहाचे बाबा बोलत होते....

मी नेहाकडे पाहिलं आणि म्हणल..

"नेहा हे सगळ तुझ डोक आहे तर...

नाही...मी फक्त ह्यात actor आहे...ह्याच direction तर वेगळ्याच व्यक्तीच आहे..

कोणाच?

guess कर....

आता सांगून टाक न नेहा...

हिंट देऊ?....तू त्या व्यक्तीशिवाय जगूच शकणार नाहीस...

हेहेहे नेहा किती सोपं आहे हे ओळखण ....आई....right ?

बरोबर....त्यांचीच होती हीं idea...

मी आईकडे धावत गेलो....तिला नमस्कार केला....तिच्या डोळ्यात पाणी आलच होत...ते पुसत मी म्हणल...आई कस काळत ग तुला माझ्या मनातल....???

बस पुरे....जास्त लाड नकोयेत...तुझी नेहा तुझ्यासारखीच आहे भित्रट...!!

नेहापण तिथे आली....आईने तिला पण जवळ घेतलं....आणि म्हणाली...साडी खूपच छान आहे...माझा आवडता रंग आहे...नेहाने माझ्याकडे पहिला आणि खुदकन गालात हसली....

नंतर आम्ही सगळे....त्या हॉटेलमध्ये गेलो...माझ्या सगळ्या मित्रांनी cake आणला होता...मी,नेहा आणि आमचे आई बाबा अश्या सगळ्यांनी मिळून तो कापला....खूप धमाल केली...सगळीकडे कस आनंदाच जणू नंदनवनच झाल होत...marine drive ने परत एकदा अविस्मरणीय संध्याकाळ मला दिली होती..

  सगळ झाल्यावर नेहानी gifts वाटायला सुरुवात केली..तिने आईसाठी तिच्याचसारखी अगदी same साडी आणली होती...ती तिला दिली...बाबांना छानस vollet आणलं होत...तिच्या आईला सुद्धा साडी आणि बाबांना parkerch पेन आणल होत...रोहीत्या आणि माझ्या friends साठी आमचा group फोटो असलेला मग दिला..तिच्या friendsla पण तेच दिल ...सगळे झाले....मीच राहिलो होतो...मी आपली आतुरतेने वाट पाहत होतो...पण नेहानी माझ्यासाठी काहीच आणल नव्हत.....तेवढ्यात नेहाने माझा हात धरला....मला view point च्य इथे नेल....खाली सुंदर golden neckless चकाकत होता....तिने माझा हात तिच्या कंबरेवर ठेवला ....माझ्या जवळ आली...आणि मला माझ गिफ्ट मिळाल.... 

गोष्ट लोकलमधली-२१

मी त्या अस्ताकडे जाणाऱ्या सूर्याकडे बघत उभा राहिलो..तेवढ्यात माझ्या पाठीवर कोणीतरी हात ठेवला....

" नेहा...किती उशीर ?? कुठे होतीस तू.??" असं म्हणत मी मागे वळलो...आणि पाहतो तर काय रोहीत्या..??

"काय रे तू आणि इथे??

का? मी येयू शकत नाही का इथे..?? तुझी नेहाच का फक्त?

नाही रे असं काही नाही....ते सोड..काय म्हणतोयस?

काही  नाही रे..म्हणल बऱ्याच दिवसात आपण बोललो नाही म्हणून आलो...चल ना एक फेरी मारुयात..

अरे खर तर ना मी नेहाची वाट बघतोय....ती येण्यातच असेल आता...परत आमची चुकामुक होईल...

अरे एवढ काय... ती समजा आली तर फोन करेल ना....तुला भेटल्याशिवाय थोडी जाणारे...

