मुंबई-पुणे-मुंबई

"आज जाने की जीद ना करो ........sssssss

युही पेहरो में बैठे रहो.......आज जाने की जीद ना करो"

मी  गुणगुणलो.......आणि तिला म्हणल...."हे म्हणतेस कां?

अरे...हे..?? पण मला पूर्ण गाण माहित नाही....आणि चाल पण नीटशी आठवत नाही ना....थांब त्यापेक्षा एखाद मराठीच आठवते.....

तुला सलील-संदीपच येत एखाद गाणं...??

त्यांची  एवढी म्हणत नाही रे मी.....त्यांची गाणी

मग??

हि गुलाबी हवा म्हणू..??

पण मग ते मला नीटसं येत नाही....

अरे माझ्या बरोबर म्हण ना...

नको त्यापेक्षा तूच म्हण.....फक्त...

तिने  गाण सुरु केलं....

हि गुलाबी हवा.....वेड लावी जीवा....

हाय  श्वासातही...... ऐकू ये मारवा """

खरच तिचा आवाज खुपच गोड होता...without background music सुद्धा ती खूप सुरेख गात होती....बसमधले सगळे आमच्याकडे पाहायला लागले होते....समोरच्या घोरणाऱ्या माणसाने आता गाण्याच्या लयीत घोरायला सुरुवात केली होती....त्या मागच्या मुलीची खिडकी उघडायची धडपड चालूच होती....मी मात्र आता डोळे मिटून शांतपणे गाण ऐकत होतो....तिने पाहिलं कडव म्हणल....सुंदरच गात होती ती.....तिने गाण थांबवल....कारण परत तिचा फोन वाजला होता....असं वाटलं...त्या फोनला पायाखाली चिरडून माराव....पण तो फोन कट झाला.....

तेवढ्यात खालापूरचा टोलनाका गेला.......driverने फूडमॉलकडे गाडी वळवली ......आणि आमची गाण्याची मैफिल आर्ध्यातच थांबवत .....आम्ही मध्यांतर सुरु केला....

  

आई-बाबा तुमच्यासाठी......

आज आई एकदम म्हणाली.....गालावर हात फिरवत....किती मोठा झालास रे......२४ पूर्ण....आणि मला एकदम जाणवल...२४ पूर्ण......बापरे.....ह्या  २४ वर्षात  .....सगळ किती बदललं आहे....सगळ किती वेगळ आहे....पण बदलले नाहोईयेत ते फक्त माझे आई आणि बाबा....ते तसेच आहेत....मला आजून लहान समजणारे.....माझ्या हर स्वप्नांसाठी झटणारे....हर हट्टासाठी असणारे.....माझ्या हर वाटेवर...माझा  हात पकडत चालणारे.......पुढे आजून अनेक बदल होतील......नवीन गोष्टी आयुष्यात येतील......पण आई आणि बाबा....तुमच्या दोघांच स्थान तेच राहील...हे हात परत तसेच तुमच्याकडे येतील......तुमची साथ घेयला.........तुमचा आशीर्वाद असाच नेहमी माझ्या पाठीशी असू दे.....आज fathers day...बद्दल...मनातल्या काही गोष्टी वाटल...सगळ्यांना सांगाव्या.....कारण त्या फक्त माझ्याच मनातल्या नाहीयेत...तर हरेक मुलाच्या आणि मुलीच्या मनातल्या आहेत.........हो ना?.....

शेवटी......

बाबा तुम्हाला ह्या दिवसाच्या खूप खूप शुभेच्छा......!!!!!!

       
                                                                                                            -  सौनिक (सौरभ संजय नेने )

मुंबई-पुणे-मुंबई

नुकतीच झोप लागली होती.....त्या समोरच्या माणसाच  घोरणं  पण थांबलं होत....शेजारचा फोन पण बंद पडला होता......मोबाईल वर माझ आवडत गाण पण लागलं होत. तेवढ्यात ती शेजारची मुलगी म्हणाली.....

" excuse me, पाणी आहे?? माझ्याकडच पाणी संपलय.....मी जड झालेले डोळे उघडत तिला बाटली काढून दिली....परत ती म्हणाली....

" तू काय करतोस?

  मी अगदी बोलू कि नको अश्या स्वरात म्हणालो 

"मी सध्या PG करतोय....."

  "PG , बापरे इतका कस शिकवत रे तुम्हा लोकांना ?"

  excuse me?? म्हणजे?....आपण किती वेळापासून ओळखतो एकमेकांना?

  i guess from last 1:48 minutes....का रे??

