सौनिक-२४

पूर्वार्ध 

तेवढ्यात माझा फोन वाजला....आई फोन करत होती......मी त्याच्याकडे लक्षच दिल नाही....मी निधीकडे पाहिलं......हळूच तिचे डोळे पुसले....आणि म्हणल...

" निधी, कसाटा खाणार ??

  तू जाणार नसशील तर 

  आग त्याचा काय संबंध आहे.....तू मला सौनिक म्हणजे काय सांगितलस त्याच्या आनंदात खावूयात न 

  त्याच्या आनंदात कि तू मला सोडून चाल्लायेस त्याच्या आनंदात ?

  अरे....निधी...हे बघ....आता मी तुला एक गोष्ट सांगतो.....ती निट ऐक....पण पहिले आपण कसाटा घेवू मग बोलू..." तेवढ्यात आईचा फोन परत वाजला ....मी उचलला 

"आई, मी येतोय एक आर्ध्या तासात ....

कुठे  आहेस तू?? आणि मगाशी फोन का नाही उचललास?

आग आई....सांगतो तुला आल्यावर सगळ सविस्तर...."अस म्हणून मी फोन बंद केला 

तोपर्यंत निधी कसाटा घेऊन आली होती

" निधी , एक नेहमी लक्षात ठेव ....प्रत्येक गोष्टीला एक पूर्वार्ध आणि एक उत्तरार्ध असतो....पूर्वार्ध संपल्याशिवाय उत्तराध सुरु होऊ शकत नाही....आणि त्याशिवाय गोष्ट पुढे कशी जाणार.....आता आपल्या बाबतीतही तेच होतंय.....

म्हणजे.....?? काय म्हणायचं तुला रोहित??

म्हणजे .....इथे आपली पण एक गोष्ट आहे.....त्या गोष्टीला सुद्धा पूर्वार्ध आणि उत्तरार्ध आहे.....आणि आता ह्या क्षणी पूर्वार्ध संपतोय ......आणि उत्तरार्ध सुरु होतोय ......

हे बघ रोहित हे सगळ तुम्हा लेखक मंडळींना माहित ....मला फक्त माझ सौनिक पूर्ण करायचंय.......आणि ते अपूर्ण सोडून जर तू कुठे गेलास तर मग तू काय आणि तुझी आई काय.....मी कोणालाही घाबरणार  नाही...

निधी.....जरा शांत हो....एकदम झाशीची राणी होऊ नकोस.....आणि आईच नाव घेऊ नकोस....मी सांगेन आईला.....फक्त थोडी वाट बघ.....आपल्या गोष्टीचा पूर्वार्ध भले देवानी लिहिला असेल....मात्र उत्तरार्ध मीच लिहणार.....तुला हवा तसा......सौनिक नक्की पूर्ण होणार......आणि आपण पुन्हा इथेच कसाटा कापून माझा वाढदिवस साजरा करणार.......

मी फुल तृणातील इवले

जरी तुझिया सामर्थ्याने
ढळतील दिशाही दाही
मी फुल तृणातील इवले
उमलणार तरीही नाही
                    
शक्तीने तुझिया दिपुनी
तूज करतील सारे मुजरे
पण सांग कसे उमलावे
ओठातील गाणे हसरे

जिंकील मला दवबिंदू
जिंकील तृणाचे पाते
अन् स्वतःस विसरून वारा
जोडील रेशमी नाते

कुरवाळीत येतील मजला
श्रावणातल्या जलधारा
सळसळून भिजली पाने
मज करतील सजल इशारा

रे तुझिया सामर्थ्याने
मी कसे मला विसरावे
अन् रंगांचे गंधांचे
मी गीत कसे गुंफावे

शोधीत धूक्यातून मजला
दवबिंदू  होऊनी ये तू
कधी भिजलेल्या मातिचा
मृदू सजल सुघांधीत हेतू