बर चल " असं म्हणून आम्ही निघालो...बऱ्याच दिवसांच्या गप्पा राहिल्या होत्या...प्रॉफ लोकांबद्दल, स्वतःच्या guide बद्दल चर्चा सुरु झाल्या...वेळ कसा गेला कळलच नाही...शेवटी परत फेरी मारून आम्ही त्याच जागी परत आलो..अंधार झाला होता...गार्डन मधले दिवे आजून का लागले नव्हते कुणास ठाऊक...? तेवढ्यात रोहीत्यचा फोन वाजला.....तो बोलत बोलत जरा लांब गेला...आता मात्र फारच उशीर झाला होता...नेहाचा आजून पत्ता नव्हता...मला आता काळजी वाटायला लागली होती...मी तिला फोन लावला...तर switchoff येत होता....माझी काळजी आणखीच वाढली....तेवढ्यात गार्डन मधले दिवे लागायला सुरुवात झाली...मी जिथे उभा होतो त्याच्या समोरच एक वाट होती आणि त्याच्या दोन्ही बाजूला दिवे होते...ते दिवे हळू हळू लागू लागले.....त्या वाटेवरून कोणीतरी येतंय असं अंधुकसा भास मला होऊ लागला होता ..ती व्यक्ती जशी जशी पुढे येयू लागली...तसे तसे त्या वाटेवरले दिवे लागत जात होते...आणि जेव्हा सगळे दिवे लागले तेव्हा ती व्यक्ती माझ्या मिठीत होती...आर्थात ती नेहा होती...आज ती काय दिसत होती...तिने चक्क साडी नेसली  होती...मरून रंगाची...केसाची एक बट हलकीशी चेहऱ्यावर येत होती...कानात छोटेच पण खड्यांचे झुमके घातले होते...हातात मी दिलेलं ब्रेसलेट होतच आणि सगळ्यात महत्वाच म्हणजे हातात खूप साऱ्या पिशव्या होत्या...मी तर ह्या सगळ्यात पार विरघळून गेलो होतो...मला फक्त नेहाच दिसत होती...नंतर टाळ्यांचा आवाज येयू लागल्यावर मला कळल की, एकटी नेहा आली नव्हती...माझे सगळे मित्र...तिच्या खास मैत्रिणी आणि माझे आणि तिचे दोघांचेही आई बाबा समोर उभे होते.....इतक romantic surprise आणि ते पण marine drive च्या साक्षीने ....खरच माझे  डोळे नकळत पाणावले...मी नेहाला आजून घट्ट मिठीत आवळल आणि म्हणल "Thanx" !!!!!!!

गोष्ट लोकलमधली-२०

नेहानी बोलावल्याप्रमाणे मी हॉटेल मध्ये पोचलो..मी काहीच घेऊन गेलो नव्हतो....hanging garden  वरून सुंदर view दिसत होता.....marine drive चा "गोल्डन नेकलेस " अगदी मनमोहक वाटत होता....मी hanging garden वर समुद्राकडे पाहत नेहाची वाट बघत बसलो होतो....तेवढ्यात माझा फोन वाजला....रोहीत्या होता...मी फोन घेतला ....
" हेलो, काय रे काय चाललंय?
   अरे काही नाही तू कुठे आहेस आत्ता ???
    अरे जरा बाहेर आहे.... marine drive वर आहे...का रे काय झाल..?
    काही नाही रे सहज केलेला फोन....
    तेवढ्यात नेहापण मला call करत होती..
     रोहितचा call waiting वर टाकला आणि नेहाचा फोन घेतला...
     हेलो,  काय आहे हे नेहा....कुठे आहेस तू..?? मी तुझी केव्हापासून वाट पाहतोय..?? कुठे आहेस तू?
    अरे राजा, आधी मला सांग, तुझ्या आईला हिरवा रंग आवडतो की मरून??
    काय?? आता आई कुठे आली मध्ये?? सोना काय चाललंय तुझ ?? सांगशील का जरा,  मला असा इथे   बोलवून तुझा काय चाललंय?
    अरे हो जरा थांब....आधी विचारल त्याच उत्तर दे...कोणता रंग ?
    तू काही ऐकणार नाहीयेस....मरून.....खुश?
    thanx dear..... असं म्हणून तिने चक्क फोन कटच केला...
     परत आपला मी समुद्राकडे पाहत उभा राहिलो...
    काही वेळानी पुन्हा नेहाचा फोन आला?
   हेलो,  sorry dear, अरे तुझ watch कोणत्या कंपनीच आहे titan ki timex??
   सोना अरे काय चाललंय हे सगळ?? तू नक्की काय करतीएस?? कुठे आहेस तू?? माझ घड्याळ titanch आहे.
    बर ठीक आहे..असं म्हणून तिने पुन्हा फोन cut केला.
  आता मात्र माझा डोक सरकल होत....मी स्वतच नेहाला फोन लावला...पण ती इतकी शहाणी होती कि फोन उचलून कट करत होती....माझे पैसे जात होते...
   वाट पाहण्याशिवाय दुसरा काही उपाय नाही हे लक्षात आल आणि मी मावळत्या सूर्याकडे बघत डोळे मिटून विचार करू लागलो ..... 
  
 

ओले क्षण.....

ओली  हि हवा....धुन्द ह्या दिशा....स्वत्व चिंब झाले असे
ओल्या ह्या  क्षणी,  माझ्या गं  मनी , दिसे तुझे चित्र कसे ???

हिरव्या ह्या वाटेवरी  शोधले तुला
विचारले वाऱ्यासही माझ्या फुला
आसुसल्या स्पर्शासावे ,बोलक्या गंधासवे, वाहिले मन खुळे
ओल्या....

धावली सर् एकटी हाक ऐकुनी
काढले मम प्रेम तिने शोधुनी
धावुन येताच तू , मिठीत अन्  हसताच तू , जाहले पूर्ण बघ चित्र ते ....    
ओल्या....

                                                                                                  सौनिक