 बर काही नाही..तू काय करतेस....??

 मी singer आहे....professional मराठी सिंगर....

ते हि म्हणाली आणि माझ्या डोळ्यावरची झोप गायब झाली

 काय??

 नाव काय तुझ??

कां आता का?? आपण किती वेळापासून ओळखतो एकमेकांना अस विचारू का मी?

बर नको सांगूस....

गार्गी कुलकर्णी...माझे stage shows असतात....उद्याच चाललीये मी.....दुबईला....म्हणून सिद्धीविनायकाच्या दर्शनाला आले होते.......

हो का....मी पण ब्लोग लिहितो.....कविता लिहितो.....

अरे वां .....

मी लिंक देईन नक्की वाच......

हो वाचेन न नक्की......

अरे ....मी विसरलोच.......एक एवढी मोठी सिंगर असताना .....मी मोबाईल मधली गाणी का ऐकतोय......एक गाण होऊन जाऊ दे....

अरे छे ...बस मध्ये कुठे....सगळे लोकं आपल्याकडे पाहतील....

त्यांना पाहू देत न...अस समज हे सीट म्हणजे तुझ स्टेज आहे....आणि बाकीचे सगळे सीट म्हणजे प्रेक्षक आहेत....आणि होऊन जाऊ दे गाण .....

एका अटीवर

तू पण माझ्या बरोबर म्हणायचस....

मी कुठे ?? आम्ही बाथरूम मध्ये गाणारी माणस 

मग तू पण समज न तुझ्या सीटला बाथरूम ...आणि म्हण....

बर चल  म्हणेन.....कुठला म्हणतीयेस गाण ??

थांब जरा विचार करू दे...."

अचानक.....प्रवासामध्ये वेगळीच energy आली होती....कोणीतरी आस्था चानेल लावलेल असताना त्यावर अचानक Tom and Jerry लागल्यासारखं झाल होत.....

 

मुंबई-पुणे-मुंबई

"खरच रे तुमच्या चेंबूरचा वडापाव खुपच भारी आहे ...जातोयेस न तू अजिंठा पहिला??".....असं काहीस त्यांच बोलणं चालू असतानाच मला पण call आला

" हेलो क्या कर रहा है??

   काही नाही रे.....घरी चाललोय ...पुण्याला...

  लेकिन किसके साथ है??....आवाज तो बहोत आ रहे है....

  अरे काही नाही रे.....एक मुलगी आहे शेजारी....केव्हापासून बोलतीये फोनवर.....वैतागलो यार....

  okokok बर अरे तू परत कधी येतो आहेस?

  मी सोमवारी परत येयीन....का रे..?

  काही नाही रे.....असच विचारतोय....ठीके बोलू मग नंतर...

  ok चल ठेवतो" असं म्हणून मी फोन ठेवून दिला....

  त्या मुलीच आजून बोलण चालूच होत....समोरचा माणुस  अतिशय प्रचंड आवाजात घोरत होता...त्याच्या शेजारच्यानी त्याच्याच खांद्यावर मान टाकली होती, तरी त्याला काही पत्ता नव्हता...मागच्या सीट वरच्या जोडप्याची लहान मुलगी दर दोन मिनिटांनी भोकाड पसरत होती.....का तर म्हणे तिला खिडकीमधून हात बाहेर काढायचा होता.....आणि शिवनेरीच्या खिडक्या उघडत नाहीत....पण मी मात्र आता डोळे मिटून झोपायचं ठरवल होत....तेवढ्यात परत त्या मुलीची काहीतरी खटपट चालू झाली होती.....मी जड झालेले डोळे उघडत तिच्याकडे पाहिलं......ती लगबगीने तिच्या  blackberry mobile मधलं sim card काढून कुठल्यातरी फडतूस LG mobile मध्ये टाकत होती.....ज्याक्षणी तिने ते कार्ड त्या mobile मध्ये टाकल ....फोन वाजला....

"अरे sorry......फोनची battery संपली....म्हणून दुसऱ्या फोन मध्ये कार्ड टाकत होते....sorry म्हणल न.. आता कशी संपली battery म्हणजे काय?.....बर ते सोड...काढलीस का तिकीट अजिंठ्यची? "

आता मात्र हे फार होत होता.....मला सहन होत नव्हतं.....आणि तितक्यात बस बोगद्यात गेली फोनची रेंज गेली....आणि एकदाचा तो मोठा call संपला....असं वाटल हा बोगदा संपूच नये....मला थोडी शांतता तरी मिळेल....सकाळी काय पाहून निघालो होतो काय माहित की.....कधीही कंटाळवाणा न वाटणारा मुंबई-पुणे प्रवास मला नकोसा झाला होता......मी मनाशी ठरवलं....आता कसलेही कितीही मोठे आवाज आले तरी उठायचं नाही आणि डोळे मिटले.... 