तू तुलाच विसरून यावे
मी तुझ्यात मज विसरावे
तू हसत मला फुलवावे
मी नकळत आणि फुलावे

 ह्या अफाट कल्पनेला माझा सलाम.....सलाम .......मंगेश पाडगावकर ह्यांना 

सौनिक-२३

पूर्वार्ध 

मी ice-cream च्या दुकानात पोहचलो....निधि तिथे येउन थांबलीच होती...आज ना कसाटा होत ना तिने  केस मोकळे सोडले होते...मी जरा दबकत दबकत निधीसमोर गेलो...तिच्या डोळ्यात पाहिलं.....हजार प्रश्न त्यात मला दिसत होते....मी तिच्याशी बोलणार तोच निधी म्हणाली...

" सौनिक , माझ स्वप्न , तुझ्या बद्दलच , आपल्या बद्दलच....जे मला माझ्या इतर कोणत्याही स्वप्नापेक्षा लाख पटींनी जास्त पडणार...एक थेंब हळूच तिच्या नाजूक डोळ्यातून ओघळत गालावर आला...

तूला माहीती आहे रोहित???, मला न माझे बाबा नेहमी म्हणतात , निधी......हे जग आहे न ....ते देवाने पाहिलेलं सुदर स्वप्न आहे.....जितक देव  ह्या स्वप्नाला सुंदर बनवतो तितकच हे जगही....तेव्हा लक्षात ठेव....आपण पण मोठी स्वप्न पहावीत की जे आपल जग आणखी सुंदर बनवतील .....किती सही बोलले न ते..

निधी...हे बघ मी तुला सांगणारच होतो......

काय? तू इथून निघून चालला आहेस हे का आता मला कोणी gallery मधून बघणार नाही हे का तू माझ स्वप्न बेचिराख करायला निघालायेस हे ?? ....काय सांगणार होतास ....बोल ना

निधी....अग आस काही नाहीये...माझ जरा आईकून घे..

निधी डोळे पुसत माझ्या आणखी जवळ आली.....

" तुला सौनिक चा आर्थ हवा होता न ?? 

हो

ती माझ्या आणखी जवळ आली, माझ्या हृदयाची धकधक आणखीनच वाढली....तेवढ्यात मला काही कळायच्या आत.....  तिचे ओठ माझ्या ओठांना भिडले.........माझ्या डोळ्यातून एक अश्रू  अलगद ओघळला......

"हे आहे सौनिक...आता ह्यापेक्षा जास्त मी तुला काही सांगू शकत नाही....अस म्हणत ती माझ्या मिठीत आली..."...मला काही कळायचं बंदच झालं होत....मी काय सांगायला आलो होतो....आणि हे काय झालं होत....ह्या क्षणानंतर मी कसाकाय नाशिकला जाणार होतो.....मी पण माझे दोन्ही हात आवळले आणि तिला घट्ट मिठीत घेतलं..... 

Happy Holi to all of you!!!!!

रंगात रंगुनी आज रंगवू चित्र जुने
त्याच त्याच आयुष्याला दाखवू स्वप्न नवे...

सूर्य  तसाच केशरी , नद्या तश्याच निळ्या
पाने हि हिरवी अन् ....पांढर्याच ह्या कळ्या
भिजवून त्यांस नवरंगात मग करू नवे जग उभे

डोळ्यातील सुखावर अन् मनातल्या दुःखावरही
ओठातील  गीतांवर अन् हृदयीच्या श्वासांवरही
मनातल्या अंगणात ह्या टाकू प्रेमाचे सडे

रंगात रंगुनी आज रंगवू चित्र जुने
त्याच त्याच आयुष्याला दाखवू स्वप्न नवे

सर्व वाचक मंडळींना हि होळी नव चैतन्य देवो.....Happy Holi..!!!!!!                                                                             

सौनिक

स्वप्न मनाशी पडलेले ...