मुंबई-पुणे-मुंबई

"  मुख्तसर...... मुलाकात है .......अनकही....... कोई बात है.......

रातकी.......शैतानिया.......या अलग..... ये जजबात है....."" 

हे नवीन गाण मी लावल होत......आवाज फुल केला होता.....मला बाहेरच काही ऐकू येणार नाही ह्याची पूर्ण खबरदारी मी घेतली होती....मस्त पाय लांब केले....आणि डोळे मिटून शांतपणे गाणं ऐकणार तोच....गाण्याच्या volume पेक्षा मोठ्या आवाजात कोणीतरी म्हणाल...

"वैतागले यार मी ह्या शिवनेरीत.....पाई निघाले न तर ह्या पेक्षा लवकर पोचीन....."

मी हेडसेट कानातून काढले...तर माझ्या शेजारच्या सीट वरचीच ती मुलगी जोरजोरात बोलत होती....मी दोन मिनिट तिच्याकडे पाहिलं आणि स्वतःशीच हसलो...पुन्हा कानात हेडसेट घालणार तोच....

"तुमच्याकडे आमटीमध्ये खूप मसाला घालत असतील ना ??....आमच्याकडे तर मसाला कमी आणि most of the times...चिंच गुळच असतो........मला न आता खूप भूक लागलीये......आताच गाडी चेंबुरला थांब्लीये....तुमचं चेम्बुर....शेंगावाला आलाय....शेंगा घेऊ का मी....." असं म्हणून तिने शेंगा घेतल्या....परत फोन वर बोलायला सुरवात केली....

"शेंगा घेत होते....बोल.....हा आपण काय बोलत होतो....हान आमटी......अरे पण ते सोड....तुमच्या चेम्बुरचा वडापाव खूप छान असतो म्हणे....हो न....?? थांब गाडी थांब्लीये....पटकन उतरून घेऊन येते....असं म्हणून तिच्या हातातलं जे काय सामान होत तिने माझ्या मांडीवर अक्षरशः फेकलं ....आणि ती खाली गेली....वडापाव घेऊन आली....परत फोनवर बोलण सुरु झालं.....तिच्या आजिबात लक्षात नव्हत की तिने तिची पर्स माझ्या मांडीवर ठेवलीये म्हणून......मी निमुटपणे हा सगळा तमाशा बघत होतो.....प्रवासाला सुरुवात होऊन अवघे ३० मिनिटं झाले होते....ज्या गतीने ती मुलगी फोन वर बोलत होती....ते पण वडापाव खाता खाता....आणि आमटी सारख्या फालतू विषयावर ते पण तीच सगळ सामान माझ्या आन्गावार टाकून की ज्याच्याशी तिचा काही एक संबंध नाही.....मला दोन मिनिटं काहीच कळत नव्हत....मी ती कोणाशी बोलतीये ह्याचा अंदाज लावायचा प्रयत्न सुरु केला.....आणि शेवटी तिला मी पकडल....ती बोलत होती...

"हो अजिंठा पहा रे.....मस्त सिनेमा आहे....

बरोबर आहे मी सांगितल्यावर तर तू नक्की जाणार नाहीस....

माझ्यासाठी तरी जा....गाणी चांगली आहेत...."

ती नक्की तिच्या त्याच्याशी बोलत होती....मी जोरात खोकायचा प्रयत्न केला पण तो विफल झाला.....तिला धक्का लावायचा प्रयत्नही....फोल ठरला....शेवटी मी उठून तिला चांगलं ऐकवणार तोच तिने माझ्याकडे पाहिलं....तिने कानात तीन ठिकाणी कानातले symetrically घातले होते.....डोळ्यामध्ये खुपसार काजळ आणि पापण्यांभोवती खुपसारा  make-up केला होता....ती म्हणाली...

अरे दोन मिनिट होल्ड कर....

sorry बरका....माझ्या लक्षातच नाही आल....असं म्हणून तिने माझ्या हातातली पर्स घेतली आणि परत फोनवर बोलायला सुरवात केली...फोन वर नक्की तिचा तो होता की नाही मला माहीत नाही पण मुंबई-पुणे प्रवासातली माझ्या झोपेची  पहिली तब्बल  ४५ मिनिट त्या मुलीने घालवली होती हे खरे..... 

  

मुंबई-पुणे-मुंबई

कसबसं ६ च्या बसच तिकीट मिळाल.....बस आजून आलीच नव्हती.......त्या मुलीची पुण्याला पोह्चायची तगमग काहीतरी वेगळीच होती.....ती परत माझ्याजवळ आली आणि म्हणाली....

" हे तिकीट परत घेतात का??

 का? काय झालं?

 काही नाही मला खूप उशीर होईल पुण्याला पोहचायला...

पण मग तू कशी जाणार आहेस.....

ती काय समोर नीता volvo उभी आहे.....त्यानी जाते पटकन...

अरे मग आधीच जायचस न....तिकीट कशाला काढलस...?? आता ते परत घेत नाहीत...

मी अस करते...त्यापेक्षा मागे रांगेत कोणाला तरी विकते.....black मध्ये??

काय??? hehehe....कर तुला काय करायचं ते...."अस म्हणून मी पाण्याची बाटली आणायला गेलो...बाटली घेतली परत आलो तर बस लागलेली होती....सारखी announcement होत होती....

"६ वाजता सुटणारी A/C शिवनेरी बस नंबर ४५६७ फलाट क्रमांक एक वर उभी आहे....ती औंध मार्गे जाते..धन्यवाद..." बस नंबर पण काय हटके मिळाला होता....हा प्रवासच काहीसा निराळा होणार होता हे नक्की...

मी चटकन गाडीत शिरलो.....मला नशिबाने window सीट मिळाली होती....पाहतो तर काय....शेजारी तीच मुलगी....मी bag वगरे वर ठेवली.....बसलो....आणि म्हणालो...

" काय blackcha धंदा मंदावला का..??

अरे  नाही...मी एकाला विचारायला जाणार तोच एक जन माझ्याकडे नीता volvo तिकीट घेऊन आला...विकायला....

मग...

मग काय....मी गुपचूप परत आले....तेवढ्यात बस आली....आणि बसले....

ह्म्म्म..ok...असं म्हणून मी मोबाईलला हेडसेट लावला ....माझ आवडत song play केलं.....आणि डोळे मिटून ऐकू लागलो.....

मुंबई-पुणे-मुंबई

अगदी कालचीच गोष्ट आहे...साधारण ४ वाजले होते.....दुपारी आंब्याचा रस खाल्ला आणि कधी डोळा लागला कळलच नाही......ते थेट ३:४५  लाच जाग आली...पटकन उठून तोंड धुतलं.....चहा केला.....बरोबर ४ ला बाहेर पडलो.....taxi पकडली.....दादर TT गाठलं.....पाहतो तर काय शिवनेरी साठी हे भली मोठी line....गुपचूप शेवटी जाऊन उभं राहिलो......एकही शिवनेरी फलाटावर उभी नव्हती....तिकीटाची रांग त्यामुळे पुढे सरकतच नव्हती...तेवढ्यात एक म्हाताऱ्या आजी आल्या आणि म्हणाल्या....

"कोथरूडमार्गे जाणाऱ्या गाडीच तिकीट इथेच मिळत का..?? "

मी काही बोलणार तोच....एक सुंदर आवाज ऐकू आला..

"हो आजी....."

त्यांच बोलणं तोडत मी पण म्हणल....

"नाही आजी.....त्याच तिकीट seperately मिळत...

हो का? नाही पण हि तर म्हणाली इथेच मिळत....

तिला काही माहित नाहीये.....तुम्ही असं करा....पुढे त्या चोकशी window ला जाऊन विचारा"

"इथे मिळत नाही का खरच चिंचवडच तिकीट?

नाही....तुला....i mean तुम्हाला कुठे जायचय?

पुणे....

हो  ते झालं...पणकुठे उतरायचं आहे

शिवाजी नगर...

हो मग तुम्हाला तिकीट इथेच मिळेल....

आज बसेस फार लेट आहेत...

हो ना....

अस बोलता बोलता....५;१५ झाले तरी बसचा पत्ता नव्हता ...शेवटी एक बस आली...पुन्हा तिकीटाची रंग सुरु झाली....

मला खरच काही कल्पना नव्हती की एका अजब प्रवासाला सुरुवात करायचं तिकीट मी काढतोय....इतका फिल्मी प्रवास होईल अशी तर बिलकुल कल्पनाच नव्हती....पण तरीही.....पुणे-मुंबई-पुणे ह्या प्रवासानी मला नेहमीच काहीतरी दिलंय पण....ह्यावेळी जरा ते हटके होत इतकच........