स्वप्न मनाशी पडलेले ...
डोळ्यांमधले अवघे काही.....मनामध्ये घडलेले

दिसले होते चित्र देखणे , सूर्य केशरी पाणी गहिरे
बसलो  होतो त्याच किनारी , जेथे वसती प्रेम दिवाणे
हात हाती तू घेताच मग जे अतूट नाते जूळलेले
स्वप्न मनाशी पडलेले ...

ह्या  हृदयातील म्हणणे कैसे कळले अन् त्या हृदयाला
अबोल वारे सांगून गेले ह्या ओठाचे त्या ओठाला
डोळे मिटताच लाख पिसारे अंतरात ह्या फुललेले
स्वप्न मनाशी पडलेले ...

सौनिक-२२

 पूर्वार्ध

आणि तो दिवस आला....घराबाहेर ट्रक उभा होता....हळूहळू सगळ सामान ट्रक मध्ये जात होत...दादा काहीतरी खायला घेऊन आला होता....आजी तिची औषध नीट बांधून घेत होती..बाबा नाशिकच्या लोकांशी फोनवर बोलत होते....आई देवाची पूजा करत होती....आणि मी मात्र वेड्यासारख galleryमध्ये उभा होतो....सगळ्या दिशा सुन्न वाटत होत्या...निधी आणि माझी त्यादिवासानंतर भेटच झाली नव्हती....बऱ्याच शब्दांचे अर्थ तसेच कपाटात बंद होते....त्या कापाटाची किल्ली काही केल्या मिळत नव्हती..मी हताश होऊन डोळे मिटले....डोळ्यासमोर काळोख होता.....तेवढयात माझ्या खांद्यावर कोणीतरी हात ठेवला....मी दचकलो....आणि वळलो...आजी होती....माझ्या डोळ्यातला थेंब पुसत म्हणाली...

" अरे बाळा, काय अस दुरून फुल उमलायची वाट बघतोयेस....ते कधी उमलेल आणि कोण तोडून नेईल तुला पत्ताही लागायचा नाही...आणि मग अचानक एक दिवस तूच विकत घेतलेल्या गुत्छामध्ये ते दिसेल....आणि मग तू ते धड त्यातून काढूपण शकणार नाहीस आणि ते देवू पण शकणार नाहीस....त्यापेक्षा... आत्ताच जा आणि त्या फुलला तोडून आण....म्हणजे कायम स्वरूपी ते तुझ्या जवळ राहील...."

खरच आजी?? आस होईल..?? तेवढ्यात......

galleryच दार उघडलं...निधी बाहेर आली.....मला काहीच कळेना की मी काय कराव....घोड्याला मैदान दिसावं पण पळता येवू नये असं काहीस झालं होत....तेवढ्यात mobile वाजला..निधीने message केला होता....ice-cream च्या दुकानात बोलावलं होत.....पण भर दुपारी आईला .ice-cream खायला जातो आहे हे कसं सांगणार होतो...मी घरात आलो....मनाशी दोन मिनिट विचार केला आणि हाक मारली....

" आई ए आई.....मी  आशीशकडे जाऊन येतोय...आलोच...!!!

ख्वाईशें...

बेनाम थी जिंदगी 

बेरंग थी हर ख़ुशी...

दिलने तब माँगा जिसे...

ख्वाईशें...ख्वाइशे ....ख्वाइशे 

रबने कहा फिर उसे...

जिसके सहारे जिया 

ख्वाबोका ये कारवा 

खोके भी पाया जिसे 

रबकाही था वोह दिया...

देके बचाकुछ जो उसे

ख्वाईशें...ख्वाइशे ....ख्वाइशे 

रबने कहा फिर उसे...

नाम था तेरा लिया...

सासोने था सून लिया 

दिलतक जब बात गयी 

मांगी फिर उसने दुआ 

भेजा फिर रबने जिसे....

ख्वाईशें...ख्वाइशे ....ख्वाइशे 

रबने कहा फिर उसे...